วัสยะนั่งอยู่ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ และขยับตัวไปมาจากความตื่นเต้นบนเก้าอี้ เล่นเกมแท็งก์ที่เขารักมากที่สุด ยิงศัตรูอย่างชำนาญด้วยการคลิกเมาส์คอมพิวเตอร์เพียงครั้งเดียว
เขาชอบเกมคอมพิวเตอร์อย่างมากและนั่งเล่นเป็นชั่วโมงๆ ในสิ่งที่เขาชอบ วัสยะมั่นใจ 100% ในความสามารถของตัวเอง! ดังนั้นเขาจึงเล่นโดยยื่นลิ้นออกมาจากความตั้งใจ ไม่ฟังการชักชวนอย่างเหนียวแน่นของแม่ให้ไปทำการบ้าน เขาไม่มีเวลาพอที่จะทำการบ้าน ดังนั้นเขาจึงเรียนได้แย่มาก เขาก็ไม่ไปเล่นด้วย และเขาไม่มีเพื่อน ใครจะอยากคุยกับนักเรียนที่ได้คะแนนต่ำและขี้เกียจล่ะ
วัสยะแม้แต่ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าเกมคอมพิวเตอร์ของเขาเกิดอะไรขึ้น มีบางอย่างที่ขัดขวางอย่างชัดเจน! เมื่อมองอย่างตั้งใจที่ภาพที่คุ้นเคย เขาก็กระโดดขึ้นจากเก้าอี้
หูฟังหลุดออกจากหัวและตกลงพื้นด้วยเสียงดัง! และเขาเห็นเด็กชายตัวเล็กมีขนสีน้ำตาลมองเขาด้วยตาสีฟ้าจากมุมหน้าจอ!
วัสยะถูเขา ภาพลึกลับนี้ไม่หายไป! และมองเด็กชายอย่างตั้งใจ! แล้วจากนั้น สิ่งนี้ก็ส่ายตาให้วัสยะ! จากความประหลาดใจ วัสยะตอนแรกอยากปิดคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว แต่เนื่องจากเขาเป็นเด็กชายที่อยากรู้อยากเห็น เขาจึงถอนหายใจและถาม:
เธอเป็นใคร?
สิ่งมีชีวิตที่น่ารักดูเหมือนจะยินดีกับคำถาม และยิ้มแล้วตอบ:
ฉันคือหนู!
วัสยะมองด้วยความสงสัยที่เด็กชายตัวเล็กมีขนสีน้ำตาลและหน้าตาเหมือนหนูที่นั่งอยู่ที่มุมหน้าจอ
หนูแบบไหน? ฉันรู้ว่าหนูเป็นแบบไหน: สีเทา สีขาว เล็กน้อย มีหางยาว! ไม่.. เธอไม่เหมือนหนูเลย!
ฉันคือหนูคอมพิวเตอร์! — เด็กชายตอบอย่างสนุกสนาน
วัสยะมองเมาส์คอมพิวเตอร์ของเขาที่นอนอยู่อย่างสงบบนแผ่นรองเมาส์ข้างแป้นพิมพ์
ไม่.. เธอก็ไม่เหมือนอันนี้ด้วย! เธอพยายามทำให้ฉันสับสนอะไร?! — วัสยะโกรธ — ฉันจะปิดคอมพิวเตอร์ เธอจะรู้ว่าเป็นไง!
โอ้ โอ้! อย่าเลย! — หนูจากมุมหน้าจอเลื่อนไปที่ตรงกลาง และกลายเป็นเด็กชายตัวเล็กที่น่ารักพอสมควร อายุเท่ากับวัสยะ — อย่าปิดคอมพิวเตอร์ ฉันเบื่อที่จะนั่งคนเดียวที่นี่! ฉันได้ไปทั่วทุกมุมแล้ว เล่นเกมทั้งหมดแล้ว ดูรูปถ่ายของเธอทั้งหมดแล้ว ฟังเพลงของเธอทั้งหมดแล้ว และแม้แต่รายงานฟิสิกส์ของเธอก็จำได้!
ว้าว! — วัสยะตะโกน — ถ้าจำได้ เธอเก่งมาก! ฉันใช้เวลาสองสัปดาห์เขียนมัน รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน!
ใช่ ฉันรู้ — หนูคอมพิวเตอร์ถอนหายใจ — ฉันสังเกตเธอมานานแล้ว
แล้วเธอเข้าไปในคอมพิวเตอร์ได้ยังไง?! — ในที่สุด วัสยะก็ถามคำถามที่สำคัญที่สุดของเขา
ในทุกคอมพิวเตอร์มีหนูคอมพิวเตอร์อยู่! และเช่นเดียวกับที่มีผีบ้านในบ้านที่ปกป้องความสงบและดูแลครอบครัว เราหนูคอมพิวเตอร์ก็ดูแลโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เพียงแต่มันเบื่อที่จะอยู่คนเดียว ดังนั้นฉันจึงปรากฏตัวให้เธอเห็น! เอาเถอะ เราจะเป็นเพื่อนกันไหม? — หนูถามด้วยสายตาเป็นประกาย
เราจะเป็นเพื่อนกันได้ยังไง? — วัสยะประหลาดใจ เพราะไม่มีใครเคยขอให้เขาเป็นเพื่อนมาก่อน — ถ้าเธออยู่ในคอมพิวเตอร์ และฉันนั่งอยู่ที่นี่ในห้อง?
แล้วเธอก็พิมพ์ฉันออกมา!
วัสยะเปิดเครื่องพิมพ์อย่างรวดเร็ว คลิกเมาส์ไปที่เพื่อนของเขา และหนูจากหน้าจอก็เลื่อนไปบนแผ่นกระดาษ นอนอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งนาที แล้วกระพริบตา จาม กระโดดขึ้นจากกระดาษ กระโดดลงพื้น และเด็กชายตัวเล็กที่น่ารักก็ปรากฏตัวต่อหน้าวัสยะ! เขาสูงกว่าแมวนิดหน่อย แต่ถ้า