มีครอบครัวหมีอาศัยอยู่ในป่า คือ พ่อหมี แม่หมี และลูกชายหมีตัวน้อยชื่อมิชกา วันหนึ่งพ่อและแม่หมีต้องไปเก็บเบอร์รี่และสน่อยเพื่อเตรียมสำหรับฤดูหนาว ก่อนที่จะออกไป พวกเขาสั่งมิชกาว่า "เราจะไปทั้งวัน คุณต้องอยู่บ้านและไม่ไปไหนไกล อย่าทำให้เกิดปัญหา" แล้วพวกเขาก็ออกไปในป่า
มิชกานั่งอยู่บ้าน แต่แสงแดดข้างนอกดึงดูดเขามากจนเขาตัดสินใจออกไปเล่นในลาน เขากลิ้งไปมาบนหญ้า และนอนอาบแดด เขาเห็นผีเสื้อบนดอกไม้ เขาเดินเบาๆ เข้าไปจับมัน แต่ผีเสื้อบินไปที่ดอกไม้อีกดอก เขาก็กระโดดตามมัน แต่มันบินไปไกลกว่าเดิม
มิชกาวิ่งตามผีเสื้อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาไม่รู้ตัวว่าเขาออกจากบ้านไปไกลและตัวเองก็หลงเข้าไปในป่าที่ไม่คุ้นเคย
หมีตัวน้อยกลัวมาก เขาวิ่งไปมาในทุ่งหญ้า มองรอบตัวแต่ไม่เห็นบ้านของเขา เขาร้องเรียกแม่ แต่ไม่มีใครได้ยิน มิชกาจึงนั่งลงใต้ต้นไม้และร้องไห้อย่างเสียใจ
ทำไมคุณถึงร้องไห้ล่ะ ลูกหมี
ฉันจะไม่ร้องไห้ได้ไง ยุง! ฉันหลงทาง ฉันวิ่งตามผีเสื้อและตัวเองก็หลงเข้าไปในป่า คุณบินสูงขึ้นไป ลองดูสิว่าคุณเห็นบ้านของฉันไหม
ยุงบินขึ้นไปสูง แต่เขาเริ่มเหนื่อย ต้นสน และต้นเสนอในป่าสูงมากจนยากที่จะบินขึ้นไปเหนือพวกมัน ในเวลานั้น นกกระจอกเต่อกำลังบินผ่านไป มันเห็นยุงและคิดว่าจะกินมัน
นกกระจอกเต่าเปิดปากเพื่อกลืนยุง แต่ยุงร้องขึ้นมา "หยุด! อย่ากินฉัน นกกระจอกเต่า! ช่วยฉันหาบ้านของมิชกาสิ ฉันเหนื่อยแล้ว"
นกกระจอกเต่ามองลงไปเห็นมิชกานั่งอยู่และร้องไห้ มันตัดสินใจที่จะช่วย มันบินขึ้นไปเหนือต้นสนและต้นเสนอ มองรอบตัวและเห็นบ้านของมิชกา จากนั้นมันก็บินลงมาหาหมีตัวน้อยและจีบ "ตามฉันมา มิชกา! ฉันจะบอกคุณว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน"
มิชกาวิ่งตามนกกระจอกเต่า วิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาวิ่งออกมาถึงทุ่งหญ้าใกล้บ้านของเขา พ่อและแม่หมีกลับมาจากป่าแล้วและกำลังมองหาเขา เขาเห็นพวกเขาและร้องขึ้นด้วยความยินดี "แม่! พ่อ! ฉันอยู่ที่นี่!" พ่อและแม่หมีกอดเขาแน่นๆ "คุณทำให้เรากลัวมาก มิชกาตัวจ้อยที่หลงทาง อย่าไปในป่าคนเดียวอีก ฟังแม่และพ่อ ไม่เช่นนั้นอาจเกิดเรื่องร้ายขึ้นได้"
มิชกาสัญญากับพวกเขาว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะฟังพ่อแม่เสมอ ยุงและนกกระจอกเต่ากลายเป็นเพื่อนของเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
