กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งชื่อลิซ่า เธออาศัยอยู่กับแม่และพ่อ และยังมีคุณยายที่อาศัยอยู่ด้วย ซึ่งชอบอ่านนิทานให้หลานสาวฟังเป็นอย่างมาก นิทานที่สวยงามและมหัศจรรย์ ในห้องของลิซ่ามีตู้เล็กๆ มากมาย แต่ละตู้มีหนังสือเต็มไปหมด
ลิซ่าเป็นเด็กหญิงที่ใจดีมาก ทุกอย่างคงจะดีถ้าไม่มีความทุกข์ใหญ่อย่างหนึ่ง นั่นคือ ดวงตาของเธอมองไม่เห็น เธอเกิดมาตาบอด แต่แม้จะมีความโชคร้ายนี้ เธอก็ยังเชื่อในปาฏิหาริย์และมักจะฝันถึงสิ่งต่างๆ เธอมีความฝันอันแสนหวงแหน นั่นคือ แม้เพียงชั่วครู่ แม้เพียงครั้งเดียว อยากเห็นแม่ พ่อ และคุณยาย ครอบครัวทั้งหมดของเธอ
คืนหนึ่ง ตามปกติ ลิซ่าเข้านอน คุณยายอ่านนิทานก่อนนอนให้เธอฟัง ห่มผ้าให้หลานสาว จูบเธอ และอวยพรให้ราตรีสวัสดิ์ ลิซ่าหลับสนิท
แล้วทันใดนั้น ห้องทั้งห้องก็สว่างไสวด้วยแสงสว่างจ้า ห้องสว่างราวกับกลางวัน นี่คือเทพนิยายที่มาเยี่ยมเด็กหญิงและส่องสว่างห้องของเธอด้วยโคมไฟวิเศษ
เทพนิยายเขย่าไหล่ลิซ่าเบาๆ และพูดว่า:
ตื่นได้แล้วลิซ่า ถึงเวลาของเราแล้ว!
อะไรนะ? เราจะไปไหนและอย่างไร? ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!
ลิซ่าประหลาดใจ
เธอไม่อยากเริ่มมองเห็นหรือ?
แน่นอนว่าอยาก! ความปรารถนาอันแสนหวงแหนของฉันคือการได้เห็นแม่ พ่อ และคุณยาย! แต่มันเป็นไปได้หรือ?
ทุกอย่างเป็นไปได้ ถ้าเธอต้องการมากพอ! บินกันเถอะ!
เราจะบินด้วยอะไร?
ก็สักอย่างนี้ล่ะ!
เทพนิยายชี้ไปที่ของเล่น ยูนิคอร์นสีชมพูที่พ่อให้เป็นของขวัญวันเกิด เทพนิยายแตะของเล่นด้วยโคมไฟวิเศษ และยูนิคอร์นก็มีชีวิตขึ้นมา มันกระพือปีก พาลิซ่าและเทพนิยายขึ้นไป และพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า
พวกเขาบินผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน รอบตัวมีดาวระยิบระยับ และดวงจันทร์ส่องสว่างให้ทาง
และในที่สุดพวกเขาก็มาถึงดวงจันทร์ ตรงหน้าพวกเขามีพระราชวังที่สวยงามพร้อมหน้าต่างสีทอง รอบพระราชวังมีสวนที่สวยงาม มีดอกไม้นานาพันธุ์บานสะพรั่ง และมีนกหางยาวหลากสีสันบินไปมา ยูนิคอร์นวิ่งไปกินหญ้าเพราะหิวมาก ลิซ่าวิ่งไปดมกลิ่นดอกไม้ ส่วนเทพนิยายนั่งบนตอไม้และเริ่มค้นหาอะไรบางอย่างในหนังสือวิเศษ
ลิซ่าวิ่งเข้าไปหาเทพนิยายและถามว่า:
เธอกำลังหาอะไรอยู่?
ฉันต้องการหาบรรทัดมหัศจรรย์ที่จะช่วยให้เธอกลับมามองเห็นได้
เทพนิยายตอบ
เธอพลิกหน้าแล้วหน้าเล่าเป็นเวลานาน และทันใดนั้นก็อุทานว่า:
เจอแล้ว! เธอต้องรอจนถึงเช้าและล้างหน้าด้วยน้ำค้างจากดอกไม้เหล่านี้ทั้งหมดตอนรุ่งอรุณ น้ำค้างบนดวงจันทร์มีมนต์ขลัง และดวงตาของเธอจะมองเห็นได้ ในที่สุดเธอก็จะได้เห็นแม่ พ่อ และคุณยาย
เทพนิยายพูดกับลิซ่า
ลิซ่ารอไม่ไหวและไม่ได้หลับตาเลยตลอดทั้งคืน
เช้ามาถึง นกบนดวงจันทร์เริ่มตื่นและร้องเพลงไพเราะ ดอกไม้สวยงามบาน และน้ำค้างบนกลีบดอกระยิบระยับ
ลิซ่าเดินไปที่ดอกไม้แต่ละดอก เก็บน้ำค้างใส่ถ้วยคริสตัล และล้างดวงตา ทันใดนั้นแสงสว่างก็ส่องสว่างทุกอย่างรอบตัว ตรงหน้าเธอเห็นเทพนิยาย สาวสวยงดงามผมยาวหยักศกสีทอง
ไม่น่าเชื่อว่าฉันมองเห็น! รอบตัวมีสิ่งที่น่าสนใจ น่าอัศจรรย์ และสวยงามมากมาย! ไม่น่าเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความฝันและทุกอย่างเกิดขึ้นจริงกับฉัน?
เด็กหญิงหลับตาแน่น และ... ตื่นขึ้นมาที่บ้านบนเตียงของเธอเอง
แม่ พ่อ ฉันมองเห็น! ฉันมองเห็น ฉันหายแล้ว!
ลิซ่าตะโกน
แม่ พ่อ และคุณยายวิ่งเข้ามาในห้อง
พวกคุณสวยงามมาก! เป็นอย่างที่ฉันจินตนาการไว้เลย!
ลิซ่าพูด
นี่คือเรื่องราวมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับเด็กหญิงลิซ่า แต่มันเป็นเทพนิยายจริงๆ หรือเปล่า?
อ่านนิทานเถอะ มันสอนให้เราเชื่อในปาฏิหาริย์!
