Wasia siedział przy biurku komputerowym i, wiercąc się z podekscytowania na krześle, grał w swoje ulubione czołgi, zręcznie strzelając do wrogów jednym kliknięciem myszki komputerowej.
Po prostu uwielbiał gry komputerowe i spędzał przy nich godziny. Wasia był w 100% pewny swoich sił! Dlatego grał, wystawiając język z wysiłku, nie słuchając natarczywych próśb mamy, aby poszedł i odrobił pracę domową. Nie miał czasu na odrabianie prac domowych, dlatego uczył się okropnie, też nie chodził na spacery, nie miał przyjaciół. Kto by chciał rozmawiać z uczniem, który dostaje dwójki i leniwcem?
Wasia nawet na początku nie zrozumiał, co się stało z jego grą komputerową. Coś wyraźnie przeszkadzało! Przyglądając się uważnie znajomym obrazkom, podskoczył na krześle,
słuchawki spadły z głowy i z hukiem upadły na podłogę! I zobaczył, jak z kąta monitora patrzy na niego niebieskimi oczami rozczochrane dziecko!
Wasia przetarł oczy. Niezrozumiała wizja nie znikała! A uważnie przyglądała się chłopcu! A potem w ogóle ten „ktoś