Myszki, Mróweczki i prawdziwi przyjaciele! Rozdział szósty
1 852

Myszki, Mróweczki i prawdziwi przyjaciele! Rozdział szósty

Autor:
Ostatnia część serii współczesnych bajek o przygodach chłopca Wasika i komputerowej myszki. W tej części Wasik i przyjaciele znajdują księżniczkę Pajęczynkę i wspólnie pokonują złego Suriva.

Wasik wylądował w ciemności. Pod nogami poczuł twardą powierzchnię. Obok usłyszał krzyk Artemka:

Oj! Boli!

I natychmiast odpowiedziała mu Mariszka:

Przestań narzekać! Wstawaj! A jeszcze chłopak się nazywa!

Wasik szybko wstał na nogi i w ciemności dostrzegł dzieci — Mariszka, Artemka, Dimę i jeszcze jedną dziewczynkę, wszyscy wyglądali na przerażonych, niepewnie balansując na nogach, próbując chwycić się powietrza. Było widać, że są bardzo przestraszeni.

Jesteśmy w królestwie Księżniczki Pajęczynki! — z zachwytem wydychał Wasik — Udało się! Nam się udało!!! Jesteśmy tutaj! Wszyscy pięcioro!!!

Co się dzieje? — zapłakała nieznajoma dziewczynka.

Dasza! — domyślił się Wasik, przyglądając się w ciemności chudej małej dziewczynce, około siedmiu lat — Nie bój się! Jesteśmy z tobą! To ja — Wasik! Właśnie rozmawialiśmy z tobą przez telefon! Och! Co teraz robić! Jesteśmy wszyscy tutaj! Dimka! I ty tutaj jesteś!

Gips na nodze Dimy błyszczał w ciemności, a pod pachą trzymał piękny statek z Szkarłatnymi Żaglami. Wasik podbiegł do niego i chwycił go za ręce.

Jak się masz! Pozwól mi pomóc!

Nie trzeba! Spokojnie stoję. Nic mnie nie boli! — uśmiechnął się chłopak, a nawet lekko podskoczył — A gdzie my się znaleźliśmy?

Tak, gdzie my jesteśmy? — Artemka wyglądał całkowicie zdezorientowany. Rozglądał się wokół i nawet lekko się schylił ze strachu.

Hm! Cóż... — usłyszeli dzieci głos Koli — A w klasie ty jesteś pierwszym zadymiarą!

Kola! A ty co tutaj robisz? — zawołali Mariszka i Wasik.

Nie wiem. Mnie się w ogóle wydaje, że to sen. I wszyscy mi się śnicie! OJ! — nagle zawołał — Czemu szczypiesz?!

Żeby zrozumiał, że to nie sen! — odpowiedziała Mariszka — Przestań gadać! Czas nie czeka! Trzeba działać! Naprzód, do Księżniczki Pajęczynki!

Wasik spojrzał w dal. Tam w ciemności świecił się bladoniebieskim światłem fontanna. Tam trzeba iść.

Naprzód! Za mną! — powiedział i pobiegł, odważnie stąpając po ciemnych, nieważkich ścieżkach.

Dzieci pobiegły za nim. Nawet Dimka, chociaż w gipsie, biegł jak wszyscy. Tylko Dasza zalegała, ale Mariszka chwycił ją za rękę i pociągnęła za sobą.

Kilka metrów przed fontanną Wasik stanął w miejscu. Całe królestwo było mroczno-czarne, tylko fontanna ledwie świecił się, a przy fontannie, opierając głowę i ręce na brzegu, leżała….

Księżniczka Pajęczynka! — zawołała Mariszka i rzuciła się do niej. Włosy księżniczki już się nie falowały w różne strony, ale bezwładnie leżały na brzegu fontanny. Była bardzo wyczerpana i ledwie zdołała otworzyć oczy, gdy Mariszka upadła przed nią na kolana — Księżniczko! Księżniczko! Co się stało!...

Księżniczka uważnie spojrzała na dzieci wygasłymi oczami, a gdzieś w głębi jej oczu zaczęła się rozpalać iskierka nadziei.

Przyszliście — szepnęła — Wreszcie! Tak na was czekałam, dzieci… Całe królestwo jest pod władzą złego Suriva-Złośliwego! To straszny złoczyńca! Zawsze jest sam i bardzo złośliwy! Nie ma przyjaciół i nie lubi, gdy ktoś się przyjaźni. Ma mały sekret, ale nikt go nie zna. Przejął władzę, gasi gwiazdy, zabiera siły, pozostawiając wszystkich bez możliwości oporu… Nici są zerwane, a Gwiazdę trzeba zapalić! Gwiazdę trzeba zapalić!!! Na pewno! Wy musicie to zrobić!

Księżniczka z trudem przechyliła się przez brzeg fontanny i wyciągnęła z wody mały pięciokątny kluczyk i dała go Wasikowi. Wasik położył klucz na dłoni — był mniejszy niż mały palec Wasika i wydawał się być z kryształu.

I wtedy Księżniczka Pajęczynka zamknęła oczy i upadła obok fontanny, ciężko oddychając.

Nie można tracić czasu! Idziemy do królestwa, trzeba znaleźć doktora Wira, może nam pomoże! — niespodziewanie stanowczo oświadczyła Mariszka — Teraz wszystko jest w naszych rękach! Trzymaj się, Księżniczko, wkrótce wrócimy! — Mariszka wygładziła bezwładne włosy Pajęczynki.

Wasik zacisnął malutki kluczyk w pięści, a dzieci szybkimi krokami skierowały się do królestwa. Było bardzo ciemno, świecąca ostatnimi bladymi kroplami fontanna pozostała za nimi, a obok niej Księżniczka Pajęczynka, która pilnie potrzebowała pomocy. Dzieci milczały, rozumiejąc swoją odpowiedzialność i czując jakąś zjednoczoną siłę, która dodawała im odwagi i pewności siebie. Są razem — i mają jeden cel dla wszystkich — uratować swoich przyjaciół i pokonać zło!

Tak podeszli do bram. Dziwnie — bramy były otwarte i łatwo weszli do królestwa. Za plecami pozostał cudowny ogród, gdzie czekała ich pomocy Księżniczka. Skądś z głębi królestwa dochodziła obrzydliwa melodia.

Oj! — zakryła uszy Dasza — Kto tak okropnie męczy skrzypce!

Dzieci zatrzymały się w zamieszaniu — dokąd iść? W stronę dźwięku skrzypiec? Czy do tajnego pokoju?

I wtedy prawie pod nogami usłyszeli cichy skowyt.

Kursorzyk! — zawołała Mariszka i krok naprzód — do dziewczyny rzuciła się piesek — Kursorzyk! Maleńki!

Kursorzyk zaczął podskakiwać wokół dzieci i cicho-cicho warczał, wzywając dzieci za sobą.

Naprzód! Naprzód, Kursorzyk! Prowadź nas! — szepnęła Mariszka.

Kursorzyk jak pies myśliwski, który wziął trop, przyciskając się do jednej ze ścian, szybko prowadził dzieci za sobą. Po schodach — w górę, duża pusta sala — nikogo! Na podłodze duże rozbite wazony i zwiędłe kwiaty niezwykłej piękności, które kiedyś tak zdziwiły Wasika. Dzieci zatrzymały się, przyglądając się zniszczeniu, ale Kursorzyk szczekł, przypominając, że trzeba iść wyżej! Jeszcze wyżej po schodach — jeszcze jedna opustoszała sala.

Tutaj wył wiatr, a dzieci poczuły, jak po nogach przebiegł chłód. I wtedy z ciemności — skądś z góry znowu usłyszeli ten sam skrzek skrzypiec, i ktoś niewidoczny ciężko i długo złośliwie wydychał:

Eeeeech…. Ufffffff…

Tutaj dzieci poczuły, jak włosy stanęły im dęba. Nie są tu same! Gdzieś blisko jest złoczyńca, który niszczy Królestwo swoją mocą. Zauważywszy, że dzieci się cofnęły, Wasik cicho zawołał:

Stać! Nie można się cofać! My — razem! Razem jesteśmy — siła! Strachu tutaj nie ma miejsca!!!

Ha! Ha! Ha! — echem rozległ się w dzwoniącym milczeniu straszny głos! — Strachu tutaj nie ma miejsca??? Ja — wasza strach!!! Ja — koszmar!!! I mam — miejsce tutaj!

Dzieci nie wytrzymały i rzuciły się do dalekiego końca sali do otwartych okien, gdzie choć trochę padało światło od zwiędłych kwiatów.

Lodowaty wiatr wiał po nogach dzieci, zakręcił rozrzucone po podłodze liście, dziki śmiech roznosił się ze wszystkich stron! Dzieci przytulili się do siebie przy oknie, przestraszeni wpatrując się w ciemność i wtedy błysnęło światło.

Dzieci zamknęły oczy ze zdziwienia, zasłaniając oczy rękami, a gdy otworzyły oczy, zobaczyły, że w centrum sali na dużym czarnym tronie siedział on — Złośliwy Suriva Wszechmogący! Dasza krzyknęła ze strachu i schowała się za jedną z waz, Kursorzyk wskoczył jej na kolana i cały drżał.

Pozostałe dzieci stały, jak zahipnotyzowane, nie śmiejąc oderwać wzroku od złoczyńcy. Na tronie, na dużym ogromnym tronie, siedział złoczyńca — z okropnie bezdennym czarnym oczami. Był bardzo-bardzo wysokiego wzrostu! Długie siwe włosy wiatr podnosił prawie do sufitu, gdzie wisiała duża żyrandol — wiele jego świec oświetliło salę jasnym światłem.

Zmrużywszy oczy i zacisnąwszy usta, Suriva-złoczyńca przyglądał się dzieciom. Wasik zahipnotyzowany patrzył na nieznajomca, nie rozumiejąc, jak im dalej być? Wzrostem byli złoczyńcy nie wyżej niż do kolana! Zapanowała taka cisza, że skrzek metalowych łańcuchów rozcinał tę ciszę na kawałki.

Łańcuchów! Metalowych łańcuchów! Dopiero teraz Wasik zauważył, że w prawej ręce złoczyńcy na długich metalowych łańcuchach kołysze się z boku na bok klatka! A w niej leżą bez ruchu, zamykając oczy z bezsilności ich przyjaciele — Myszki!

Wasika zalała taka złość, że nawet oddech mu się przerwał!

Łajdaku! — zawołał chłopak, i skądś wziął się mu siły, rozpędził się i z całej siły popchnął na podłogę ogromny wazon kwiatowy. Wazon powoli upadł na podłogę i po sali rozległ się huk — Naprzód, dzieci! Chodźcie!!!

Dzieci nie czekały. Natychmiast oparły ręce na wazonie i zaczęły go rozpędzać, jak duże bревно, prosto na tron złoczyńcy! Wazon z hukiem potoczył się naprzód.

Stać! — zawołał, zadławiając się ze zdziwienia, złośliwy Suriva — Stać!!! Co za jedność! Nie można razem! Razem — nie można!!!

Ale było za późno! Wazon z dużą prędkością wbił się w jego tron i tron, razem ze swoim właścicielem, zaczął spadać na podłogę! Dzieci rzuciły się w różne strony. Z głośnym hukiem tron się zakołysał i upadł, złoczyńca spadł na podłogę, potoczył się naprzód i uderzył o ścianę. Klatka z Myszkami wyleciała z jego rąk i odjechała na bok. Mariszka z Dimą natychmiast podbiegły do klatki i chwycili ją za łańcuchy.

Biegajcie! Biegajcie! — krzyknął Mariszce i Dimie Wasik — Ratujcie Myszki! My sobie poradzimy!

Chociaż w tym momencie w jego głowie nie było ani jednej myśli, jak sobie poradzą ze złoczyńcą. Wasik odwrócił się na stęk, Złośliwy Suriva, opierając się o ścianę, podnosił się z kolan. Rozejrzał się po sali i dopiero wtedy Wasik zrozumiał skalę całego problemu: prosto przed nimi w pełnym wzroście stał ogromny wściekły potwór — tak, tak, inaczej go nie można było nazwać — oczy płonęły czerwonym światłem, czarny ciężki płaszcz falował na wietrze. Suriva Złośliwy podniósł ręce do góry i ryknął:

Jak wy śmiecie!!! Wy…. Wy… rrrAAAAA…a — jego ogłuszający ryk rozległ się po całym królestwie tak, że zadrgały ściany!

Biegniemy!!! — Wasik machnął ręką, a dzieci wszystkie razem rzuciły się do schodów, którymi tu weszły.

Nie śmieć!!! — złoczyńca zamachnął się i z całej siły uderzył pięścią w podłogę — prosto przed dziećmi na podłodze powstała szczelina, kamienie i stopnie schodów posypały się w dół. Dzieci ledwie zdołały się zatrzymać.

W górę!!! — rozkazał Wasik, a dzieci — Wasik, Artemka i Kola — rzuciły się do schodów, które prowadziły w górę.

Ach, ten straszny śmiech! U chłopców ze strachu, mrożącej krew, serce biło, a nogi, wydawało się, nie słuchały, gdy po schodach biegły w górę. Pusta sala! Co dalej? Dziki śmiech echem roznosił się po całym królestwie. Ściany drżały. Zapalić gwiazdę, zapalić gwiazdę — biło w głowie Wasika. Gdyby jeszcze ją znaleźć!

Prosto przed chłopcami mignął cień. Straszne! Och, jak straszne!

Naprzód! Wyżej! — rozkazał Wasik i znowu pobiegły na schody.

A co dalej? Za plecami dzieci już słychać były ciężkie kroki — Suriva Złośliwy gonił dzieci.

Tutaj! Tutaj! — dzieci wbiegły do małej sali — i w dalekiej części jej — stał i machał rękami doktor Wir! Wreszcie! Z trudem trzymał otwarte drzwi, z których było widać żółte światło jego latarni — Tutaj! Szybciej!

Nie! — rozległ się głos złoczyńcy obok dzieci.

Machnął płaszczem, poryw silnego wiatru zatrzasnął upragnione drzwi, a doktora Wira przewrócił na ziemię. Wir podchwycił dzieci i odrzucił je do centrum sali. Za oknem błysnęły pioruny, zapaliły się świece po ścianach sali.

Nie śmieć! — złowieszczo szepnął Suriva Złośliwy, zmrużywszy oczy — Jak wy śmiecie mnie! Mnie — Suriva Złośliwego — próbować pokonać! Jedną pięścią — na proszek was! Na proszek! I nie ma przyjaźni! Samotność — w tym siła! Ja — jeden tutaj władca! Ja — jeden!!!

Złoczyńca zamachnął się i tak zamarzł z wysoko podniesioną ręką! Po sali popłynęła melodia skrzypiec. Smutna i bardzo wzruszająca! Dzieci spojrzały w stronę schodów. Dasza! Weszła po schodach i cicho szła do centrum sali, grając na skrzypicach.

Moje skrzypce!.. — stęknął Złoczyńca — Jak pięknie śpiewają!

Melodia płynęła po sali, echo przeszywało najcieńszymi nutami każdy kąt królestwa, a dzieci z zdziwieniem zauważyły, że na oczach złoczyńcy pojawiły się łzy! Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Dasza stanęła prosto przed ogromnym złoczyńcą, a ten zaczął się zmniejszać. Z błogim uśmiechem usiadł na podłodze, machając zmarszczonymi rękami w takt melodii i zmniejszał się! Jak zaczarowane, dzieci patrzyły, jak złoczyńca, któremu byli po kolano, sam stał się wzrostem im nieco wyższy niż do kolana!

Tak jest lepiej! Złość się spuściła! — do Suriva Złośliwego podbiegła Mariszka, z pustą klatką w rękach, chwycił złoczyńcę za kark i wepchnęła do klatki — Siedź tutaj i pomyśl o swoim zachowaniu!

Drzwi klatki zatrzasnęły się, złoczyńca był schwytany. Tyle że na złoczyńcę wcale nie wyglądał. Uśmiechał się uroczo, kiwając głową w takt melodii.

Dzieci zebrały się w kółko przy klatce, Dasza przestała grać, a wszyscy pytająco spojrzeli na Suriva Złośliwego. Ten wzruszył ramionami i powiedział:

Jak słońce topi cienki lód i lawiny śnieżne, tak w sercu muzyka żyje i topi złe siły…

Muzyka rozpuściła złość w twoim sercu? — nieufnie spojrzała na niego Mariszka, złoczyńca kiwnął głową i wyciągnął ręce po skrzypce.

Dasza podała mu skrzypce i zapytała:

Wypuścimy go?

Nie! — odpowiedział Wasik — Damy go księżniczce Pajęczynce, niech sama zdecyduje, co z nim zrobić! Oj, księżniczka Pajęczynka! Trzeba jej pomóc!

Tam już są Myszki — odpowiedziała Mariszka.

Dzieci! Dzieci! — usłyszeli głos doktora Wira — Trzeba zapalić gwiazdę!

Zgadza się! — Wasik rozwarł dłoń. Trzymał kluczyk tak mocno zaciśnięty, że ślad po nim odbił się na dłoni — A gdzie ta gwiazda?

Całkiem blisko!

Doktor Wir spróbował otworzyć wysokie drzwi, ale był całkowicie wyczerpany. Dzieci wszystkie razem chwycili się kutej rękojeści i pociągnęli — drzwi się uchyliły i przyjaźnie żółtym światłem oświetliła ich latarnia doktora Wira. Kursorzyk pierwszy rzucił się naprzód. Dzieci podchwycili doktora Wira za ręce i poszli za Kursorzyk.

Duże kamienne schody w górę, i znaleźli się na małym placu pod otwartym niebem. Wiał wiatr, ale już nie był tak lodowaty. Doktor Wir z ostatnich sił podniósł swoją latarnię, a dzieci zobaczyły wysoko nad sobą na ogromnym kryształowym słupie — dużą zgasłą gwiazdę.

I co robić? — zapytał Wasik.

Klucz! Klucz! I zaklęte słowa! — szepnął doktor Wir.

Wasik włożył kluczyk do kryształowego zamka.

A jakie słowa? — wzruszył ramionami Artemka.

Chyba wiem — szepnął Wasik — Dajcie swoje ręce…

Wasik trzymał się klucza i powiedział pierwszy:

Wasik…

Mariszka… — dziewczyna położyła dłoń na ręce Wasika.

Artemka — domyślił się chłopak i też położył rękę na wierzchu.

Dima! — z uśmiechem położył rękę na wierzchu i Dima.

Dasza! — jej dłoneczka była najmniejsza i najzimniejsza.

Ale — nic się nie stało.

Ech — westchnął Kola i swoimi dłońmi przykrył ręce dzieci — Kola!

I wtedy po dłoniach poszło ciepło! Kluczyk zaświecił się srebrem, zamek zagrzypoł i się otworzył — i za małymi drzwiczkami pojawiła się malutka świeca. Zaczęła się zapalać wyżej i wyżej! Kryształowy słup zaświecił się wszystkimi kolorami tęczy! Wyżej!

Wyżej! — zawołały dzieci.

I wreszcie — jasnymi kolorami błysnęła Gwiazda! Potężne promienie światła rozproszyły się w różne strony! Dzieci zahipnotyzowane patrzyły, jak ożywa Królestwo. Zaśpiewały nieznane ptaki, szumiały drzewa, z nieba zaczął padać iskrzący deszcz, dając życiodajną wilgoć, i zrobiło się ciepło!

Jak dobrze! — usłyszały dzieci głos Suriva Złośliwego. Siedział w klatce, przyciskając do piersi swoje skrzypce i uśmiechał się. I twarze dzieci zaświecił się uśmiechami.

Biegniemy do Księżniczki!

Doktor Wir zgasił swoją latarnię, zadbale zamknął wszystkie drzwi i po zapasnych schodach wyszli z Królestwa do ogrodu.

Magiczny fontanna bił z nową siłą! Melodia płynęła z bryzg iskrzącą wodą. Obok była uśmiechnięta Księżniczka Pajęczynka, a na brzegu fontanny skakały i klaskaały w ręce — Myszki! Ich drogocenne Myszki!

Dzieci rzuciły się do nich. Myszki wskoczyli im na ręce, a małymi noskami przycisnęli się do dłoni.

Myszka! Moja mała! — Wasik ze szczęścia rozpłakał się.

«Jak mała» — pomyślała Mariszka, ale sama miała łaskotanie w nosie z przytłoczenia emocji. A tu jeszcze Mruczka trzaskała prądem, wesoło chichocząc!

Dziękuję wam, przyjaciele! — powiedziała Księżniczka — Wy razem — wielka siła! Wy razem — światło i ciepło! Wy razem — i to jest najważniejsze! A teraz waszym małym przyjaciołom trzeba w drogę!

Jak? Dokąd? — Wasik w zdumeniu patrzył na Myszkę. Ten zeskoczył z jego rąk na brzeg fontanny, tam już stały pozostałe Myszki. Uśmiechały się i patrzyły na zdezorientowane dzieci.

Księżniczka machnęła ręką, słup wody podniósł się w górę, wzniósł się falą i przeleciał przez brzeg fontanny — tam stał pozostawiony przez Dimę model statku z Szkarłatnymi Żaglami. Fala podchwycił model i oto — już nie model, ale statek dla Myszek.

Pora na pokład! — Księżniczka uśmiechała się, a Myszki, zadowolone, wskoczyli na statek. Machali rękami dzieciom, a Wasik, Mariszka, Artemka, Dima i Dasza z Kolą — stali, prawie nie płacząc, nie rozumiejąc, dlaczego ich przyjaciół na dużym statku nosi daleko od magicznego fontanny falami coraz dalej i dalej!

Jak to możliwe? Właśnie znaleźliśmy naszych przyjaciół! — Dasza nie mogła powstrzymać łez i rozpłakała się.

Już znaleźliście swoich przyjaciół! Do widzenia! — Księżniczka Pajęczynka klasnęła w ręce, doktor Wir podniósł swoją latarnię wysoko nad głowę i z całej siły uderzył o ziemię. Błysnęło jasne światło.

Do widzenia! — usłyszały dzieci z daleka cienki pisk Myszek….

Wasik podskoczył na miejscu, próbując dogonić odpływający statek z Szkarłatnymi Żaglami, i… spadł z łóżka.

Wasik! Wasik! — usłyszał.

Potrząsnął głową i ze zdziwieniem rozejrzał się wokół — był w swoim pokoju! Było rano, mama w kuchni coś śpiewała, ciepłe słońce świeciło w okno, a za oknami słychać był głos:

Wasik! Wychodź!

Wasik szybko podbiegł do okna. Na ławeczce u wejścia czekali go przyjaciele — Artemka, Mariszka, Dasza i Kola.

A gdzie Dima? — krzyknął Wasik w okno.

Właśnie będą go wypisywać ze szpitala. Przestań spać! Chodźmy go powitać!

Dzieci radośnie się uśmiechały i machały Wasikowi ręką.

Idę!!! Biegę!!! — zawołał chłopak.

Na ulicy jasno świeciło słońce. Było samego początku lata. A na ulicy Wasika czekali przyjaciele. Przyjaciele! Prawdziwi przyjaciele!..

Bajka Myszki, Mróweczki i prawdziwi przyjaciele! Rozdział szósty jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 773 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 908 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 389 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑