Wasia zachwycony patrzył na księżniczkę Pajęczynkę, a Mariszka pobiegła jej na spotkanie i bez wstydu rozpłakała się.
"Jak małe dziecko" — pomyślał Wasia, ale sam czuł szczypanie w nosie. Z trudem powstrzymywał łzy na myśl, że nigdy więcej nie zobaczy swojej małej myszki.
Księżniczka Pajęczynka uważnie słuchała pomieszanej opowieści Mariszki:
I kiedy rano się obudziliśmy, naszych myszek już nie było! Ani żadnej notatki, ani żadnej wiadomości.
Uspokój się, Mariszko — powoli powiedziała Księżniczka, jej głos był gładki i melodyjny, a sama poruszała się płynnie w powietrzu — Teraz wszystko rozwiążemy.
I wtedy stało się coś niezrozumiałego: w powietrzu rozległ się syk, trzask, latające litery spadały w dół i zapanowała okropna cisza.
Księżniczko Pajęczynko! Księżniczko Pajęczynko! — rozległ się z daleka zaniepokojony głos i do dzieci podbiegł zdyszany wujek. Trzymał w rękach duży latarkę, która świeciła niebieskim światłem, a na boki rozchodziły się jasne żółte promienie.
Co się dzieje??? Wszystko w porządku? — zapytał, starając się złapać oddech.
Uspokój się, doktorze Wirusie, przyjaciele zwrócili się do nas o pomoc. Zginęły im myszki. A sądząc po tym, że w naszym królestwie zapanowała całkowita ciemność — przyszła bieda. Trzeba natychmiast wszystko wyjaśnić. Daj mi swoją latarkę — idziemy do tajnego pokoju, mam nadzieję, że jego energia wystarczy, aby wyjaśnić sytuację. Chodźmy!
Księżniczka Pajęczynka wzięła latarkę od doktora Wirusa i popłynęła, oświetlając drogę. Doktor Wirus szedł obok niej, wzdychając i okrzykując się, a przerażony Kursorek wgramolił się na ręce Mariszki i cicho skomleć.
W ciemności podeszli do dużego tunelu. Szli długim korytarzem, a ich kroki odbijały się echem daleko w przód, było trochę straszliwie, i od tego włosy Wasi zaczęły się jeżyć. Wreszcie na horyzoncie pojawiły się ogromne drzwi. Doktor Wirus wyciągnął duży klucz i je otworzył, za nimi były mniejsze drzwi — doktor Wirus wyciągnął inny klucz i je też otworzył.
A tam — jeszcze jedne drzwi — nieco wyższe niż Wasia. Wasia z niecierpliwości i strachu już zaczął się czkać. Księżniczka Pajęczynka wyciągnęła klucz spod szyi i otworzyła ostatnie drzwi — Wasia westchnął!
W centrum dużej okrągłej sali stał okrągły stół. Ale to nie był zwykły stół — to był ogromny ekran. W nim widać było różne świecące gwiazdy, promienie, jakieś ścieżki i strzałeczki, aż w oczach się kołowało.
Proszę wszystkich zająć swoje miejsca! — spokojnie powiedziała Księżniczka, naciskając przycisk przy stole, i natychmiast z podłogi wyjechały duże fotele — prawie jak trony, i Wasia z trudem się na niego wdrapał. Jak tylko Wasia usiadł — tron natychmiast poleciał w górę i stół pozostał daleko poniżej, za to od razu było lepiej widać, że wszystkie punkty-gwiazdeczki reprezentowały jakiś skomplikowany schemat, a prawie w centrum tego schematu było pięć ciemnych plam.
Aha, o to chodzi! — wykrzyknęła Księżniczka i zaczęła uważnie wpatrywać się w ekran. Obok niej siedział doktor Wirus i długim wskaźnikiem wskazywał od jednej ciemnej plamy do drugiej, szeptem rozmawiając z Księżniczką.
W sali było bardzo zimno, Wasia zaczął drżeć, Kursorek nie przestawał skomleć, przytulając się do Mariszki. Księżniczka z doktorem Wirusem nic nie wyjaśniali, tylko się marszczylli i szeptali do siebie. Czas jakby zatrzymał się w ciemności.
Wreszcie księżniczka Pajęczynka nacisnęła przycisk, stół i krzesła opadły w podłogę, a wszyscy znaleźli się na nogach w centrum świecącego koła.
Jest was pięcioro — pięcioro samotnych dzieci, które mogą nam pomóc w poszukiwaniu swoich przyjaciół — powoli powiedziała księżniczka — Jesteście pierwsi w tym łańcuchu! Szukajcie jeszcze trójki dzieci, trójki samotnych dzieci. Są obok was, trzeba tylko być bardziej uważnym. Szukajcie — i przyjdźcie do nas wszyscy razem! My z doktorem Wirusem będziemy na was czekać! Naprzód, przyjaciele!
Zanim Wasia zdążył coś zapytać, znowu rozległ się brzęczyk, trzask, wokół popłynęły fioletowe i srebrzyste koła, poleciał w górę, zakręcił się w powietrzu i…….
Wasia pokręcił głową w różne strony. Natarczywy dzwonek nie ustawał, gwałtownie usiadł na swoim łóżku i wreszcie zrozumiał, że to dzwonek do drzwi. Owinął się kocem i wyszedł na przedpokój. Kiedy otworzył drzwi, do mieszkania weszła Mariszka i zaczęła narzekać:
Co ty, jeszcze śpisz??? Musimy natychmiast wyruszyć na poszukiwania, a ty pod kocem się walisz!
Dokąd wyruszyć, po co?.. — i wtedy Wasia przypomniał sobie wydarzenia z poprzedniego dnia. Widocznie księżniczka wysłała ich prosto do domu do łóżek, żeby nabrali sił do poszukiwań.
Zaraz! Szybko! — powiedział Wasia i pędem pobiegł do łazienki myć się i czyszczić zęby.
Dokąd się wybieracie? — wyjrzała z kuchni mama.
Mamo, musimy! To pilne! Bardzo ważne! Bardzo ważna sprawa!
Dopóki nie wypijecię herbaty — nikąd was nie puszczę. Bo znowu do wieczora będziecie się włóczyć. Wczoraj nawet nie zauważyłam, kiedy przyszedłeś do domu, weszłam do pokoju, a ty już śpisz jak suseł — łagodnie narzekała mama, zalewając dzieciom herbatę i nakładając na talerz naleśniki.
Wasia skinął na Mariszką — co robić? Ona machała kędziorkami, szybko zdjęła sandały i poszła do kuchni.
Tylko szybko! — szepnęła Wasi.
Mama szeroko otworzyła oczy ze zdziwienia — Wasia z Mariszką szybko pożarli naleśniki z herbatą i z pełnymi ustami wybiegli na przedpokój, żeby się obuwać.
Przynajmniej przeżuwajcie! — krzyknęła za nimi mama, ale dzieci już zniknęły.
Mariszka z Wasią usiedli na najbliższej ławce i zaczęli na ziemi rysować swój plan.
Pamiętasz, jak były rozmieszczone ciemne plamy na mapie? — zapytał Wasia.
W kółko. Blisko siebie. Jeśli dwie ciemne plamy — to my z tobą, to gdzieś trzeba szukać jeszcze trójki dzieci, u których też powinny były zginąć myszki.
Myszki, myszki… — pomruczał Wasia — A jak my będziemy podchodzić i pytać: "A u ciebie myszka się nie zgubiła?", tak?
Wasia! — wykrzyknęła Mariszka — Księżniczka powiedziała, że dzieci są równie samotne — nie mają przyjaciół! Pomyśl, u kogo z twoich znajomych nie ma przyjaciół? Może u kogoś z waszej klasy nie ma przyjaciół?
Wasia się zamyślił. W klasie jest dwadzieścia pięć dzieci, wcześniej Wasia z nikim się nie spotykał, to myszka nauczyła go cenić przyjaźń. A kto jeszcze?
Dokładnie! — podskoczył z niecierpliwości Wasia — W naszej klasie jest jeden chłopak – Kolja Bokov, przeszedł do nas do klasy dopiero w tym roku. Jest bardzo gruby, dlatego zawsze go dokuczali – Kołobkov, Kołobkov! Oto on nigdy z nikim się nie spotyka! I uczy się słabo. I zaraz po lekcjach ucieka do domu! Do niego trzeba iść! Szybciej!
Wasia chwycił Mariszką za rękę i szybko pobiegli do domu Koli, mieszkał na sąsiedniej ulicy, tylko Wasia nie znał numeru mieszkania. Ale, jak postanowił, na miejscu się zorientują. Ciepły wiatr gwizdał w uszach, dzieci biegły ile sił, naprzód, ku przygodzie.