ลึกลงไปในป่าที่หนาแน่นที่สุด ในป่าโบราณที่เงียบสงบที่สุด มีคุณยายและหลานสาวชื่อนาสตยาอาศัยอยู่ที่นั่น นาสตยาเป็นเด็กหญิงที่ดีและขยันขันแข็ง มีหัวใจที่เต็มไปด้วยความเมตตา
ในคืนหนึ่งของฤดูหนาว ขณะที่คุณยายนั่งอยู่ที่เตาไฟและถักถุงเท้าให้หลานสาว นาสตยาก็นั่งอ่านนิทานให้ฟัง ทันใดนั้น มีเสียงเคาะหน้าต่างเบาๆ เด็กหญิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ในความมืด เธอเห็นเพื่อนของเธอ กระต่ายตัวน้อยชื่อสนอซ์ค เขาขาวและนุ่มสุดๆ เด็กหญิงคลุมผ้าคลุมไหล่และออกไปที่ลาน
สวัสดี สนอซ์ค ทำไมถึงมาสายจังเลย
นาสตยาถาม
สวัสดี
กระต่ายตัวน้อยเริ่มเล่าเรื่องของเขา มองไปรอบๆ และสั่นไหวจากความกลัว
เรากระต่ายมีความเศร้าใจครั้งใหญ่! เราเปลี่ยนขนเป็นสีขาวสำหรับฤดูหนาว แต่ไม่มีหิมะ ตอนนี้สิงโตและหมาป่าเห็นเราจากไกลมาก เราจะตกแต่งต้นสน วันปีใหม่ได้อย่างไร เราจะเชิญปู่มอรอสมาเต้นรำได้อย่างไร ปีใหม่จะเป็นอย่างไรโดยไม่มีหิมะ บางทีฤดูหนาวลืมหน้าที่ของเธอ หรือเธออาจป่วยหรือ
กระต่ายตัวน้อยที่ตกใจถามคำถามมากมาย
อย่าเป็นห่วง เราจะคิดหาวิธีแก้ไข
นาสตยาปลอบประโลมเขาอย่างจริงจัง
แล้วถ้าเราเขียนจดหมายถึงฤดูหนาวล่ะ
พวกเขาเข้าไปในบ้านและเริ่มเขียนจดหมาย พวกเขาขอหิมะขาวมากมาย เกล็ดหิมะเบาบางๆ และน้ำแข็งที่หนาวเย็นจากฤดูหนาว เพื่อให้สัตว์ป่าทั้งหมดสามารถฉลองปีใหม่ได้อย่างมีความสุข
แต่เราจะส่งจดหมายได้อย่างไร ใครรู้ว่าฤดูหนาวอาศัยอยู่ที่ไหน
กระต่ายตัวน้อยสีขาวที่ขี้ขลาดถาม
เราจะส่งจดหมายไปกับนกกระจอกเทศ มันเร็วและว่องไว แน่นอนว่ามันจะหาทางได้
นาสตยาตัดสินใจ
นกกระจอกเทศยอมรับที่จะช่วย เอาจดหมายและบินไปทางเหนือ
ฤดูหนาวลืมหน้าที่ของเธอจริงๆ เธอนั่งอยู่ที่เตาไฟพร้อมกับชาร้อนและขนมปังเนยสดใหม่ และดูการ์ตูนที่เธอชอบ ส่วนเกล็ดหิมะนั้นเบื่อหน่ายในตู้เก็บของ พวกเขาอยากออกไปเล่นกับลมหนาวในถนน น้ำแข็งก็เศร้าเช่นกัน เดือนธันวาคมกำลังจะสิ้นสุดลง แต่มันยังไม่ได้หนีบแก้มของเด็กๆ
นกกระจอกเทศเหนื่อยมากจากการเดินทางไกล จึงนั่งบนกิ่งของต้นโอ๊กใหญ่และหลับไป จดหมายก็หลุดออกจากจะงอยของมัน มันตกลงไปในถ้ำของหมีตัวใหญ่
โอ้ ฉันเกือบจะนอนหลับไปจนถึงปีใหม่! นี่คือของขวัญจากปู่มอรอสให้ฉัน
หมีดีใจและออกมาจากถ้ำของมัน มองไปรอบๆ และรู้สึกประหลาดใจ
แต่หิมะอยู่ที่ไหน
หมีตัดสินใจจะนอนหลับอีกครั้ง แต่ได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ
ยกหัวขึ้น มันเห็นนกกระจอกเทศตัวน้อย
ทำไมถึงร้องไห้อย่างเศร้า ลูกน้อย
หมีถาม
นกกระจอกเทศเล่าให้หมีฟังว่า นาสตยาเขียนจดหมายถึงฤดูหนาว เกี่ยวกับวิธีที่เธออยากช่วยสัตว์ป่าจัดงานเฉลิมฉลองปีใหม่ที่เต็มไปด้วยหิมะ พร้อมกับการเต้นรำและปู่มอรอส
ถ้าอย่างนั้น ฉันจะส่งจดหมายให้ฤดูหนาว
หมีพูดโดยไม่คิดมากนัก
หมีจับจดหมายไว้ในลาบและเดินไปหาฤดูหนาว มันเดินไปในป่านานจนเหนื่อยมาก จึงนั่งลงบนตั้งไม้เพื่อพักผ่อน ทันใดนั้น ลมพัดมา ดึงจดหมายออกจากลาบของมัน และพัดไปด้วย
หมีเสียใจและขอความช่วยเหลือจากกวาง
บางทีเจ้าที่มีขาเร็ว คุณรู้ว่าฤดูหนาวอาศัยอยู่ที่ไหน คุณจะส่งจดหมายให้เธอจากสัตว์ป่าทั้งหมดได้ไหม
กวางวิ่งไปตามจดหมาย ตามทันมัน และออกเดินทาง เมื่อเข้าใกล้เย็น มันมาถึงกระท่อมน้ำแข็ง
มันเคาะประตูด้วยกีบ รอให้เชิญเข้า แล้วส่งจดหมายให้ฤดูหนาว
และแล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
เมื่อเปิดประตูตู้เก็บของ หิมะสีขาวและเกล็ดหิมะก็หลั่งลงมาทั่วทุกที่ น้ำแข็งก็เยือกแข็งแม่น้ำและทะเลสาบ และวาดลวดลายสวยงามบนหน้าต่างของบ้าน
ฤดูหนาวต้องทำงานหนักแค่ไหน เธอแต่งตัวต้นไม้ด้วยเสื้อขาว แต่งพุ่มไม้ด้วยผ้าคลุมไหล่ และปลูกหิมะบนพื้นดิน
นาสตยาออกมาข้างนอก และที่นั่นคือ ฤดูหนาวจริงๆ นิทานขาวสีเงินที่แท้จริง
เด็กหญิงเอาตะกร้าแอปเปิลและลูกอม แล้วออกไปหาเพื่อนของเธอ สนอซ์ค เพราะถึงเวลาแล้วที่จะตกแต่งต้นสนในป่า
และในทุ่งหญ้า งานก็ดำเนินไปอย่างเต็มไปด้วยกิจกรรม เพราะกระต่ายสีขาวไม่กลัวหมาป่าหรือสิงโตอีกต่อไป
เมื่อรวบรวมสัตว์ป่าทั้งหมดเข้าในวงเต้นรำ กระต่ายที่มีความสุขก็ยินดีต้อนรับปีใหม่และรอการมาถึงของปู่มอรอส
