มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อโคเซโรจกาอาศัยอยู่ในโลกนี้ เธอชอบดอกไม้มากที่สุด เธอมีสวนกุหลาบสีชมพูขนาดใหญ่ที่เธอดูแล และดอกกุหลาบก็ตอบสนองความรักของเธอด้วยการปลอบประโลมเธอด้วยกลิ่นหอมของมัน
วันหนึ่ง โคเซโรจกานั่งอยู่บนระเบียงของบ้านและเห็นวาฬขนาดมหึมาลอยผ่านท้องฟ้า มันลอยผ่านไปและมองเห็นทั้งแผ่นดิน บ้านเรือน ป่าเล็กน้อย ไร่นา และสวนของโคเซโรจกาด้วย
"ว้าว สิ่งมหึมาขนาดนี้! — โคเซโรจกาคิด — มันต้องมีหัวใจที่ใหญ่มาก! และด้วยหัวใจที่ใหญ่เช่นนั้น มันต้องเป็นมิตรกับทุกคน ฉันจะไปทำความรู้จักกับมันให้ดีขึ้น และถามมันเกี่ยวกับการเดินทางด้วยอากาศ ฉันคิดว่าในหัวใจที่ใหญ่ของมัน จะมีที่สำหรับฉันคนเล็กน้อยเหล่านี้"
แต่วาฬลอยสูงและไกลออกไป มันไม่ได้ยินเสียงตะโกนดังของโคเซโรจกา ไม่ได้ยินว่าเธอพยายามเรียกมันให้เข้ามาในสวนของเธอนานแค่ไหน และไม่ได้ยินว่าเธอพยายามแนะนำให้รู้จักกับดอกกุหลาบแต่ละดอกของเธออย่างหนักแน่น วาฬก็แค่ลอยไป
จากนั้นโคเซโรจกาก็เศร้า แต่เธอตัดสินใจที่จะทำความรู้จักและเป็นเพื่อนกับวาฬไม่ว่าจะต้องทำอะไร ไม่เพียงแค่เป็นเพื่อน เด็กหญิงต้องการที่จะเป็นหญิงสาวของหัวใจวาฬ (และระหว่างเรา เธอมีโอกาสทั้งหมด วาฬเหนื่อยจากความเหงาของมันและเดินทางเพื่อหาภรรยา)
โคเซโรจกาไปที่ขอบของป่าเพื่อหาแม่มดให้เธอปีกเพื่อที่เธอจะได้บินตามวาฬ
เธอมาและขอ
และแม่มดตอบเธอ:
ฉันต้องการให้เธอมากกว่าสิ่งที่เธอขอ ฉันต้องการทำให้เธอใหญ่และบินได้เหมือนวาฬ แต่เธอต้องไว้วางใจฉันและฟังฉันในทุกสิ่ง
โคเซโรจกากลัว แล้วแม่มดจะบังคับให้เธอกระโดดจาก崖หรือดำน้ำลงไปในน้ำ! แต่เมื่อเธอนึกถึงว่าตอนนี้เธอต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตโดยรู้ว่าวาฬมีอยู่และต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีมัน เธอก็คิดว่าชีวิตที่ไม่แท้จริงจะเกิดขึ้น ชีวิตที่ไม่สมบูรณ์
โคเซโรจกาเห็นด้วย และแม่มดก็โบกมือเพียงสองสามครั้ง — ดูสิ โคเซโรจกากลายเป็นใหญ่มาก ยิ่งใหญ่ และสง่างาม และเธอลอยผ่านท้องฟ้าได้อย่างไร!
แม่มดก็เหลือแต่โบกผ้าเพียงอย่างเดียว
โคเซโรจกาลอยผ่านท้องฟ้า สร้างดอกกุหลาบจากเมฆสำหรับลูกสาว ส่วนวาฬสร้างปล่องจากสายฟ้าสำหรับลูกชาย พวกเขามีความสุขด้วยกัน นั่นคือสิ่งที่ฉันจะบอกเธอ!
