เรื่องราวนี้เกิดขึ้นในป่าแห่งหนึ่ง ดวงอาทิทย์ยามเช้าค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากหลังภูเขา และแสงอันอ่อนโยนแรกๆ ของมันส่องสว่างไปยังใบไม้ของต้นไม้ที่ประดับประดาด้วยหยดน้ำค้าง
จากที่ไกลๆ ได้ยินเสียงกริ่งของดอกไม้ระฆัง ในถ้ำของเขา ลูกหมีน้อยตัวหนึ่งตื่นขึ้นมา เขาอาศัยอยู่ที่นั่นกับแม่หมีผู้สง่างามและพ่อหมีผู้สง่าผ่าเผย และในวันนั้นลูกหมีน้อยมีงานเฉลิมฉลอง นั่นคือวันเกิดของเขา
เขารอคอยด้วยความใจจดใจจ่อเป็นเวลาหลายเดือนว่าเมื่อไหร่วันนั้นจะมาถึง เพราะของขวัญที่สั่งพ่อแม่ไว้นานแล้วและความอดทนก็ใกล้จะหมดแล้ว และนี่ไง! วันเกิดที่รอคอยมาถึงแล้ว!
กล่องใบใหญ่วางอยู่ข้างเตียง ลูกหมีน้อยแก้โบว์ด้วยความตื่นเต้น เปิดกล่องและ... โอ้ มหัศจรรย์! สายตาของเขาเห็นกลองใบใหญ่และสีสันสดใส ของขวัญนี้ตozกแต่งด้วยลวดลายวิจิตรบรรจง มีสายรัดกว้างสำหรับสะพายคอและไม้กลองสองอันที่ช่วยสร้างเสียงสนุกสนานจากกลอง
ลูกหมีน้อยดีใจมากกับของขวัญนี้ เพราะเขาใฝ่ฝันมานานและหวังเป็นความลับว่าพ่อแม่จะไม่เปลี่ยนใจและซื้อของอย่างอื่นให้เขา เขาสะพายกลองและวิ่งออกไปในป่า
และตั้งแต่นั้นมา สัตว์และนกทั้งหมดในป่าก็สูญเสียความสงบ ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงเย็นมืด มีแต่เสียง "ปึง-ปึง-ปึง! ปัง-ปัง-ปัง!"
ลูกหมีน้อย พักสักหน่อยเถอะ หูของพวกเราอื้อแล้ว ปวดหัวกันหมด
นกพวกนั้นขอร้อง
แต่ลูกหมีน้อยตอบพวกเขาว่า
ฉันจะเล่นอีกสักหน่อย พวกเธอไม่สนุกเหรอ?
เขาโบกไม้กลอง และเสียง "ปึง-ปึง-ปึง!" ที่ดังมากก็ดังก้องไปทั่วบริเวณ
สัตว์ทั้งหลายทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาขอร้องว่า
ลูกหมีน้อย หยุดเล่นเถอะ! พวกเรามีลูกเล็กๆ พวกเขาอยากนอน แต่เพราะเสียงกลองของเธอพวกเขานอนไม่หลับ! เสียงดังเกินไป!
ก็ให้พวกเขาทนสักหน่อย แล้วค่อยนอน ไม่เห็นจะเป็นไร...
ลูกหมีน้อยมือกลองไม่ยอมหยุด
แมลงทั้งหมดมารวมตัวกัน ด้วงต่างๆ เต่าทอง ยุง ผีเสื้อ พวกเขาพร้อมใจกันขอร้องลูกหมีน้อยให้หยุดเล่น เพราะป่าดังเกินไป
เม่นม้วนตัวเป็นก้อนหนามเพราะเสียงดัง กระรอกซ่อนตัวในโพรงไม้ใหญ่ กระต่ายขุดโพรงลึกหลบ แม้แต่อีกาก็บินขึ้นไปบนต้นไม้สูงที่สุดเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงน่ารำคาญ
ลูกหมีน้อยไม่ฟังใคร คิดแต่เรื่องตัวเองและคิดแต่ว่าเขาสนุกแค่ไหนกับการตีกลอง ดังนั้นสัตว์ป่าทั้งหมดจึงตัดสินใจสอนบทเรียนให้เขา
ในตอนเย็นดวงอาทิทย์ลาลับขอบฟ้า แสงของมันไม่สว่างและส่องสว่างป่าเหมือนเดิม ลูกหมีน้อยที่เดินไปทั่วป่าและตามทางเดินกับกลองของเขาและตีมันทั้งวัน เหนื่อยเล็กน้อยแล้ว นั่งพักบนทุ่งหญ้าสีสันสดใสที่มีดอกไม้หอมบนตอไม้ใหญ่เก่าแก่ที่เหมือนเก้าอี้
ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นกทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในป่านี้และบริเวณใกล้เคียงก็ร้องเพลง จิ๊บจ๊าบ ส่งเสียงกา ส่งเสียงนกกาเหว่า ส่งเสียงร้อง ดังมากพร้อมกันทั้งหมด สัตว์ต่างๆ เริ่มเล่นเครื่องดนตรีต่างๆ
กระรอกเล่นขลุ่ย สุนัขจิ้งจอกเล่นเปียโน หมาป่าเล่นกีตาร์ หมีเล่นคอนทราเบส กระต่ายเล่นบาลาไลก้า... และด้วงและผีเสื้อทั้งหมด นำโดยกบ เริ่มเต้นรำเป็นวงกลมรอบๆ ตอไม้ที่ลูกหมีน้อยนั่งพัก
เขางงงวย
เกิดอะไรขึ้น มีอะไรเกิดขึ้น?
ลูกหมีน้อยจับหัวด้วยอุ้งเท้า ทนไม่ไหวและตะโกนว่า
หยุดเถอะ! อย่าร้องเพลง อย่าเล่น อย่าเต้น! ฉันเหนื่อยมาก แต่พวกเธอสร้างเสียงดังขนาดนี้ ฉันมักจะ...
และลูกหมีน้อยก็เงียบ เขาเข้าใจว่าตัวเองทำผิดเมื่อไม่คำนึงถึงคนอื่น
เขายอมรับความผิดของตัวเอง ขอโทษสำหรับพฤติกรรมที่ไม่ดีและความไม่มีมารยาท และสัญญาว่าตั้งแต่นี้ไปเขาจะเล่นกลองดังๆ เฉพาะเมื่อเสียง "ปึง-ปึง-ปึง!" ของเขาไม่รบกวนใคร
