วันหนึ่ง นายโนเซียะขอให้เพื่อนของเขา วินติก และ ชปุนติก สร้างยานพาหนะที่สามารถบรรทุกเพื่อนทั้งหมดของเขาได้ เพราะนายโนเซียะเบื่อที่จะอยู่ในเมืองดอกไม้ของเขา และต้องการให้เขาและเพื่อนๆ ของเขาเดินทางไปยังฝั่งอีกด้านของแม่น้ำแตงกวา และดูว่าเกิดอะไรขึ้นในเมืองอื่นๆ
วินติก และ ชปุนติก ทำงานหลายวัน และพวกเขาสร้างรถเมล์ขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับกลุ่มเพื่อนที่สนุกสนาน
นายโนเซียะเรียกเพื่อนมาที่จตุรัสกลางเมือง เพื่อประกาศข่าว เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน ได้แก่ กูนกา - เพื่อนที่ดีที่สุดของนายโนเซียะ กนอปกา - เด็กหญิงที่ใจดีและมีสัมมาคารวะ พองชิก - คนที่เต็มไปด้วยเมตตา ซิโรปชิก และแน่นอนว่า ซนายกา
เพื่อนๆ ของฉัน!
นายโนเซียะกล่าวหันไปหาเพื่อนๆ
ฉันขอเชิญให้ทุกคนเดินทางไปนอกเมืองของเรา และดูว่าคนอื่นๆ มีชีวิตอยู่อย่างไรในเมืองไกลๆ! ผู้ที่สนใจทั้งหมดโปรดนั่งลงในรถเมล์ที่สร้างโดยนักประดิษฐ์ของเรา วินติก และ ชปุนติก
ไม่ได้เลย!
ซนายกาที่รู้ทุกอย่างคัดค้าน
เราจะเดินทางได้อย่างไร ทั้งวินติก และ ชปุนติก ไม่รู้กฎจราจร? และเพราะเหตุนี้ เราอาจจะประสบอุบัติเหตุได้!
เรื่องเล็กน้อย!
นักประดิษฐ์ทั้งสองพูดพร้อมกัน
มีอะไรให้รู้ เพียงแต่หมุนพวงมาลัยและหมุนพวงมาลัย! รถเมล์จะพาเราไปไหนก็ได้ที่เราขับมัน ทำไมต้องเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อย?
เพื่อนๆ นั่งลงในที่นั่งของพวกเขา วินติก นั่งลงที่พวงมาลัย และ ชปุนติก นั่งข้างๆ ที่เก้าอี้นักเรียน และนักท่องเที่ยวออกเดินทาง
หลังจากข้ามสะพานข้ามแม่น้ำแตงกวา และขับไปตามถนนลูกรัง นักท่องเที่ยวออกมาสู่ถนนที่คึกคักไปด้วยรถ มีรถมากมายมหาศาล จะทำอย่างไร จะไปไหนต่อ? และบนถนนเริ่มมืดลง
วินติกหยุดรถเมล์ที่ไหล่ถนนที่คึกคัก เพื่อนๆ กระโดดออกจากยานพาหนะ พวกเขาเริ่มวุ่นวายและโต้เถียง นายโนเซียะต้องการข้ามถนนอย่างไม่คาดคิด และจากนั้นเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ในแสงไฟหน้า คนขับรถที่กำลังขับมาเห็นคนตัวเล็กช้า เหยียบเบรกอย่างรุนแรง และรถของเขาชนเข้ากับรถเมล์ของเพื่อนๆ
พวกเขาเรียกรถพยาบาลและตำรวจ ซึ่งมาถึงอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยผู้ประสบอุบัติเหตุ โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรง และนักท่องเที่ยวที่โชคร้ายของเราเพียงแต่ตกใจเท่านั้น
เจ้าหน้าที่ตำรวจจราจร พูดอย่างเข้มงวดกับนายโนเซียะและเพื่อนๆ ของเขา:
เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้พวกคุณทั้งหมดอยู่บนถนนที่คึกคัก และบนยานพาหนะที่ไม่ชัดเจน? คุณรู้หรือไม่ว่าเพราะความผิดของคุณ เกือบจะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรง?
ประการแรก รถของคุณไม่มีไฟขนาดและไฟหน้า ประการที่สอง ฉันไม่เห็นวัสดุสะท้อนแสงบนเสื้อผ้าของใครเลย
เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดอย่างจริงจัง
คุณต้องเข้าใจว่า อุปกรณ์ช่วยเหลือพิเศษบนเสื้อผ้าของคนเดินเท้านั้นเป็นความจำเป็นของโลกสมัยใหม่ เพราะเป็นเรื่องยากมากสำหรับคนขับที่จะสังเกตเห็นคนบนถนนในเวลากลางคืน และวัสดุสะท้อนแสงจะช่วยให้คนขับเห็นคนเดินเท้าจากไกล และป้องกันอุบัติเหตุ
ขอโทษด้วย!
ชาวเมืองดอกไม้พูดพร้อมกัน
เราจะเรียนรู้กฎจราจรอย่างแน่นอน และเพิ่มวัสดุสะท้อนแสงลงในเสื้อผ้าของเรา และสัญญาว่าครั้งต่อไป ก่อนที่จะไปเดินทางไปไหนสักแห่ง เราจะเตรียมตัวอย่างระมัดระวังสำหรับการเดินทาง เพื่อไม่ให้สร้างปัญหาให้ใครอีก
