หัวใจใหญ่

แม่ค่ะ หัวใจของฉันใหญ่แค่ไหนคะ — เคตียาถาม

ประมาณเท่ากับหม握ของเธอ — แม่ตอบ

แล้วของพูลกะล่ะ

พูลกะ — สุนัขบอลลีนขาวสะอาดที่มีขนนุ่มฟู ทันทีที่ได้ยินชื่อของตัวเอง ก็วิ่งเข้าหาเคตียาและโยกหางอย่างเป็นมิตรในการรอคอยเล่น

ของพูลกะเหรอ — แม่คิดสักครู่ — หัวใจของพูลกะเล็กมากเลย อาจจะเท่ากับนิ้วโป้งของเธอ

แล้วหัวใจมีไว้ทำไมล่ะ — เคตียาถามต่อไป

แม่ยิ้ม:

โอ้ หัวใจเก็บสิ่งต่างๆ ที่น่าอัศจรรย์มากมายไว้ เช่น ความกล้าหาญ หัวใจของคนที่กล้าหาญเรียกว่าหัวใจกล้า คนที่มีหัวใจดีคือคนที่ช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ ถ้าใครพร้อมที่จะแบ่งปันขนมปังชิ้นสุดท้าย นั่นหมายความว่าในอกของเขาเต้นหัวใจที่มีน้ำใจ คุณจะได้ยินการเต้นของหัวใจที่เชื่อถือได้เสมอ ถ้าคุณมีเพื่อนแท้

และในหัวใจยังสามารถมีความรักได้ หัวใจที่เต็มไปด้วยความรักสามารถกล้าหาญ ใจดี มีน้ำใจ และซื่อสัตย์ได้ พวกเขาพูดถึงคนเช่นนี้ว่า "เขามีหัวใจใหญ่"

น่าสนใจจริงๆ — เคตียาประหลาดใจและลูบสุนัขตัวเล็กที่ฟังการสนทนาของพวกเขาอย่างตั้งใจ ­— น่าเสียดายที่พูลกะของเราเมื่อหัวใจเล็กแบบนี้ แน่นอนว่าจะไม่สามารถบรรจุสิ่งดีๆ มากมายได้พร้อมกัน

ใครจะรู้ — แม่ตอบอย่างลึกลับและเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

เคตียาเล่นกับพูลกะสักพักแล้วจึงตัดสินใจที่จะอ่านหนังสือที่น่าสนใจมากเกี่ยวกับเพื่อนแท้ต่อ เธอนั่งลงในเก้าอี้ที่หน้าต่างและเริ่มอ่าน ในหนังสือเล่านิทานเกี่ยวกับมิตรภาพที่ซื่อสัตย์ การเสียสละ และความพร้อมที่จะช่วยเหลือเสมอ พูลกะนั่งอยู่ข้างเก้าอี้และสังเกตการณ์เจ้าของอย่างตั้งใจ

เธอขมวดคิ้วสงสารตัวละครที่ประสบภัยนะ แล้วใบหน้าก็ส่องแสงด้วยรอยยิ้มที่ดีใจเมื่อความยากลำบากผ่านไป พูลกะรู้สึกสนใจอย่างมากว่าเคตียากำลังอ่านเรื่องอะไรที่ทำให้เธอหลงใหล

ที่ห้องโถงมีเสียงกระดิ่ง พ่อกลับมาจากที่ทำงาน เคตียาวางหนังสือลงและวิ่งไปเปิดประตู พูลกะอยากรู้อยากเห็นว่าหนังสือสามารถทำให้คนเศร้าหรือดีใจได้อย่างไร เธอกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้หวังว่าจะไขปริศนา และเกาะหางไปกระแทกแจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนขอบหน้าต่าง

แจกันโยกตัวและตกลงพื้น ชิ้นส่วนที่ส่องแสงกระจายไปทั่วห้อง พูลกะตัวแข็งจากความหวาดกลัว เคตียาวิ่งเข้ามาในห้องเมื่อได้ยินเสียง เห็นแจกันแตกและวิ่งไปหาสุนัข:

อ้อ เธอนี่เนี่ย รอสักครู่นะ ฉันจะให้เธอรู้ว่าเป็นไร

พูลกะหนีออกไปตามหาที่ปลอดภัย ร้องไห้อย่างน่าสงสาร เธอมองหาที่ซ่อน และเห็นประตูที่เปิดครึ่งหนึ่ง ซึ่งพ่อที่เพิ่งเข้ามาไม่ทันล็อก พูลกะลื่นเข้าไปในช่องว่าง กลิ้งลงบันได วิ่งออกไปในสนาม และวิ่งหนีไปโดยไม่สนใจทิศทาง

หัวใจเต้นแรงจากความกลัว เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงการไล่ตาม เธอหยุดลง หายใจเหนื่อยๆ ที่มุมไกลของสนามใกล้ถังขยะ มองกลับไป: ไม่มีการไล่ตาม และจากด้านหลังถังปรากฏตัวแฮม — สุนัขหลงเหลือที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งทำให้สัตว์เลี้ยงทั้งหมดกลัว ด้านหลังหลังของเขาที่มีขนยาวนั่นซ่อนตัวบุช และคอร์ชิก

เพื่อนของแฮมไม่ใหญ่โตมากนัก แต่อยู่ข้างๆ พวกเขา พูลกะดูเล็กมากและไร้การป้องกัน เธอถอยหลังด้วยความกลัว หัวใจเต้นแรงจากความหวาดกลัว และจะหาความกล้าหาญได้จากไหน ในหัวใจเล็กๆ แบบนี้ไม่มีที่สำหรับความกล้าหาญเลย

ดี ๆ — แฮมคำรามออกมา — ถูกไล่ออกเหรอ

ไม่ ฉัน… ฉันหนีไป — พูลกะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

ถูกต้องแล้ว — บุชเห่าอนุมัติ — กับเจ้าของแบบนี้มีแต่ปัญหา

แต่ฉันเป็นคนผิด — พูลกะพยายามอธิบาย — เจ้าของเคยใจดีกับฉันเสมอ…

เธอรู้อะไรเกี่ยวกับความใจดี — แฮมขัดจังหวะอย่างรุนแรง — สิ่งสำคัญคือให้ทุกคนกลัว มันสนุกดี

และห腹หิว — คอร์ชิกเพิ่มเติม — เพราะเราสามารถเอาอาหารจากคนอ่อนแอได้

พูลกะไม่ตอบอะไร และคิดว่าความใจดีคงใหญ่มากถ้ามันไม่พอดีในหัวใจของสุนัขขนาดใหญ่เช่นเพื่อนใหม่ของเธอ จะพูดอะไรเกี่ยวกับหัวใจขนาดเพียงนิ้วของเด็กหญิงตัวเล็ก

ระหว่างนั้น แฮมมองพูลกะที่หวาดกลัวอย่างตั้งใจ ในที่สุด หลังจากกระซิบกับเพื่อนๆ เขาพูด:

เอาล่ะ เราจะรับเธอเข้าแก๊งของเรา เธอเล็ก จะได้ไปเอาอาหารจากที่ที่เราไม่สามารถเลื่อนเข้าไปได้ แต่ดูให้ดี ฉันเป็นหัวหน้าที่นี่ และถ้ามีอะไรผิด ฉันจะกัดเธอเป็นสองท่อน — แฮมแสดงฟันเหลืองที่น่ากลัว

พูลกะไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับ เพราะการอยู่คนเดียวน่ากลัวกว่า ส่วนที่เหลือของเย็นนั้น แก๊งขนหลวกใช้เวลาตามปกติ ก่อนอื่นพวกเขาเฝ้าแมวในห้องใต้ดิน และเมื่อมืด พวกเขาก็เข้าไปในบริเวณขยะหลังร้านขายของชำและหาอาหารได้บ้าง

คอร์ชิกโชคดีที่ได้ไส้กรอกที่กินได้ เมื่อวิ่งออกไปข้างๆ เขาก็เริ่มกินอาหารเย็นของเขาอย่างอร่อย พูลกะชอบไส้กรอกมาก กลิ่นอร่อยทำให้น้ำลายไหลออกมา เธอขอคอร์ชิกแม้แต่เพียงเศษเล็กน้อย แต่เขาแค่บ่นและหันหน้าไป

จริงหรือว่าในหัวใจของเธอไม่มีความใจดีเลยแม้แต่นิดเดียว — พูลกะถาม

ความใจดี — คอร์ชิกตอบด้วยความประหลาดใจ — ไม่มีทาง ถ้าฉันปล่อยให้ความใจดีเข้าไปในหัวใจของฉัน ก็จะไม่มีที่สำหรับความโกรธและการหลอกลวง และฉันจะไม่สามารถหาอาหารได้ ความใจดีเป็นของคนโง่

"ไม่ ความใจดีดีสำหรับทุกคน" — พูลกะคิด แต่ไม่พูดอะไร

สำหรับที่นอน แก๊งหลงเหลือจัดการอยู่หลังถังขยะในกล่องกระดาษ พูลกะได้กล่องจากกาน้ำชา มันแคบหน่อย แต่กระดาษป้องกันลมหนาวในตอนกลางคืนได้ดี พูลกะมองไปที่หน้าต่างที่ส่องแสงในห้องของเคตียาเป็นเวลานาน และคิดว่าเศร้าที่มีหัวใจเล็ก

ถ้าเธอมีหัวใจที่ใหญ่กว่า ก็อาจจะมีความกล้าหาญ และพูลกะก็สามารถต่อสู้กับแก๊งในสนามและกลับบ้านได้ "และถ้าหาที่สำหรับความใจดีด้วย" เธอคิด "ฉันก็สามารถแบ่งปันอาหารกับคนไร้บ้าน และพวกเขาก็ไม่ต้องขโมยของ" แต่ดีที่สุดคือการปล่อยให้ความรักเข้าไปในหัวใจ จากนั้นความใจดี ความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และความรักก็จะบาน

พูลกะนอนไปจนเช้า เธอฝันเห็นแจกันแตก

ตอนเช้า ทันทีที่ดวงอาทิตย์ส่องสว่างหลังคาบ้าน เคตียาวิ่งออกไปในสนามเพื่อหาพูลกะ เมื่อคืนเธอหาเพื่อนตัวเล็กของเธอจนกระทั่งมืด แต่แม่บอกให้เธอกลับบ้าน เคตียานอนไม่หลับนาน และร้องไห้เล็กน้อยซ่อนตัวใต้ผ้าห่ม

เธอกังวลมากเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น และตำหนิตัวเองที่ทำให้สัตว์เลี้ยงตัวเล็กกลัวมากขนาดนั้น เพราะแจกันแตกเป็นเพียงแก้ว ซึ่งจะไม่สามารถแทนที่ความอบอุ่นของสายตาเพื่อนได้ เคตียาเริ่มสำรวจสนามอย่างเป็นระบบ

พูลกะ พูลกะ — เธอเรียก มองใต้แต่ละม้านั่ง

ในที่สุด เคตียาเข้าใกล้ถังขยะเหล่านั้น พูลกะที่นอนจนเช้า นอนหลับสนิท ส่วนเพื่อนใหม่ของเธอเตรียมตัวอยู่

เจ้าของมาแล้ว — บุชซึ่งซ์ — จะเอาตัวใหม่ไปแน่ๆ

เราจะดูสิ — แฮมคำรามตอบ

ดูสิ — คอร์ชิกเห่าเห็นด้วย

สุนัขแสดงฟันและกระโดดออกไปบนทางเดิน แฮมยืนท่าสู้ตรงหน้าเคตียา ส่วนบุชกับคอร์ชิก ร้องคำรามเข้าหา

ไปให้ไกล — แฮมเห่า ดังมากจนพูลกะตื่นขึ้นทันที

เธอกระโดดออกจากกล่องและเห็นเคตียาถูกสุนัขที่โกรธแค้นล้อมรอบ โดยไม่ลังเลสักวินาที เธอวิ่งไปหาเจ้าของ ชนคอร์ชิกให้ล้มและผลักบุชไป พูลกะยืนอยู่ระหว่างเคตียากับแฮม ขนตั้งตรง ตาส่องแสงสดใส และหางสั่นเล็กน้อย

อย่าแตะต้องเจ้าของของฉัน — พูลกะร้องอย่างสิ้นหวัง

แฮมมองเข้าไปในสายตาของเธอและเห็นพลังที่ลึกลับ ซึ่งเขาไม่เคยรู้จัก ไม่อ่อนแอและชนะได้ ความกล้าหาญในการต่อสู้ของเขาหายไป หัวใจของเขาถูกลูบด้วยเล็บของความกลัว เขาหดตัวลง หันตัวไปอย่างอึกทึก และวิ่งไปด้วยการเดินเร็วที่ไม่เรียบร้อยไปยังมุมไกล

บุชและคอร์ชิกที่ตกใจรีบตามไป พูลกะหันไปหาเคตียาและโยกหางอย่างไม่แน่ใจ

เคตียาจับก้อนขนนุ่มฟูที่อบอุ่นและกอดไว้กับอก ปล่อยให้น้ำตาที่ส่องแสงในแสงอาทิตย์เช้าตกลงบนขนสีขาวสะอาด ที่นั่น ภายในก้อนนั้น เธอได้ยินการเต้นของค้อนเล็กๆ ที่ยืดหยุ่นอย่างรวดเร็ว และเข้าใจว่านั่นคือการเต้นของหัวใจใหญ่