Jak to kiedyś bywało, była sobie Zima. Miała dzieci: synów Mroza i Wiatra oraz córeczki-pociechy Zamieć, Zawierusze i Śnieżycę.
Zima bardzo kochała swoje dzieci i czasem pozwalała im szaleć. Dzieciaki stały się psotne, figlarne, krnąbrne i nieprzewidywalne. Lubiły razem płatać figle.
Mróz lubił wszystko dookoła zamrażać i zamieniać w sople oraz szron. Wiatr uwielbiał wpadać w ukryte miejsca i wydawać dziwne, straszne dźwięki, straszyć zwierzęta i ludzi.
Zamieć, Zawierucha i Śnieżyca to były niezłe psotnice. Na zmianę przykrywały ziemię śnieżnym całunem, wyrywały sobie z rąk puszyste pierzyny i przerzucały je z miejsca na miejsce. Ale czasem dobroć budziła się w dziewczęcych serduszkach i obdarowywały białymi futerkami drzewa, dachy domów i wszystko, co napotkały na drodze.
Psotnik Wiatr lubił zażartować z siostrzyczek. Brał całun i przenosił go w inne miejsce, a z drzew i domów próbował zdjąć białe futerka.
Tańczyć Wiatr lubił z Zamiecią. Często urządzali pokazy, zwłaszcza tam, gdzie jest dużo przestrzeni: na polach i równinach.
A jeśli zaczynały bawić się z Wiatrem Śnieżyca i Mróz... ojej, co się działo! Okolica zamieniała się w lodową pustynię. Nie każdy ptak czy zwierz mógł przetrwać te zabawy. Ptaki z zimna spadały z gałęzi i w śniegu marzły.
Mróz i Wiatr lubili kłócić się ze sobą. Wtedy na dworze zaczynał się lodowaty chłód.
Mała dziewczynka Śnieżyca bardzo lubiła śpiewać, a siostrzyczka Zawierucha jej wtórowała. Tylko że z głosem dziewczynkom nie było po drodze. Nie umiały śpiewać, tylko żałośnie zawodziły, straszac ludzi swoimi długimi piosenkami.
Zima patrzy i patrzy na wybryki swoich dzieciaków, aż w końcu ulituje się nad żywymi istotami. Zamyka dzieci w chacie na klucz, daje każdemu do ręki książkę i każe czytać.
Dopóki nie przeczytacie wszystkich książek, na dwór was nie puszczę!
Wtedy na dworze robi się cieplej. Słońce zaczyna jasno świecić. Ptaki, zwierzęta i ludzie odpoczywają od srogiego zimna. A potem dzieci Zimy znów wybiegają figlować!