Żył sobie na świecie chłopiec Wowa. Był bardzo miłym i inteligentnym dzieckiem. Nigdy nie porzucał przyjaciół w potrzebie i zawsze pomagał mamie. Mama i tata bardzo kochali swojego synka. Wowa uczęszczał do starszej grupy przedszkolnej, a nauczycielka zawsze go chwalił.
Pewnego dnia w przedszkolу odbywał się dzień ulubionej zabawki. Wszystkie dzieci miały przynieść swoją zabawkę i opowiedzieć o niej innym. Wowa długo nie mógł się zdecydować, którą zabawkę wziąć. Wybierał między pluszowym misiem z oderwanymi oczami a dużą czerwoną ciężarówką. Mama poradziła mu wziąć ciężarówkę, a Wowa jej posłuchał, chociaż ciężarówka nie była jego ulubioną zabawką.
Kiedy wszystkie dzieci zebrały się w przedszkolу, nauczycielka poprosiła je, aby usiadły w kółko i po kolei opowiedzieli o swoich zabawkach. Dzieci zaczęły opowiadać, dlaczego wybrały tę czy inną zabawkę. Ktoś przyniósł lalkę, ktoś, jak Wowa, samochodzik, wiele dzieci miało pluszowe zabawki. Ale szczególnie Wowę zapamiętał mały, ale bardzo piękny nowy robot, który przyniósł chłopiec Saszka. Z entuzjazmem opowiadał o robocie:
On u mnie jest automatyczny na pilocie. Potrafi chodzić, śpiewać piosenki i rozmawiać.
Dzieci słuchały Szaszki bardzo uważnie. Wszyscy tak bardzo polubili robota, że zaczęli błagać Szaszę, aby pozwolił im się z nim bawić.
A poza tym, on naprawdę żyje. Jeśli na niego nie patrzeć, może się sam poruszać i rozmawiać.
Tego się nie zdarza! — powiedziała dziewczynka Masha.
Ty wszystko wymyślasz! — poparł ją Wowa.
A wcale nie! A jeśli mi nie wierzycie, to nie dam wam się z nim bawić, — Saszka był zdenerwowany, że dzieci mu nie wierzą i zabrał robota z powrotem do swojej szafki.
Kiedy wszystkie dzieci zaprezentowały swoje zabawki, nauczycielka pozwoliła im bawić się do obiadu samodzielnie. Radośnie dzieliły się zabawkami ze sobą, wszystkie oprócz Szaszki. Swojego robota nikomu nie dawał.
Wowa nie chciał się bawić ciężarówką, którą przyniósł ze sobą. A inne zabawki dzieci go nie interesowały. Teraz marzył o tym, aby spróbować bawić się robotem. Ale Saszka był skąpy i nikomu go nie dawał. W głowie Wowy dojrzewał zły plan. Sам nie wiedział, skąd wzięły się takie myśli i bardzo się ich bał.
Wowa pomyślał, że kiedy nikt nie patrzy, może się zakraść do szafki, do której Saszka schował robota i wziąć go dla siebie. Nikt nic nie zauważy, a on się będzie bawić i na pewno postawi go z powrotem. Wowa nie potrafił oprzeć się pojawiającemu się pragnieniu. Wiedział, że branie cudzych rzeczy bez pozwolenia jest niedozwolone, ale tak bardzo chciał się bawić robotem, że postanowił złamać tę ważną zasadę.
Czekał, aż Saszka rozproszył się grą z innymi dziećmi, a nauczycielka zaczęła nakrywać do obiadu. Upewnił się, że nikt go nie widzi i zakradł się do szatni do szafek. Szybko znalazł szafkę z robotem. Na niej dużymi literami było napisane „Saszka