Żył sobie Wodnik o imieniu Chwalimir. Mieszkał w wodzie i wychodził z niej tylko o zachodzie słońca, i to bardzo rzadko. Ludzie mówili, że widzieli wodników w bagnie, w morzu, a nawet w oceanie. Chwalimir zamieszkiwał jednak wir na rzece.
Opowiadano, że gdy wynurzał się z wody, był cały oblepiony rzecznym mułem, a na głowie miał wianek z rzecznych jaskrów. Mówiono też, że jego ręce i nogi były długie, a palce u stóp zrośnięte jak płetwy. Oczy w ciemności świeciły jaskrawym niebieskim blaskiem.
Był nie tylko gospodarzem, był Królem Wodnym! W wirze znały go nawet najmniejsze rybki, a wszystkie jego życzenia spełniały się natychmiast. Nikt jednak nie wiedział, ile ma lat. Nie był młody, ale też nie był stary. Wszyscy byli przekonani, że zawsze mieszkał w wirze.
Miał wiernego przyjaciela, olbrzymiego sumа Wodzimira. Służył Chwalimirowi jako wodny rumak i był mu bardzo oddany.
Chwalimir miał dziadka Pluskacza. Był bardzo, bardzo stary i nie najlepiej się czuł. Od dawna nie wychodził z dna rzecznego wiru, ale wiedział o wszystkim, co się działo.
Wnuk bardzo go kochał i szanował, a co roku w dniu jego urodzin wyprawiał wspaniałą ucztę! I oto nadszedł ten wielki wodny dzień.
Na uroczystość Chwalimir zwykle zapraszał przyjaciół i wszystkich mieszkańców wiru. Tylko tego dnia, raz w roku, dziadek Pluskacz wynurzał się na powierzchnię, by podziwiać ucztę i przyjąć życzenia oraz prezenty.
Tym razem przyszli złożyć mu życzenia Baba Jaga, Kikimora Błotna (Milita Dremliwa), Leszy Leszek, Zachodnik, Nocnica, Krzykliwica, wodniki z bagna i jeziora, Bagienek i Jeziorak, oraz wielu innych.
Pierwszy przypłynął sum Wodzimir. Potem przybyła babcia Wydra ze swoimi dziećmi i wnukami, cztery bobry. Przyleciały dwa rzeczne nietoperze, cztery żurawie, dwie czaple, dwie szare gęsi, sześć bocianów, osiem czarnych kaczek, czterdzieści dwie ważki i osiemdziesiąt osiem komarów. Przyskakało trzydzieści dwie żaby. Wszystkie ryby z tej rzeki podpłynęły do brzegu i bezgłośnie składały solenizantowi życzenia, wszystkie jednocześnie uderzając ogonami w wodę.
Wnuk bardzo kochał dziadka i przygotował wyśmienite przysmaki: kaszę „Rybacką”, zupę „Rzeczną”, cukrową kukurydzę, groch moczony i oczywiście ogromny jubileuszowy tort ze ślimaków „Jaskier”. Grała muzyka. Babcia Wydra znakomicie grała na fletni. Gęsi śpiewały duet „Błotne cierpienia”. Żaby chórem wykonały odę pod tytułem „Pluskacz – jubilat”. A Baba Jaga i Kikimora zatańczyły „Taniec na wodzie”.
Dziadek był szczęśliwy! Klaskał w dłonie i płakał z radości, wołając: „Ach, wnuku! Ach, jaki dzielny!” Nad ranem goście się rozeszli. Pluskacz przywołał Chwalimira i powiedział:
Wnuczku, dziękuję ci za święto! Spisałeś się! Zestarzałem się, a ty jesteś moim jedynym spadkobiercą. Przekażę ci wszystkie wodne włości, ale pamiętaj: szczęście nie tkwi w bogactwie! Muszę ci zdradzić wielką tajemnicę…
Jaką tajemnicę? — zapytał przestraszony Chwalimir.
Nasz wszechświat ma wiele tajemnic, o których nie wiedzą jeszcze nawet ludzie. Ja powiem ci tylko jedną, o której wiem tylko ja. Słuchaj: na dnie naszego rzecznego wiru jest podziemny tunel, który prowadzi do każdej rzeki, do morza, a nawet do oceanu. W każdym żywiole wodnym jest swój strażnik dna. Ze wszystkimi jestem znajomy. Otóż na dnie mórz i oceanów żyje bardzo wielu kosmitów. Kiedyś mieszkali na innych planetach, a teraz są tutaj, wśród nas. Musisz ich zobaczyć na własne oczy. Wyruszysz w drogę jutro. Wskażę ci drogę.
Dziadku, bardzo kocham przygody! Jutro razem z wiernym przyjacielem sumem Wodzimirem wyruszymy na spotkanie z największą tajemnicą wszechświata!
Niech płynie z wami pomyślny nurt! — powiedział dziadek, obejmując wnuka.
…Droga okazała się krótka. Wędrowcy nawet się nie zmęczyli. Chwalimir i Wodzimir znaleźli się na dnie oceanu.
O, wielki Neptunie, to naprawdę cud! — zawołał Wodnik, widząc na dnie ogromny statek w kształcie kuli.
Statek emitował ciepło i słabo świecił. Pierwszy do statku podpłynął Wodzimir. Zobaczywszy, że nie grozi mu żadne niebezpieczeństwo, machnął ogonem w stronę Chwalimira i skinął swoją niezgrabną rybią głową.
Niech nas strzeże wielki Neptun! — szepnął Chwalimir. Zajrzał przez iluminator i zobaczył drobne ludziki, bardzo podobne do siebie, dumnie przechadzające się po kabinie. Mieli duże oczy, nos i usta, wszystko jak u ludzi. Włosów jednak nie było widać: na głowach nosili dziwne czapki, które odsłaniały czoło, a resztę głowy zakrywały.
Kobiety różniły się od mężczyzn strojem. Miały na sobie niebieskie sukienki, ozdobione dziwnymi symbolami w kształcie przecinków, oraz miękkie zielone buty w zielone kropki. Mężczyźni nosili czerwone kombinezony. Na bluzach widniały spirale, a na nogawkach u dołu cyfra 1.
Sum dobrze wychwytywał dźwięki o wysokiej częstotliwości, które wydawali kosmici, a wodnik rozumiał zarówno dźwięki, jak i słowa. Chwalimir dobrze rozumiał ludzką mowę, bo często przysłuchiwał się rybackim opowieściom. Ta jednak mowa była mu zupełnie obca.
Nagle drzwi statku się otworzyły i wypłynęła z nich kobieta. Na głowie miała srebrną kulę, na nogach płetwy, a w rękach walizkę. Zaczęła wkładać do niej przedmioty leżące na dnie oceanu.
Chwalimir ujrzał tę nieludzką, niezwierzęcą i nierybią… nieziemską i niewodną urodę i został oczarowany. Wydawało mu się, że serce przesunęło się niżej, bliżej żołądka, oddech zamarł na kilka sekund, a całe ciało ogarnęło drżenie.
Otrząsnął się, ruszył z miejsca i podpłynął do pięknej nieznajomej. Zobaczywszy go, wcale się nie speszyła, tylko coś powiedziała i uśmiechnęła się. Chwalimir próbował podtrzymać rozmowę, ale jego wysiłki były daremne. Rozmówczyni zupełnie go nie rozumiała.
Wtedy zaczął wydawać zwykłe dla siebie dźwięki: „A-a-a-ja-ja-ja-ju-ju-u!”. A ona odpowiedziała: „Z-z-z-s-s-t-r-r-r-u-j-a-a-a!”. Rozmowa się zawiązała.
Z rozmowy Chwalimir dowiedział się, że kosmitkę zwą Zota. Ma córkę, Aellę. A zwyczaje kosmitów są takie: jeśli kosmita pokocha kosmitkę, łączą się w rodzinę i żyją razem przez całe życie. A jeśli miłości nie ma, samice mają dziecko, opiekują się nim i kochają tylko je.
Mówiła coś jeszcze, a Chwalimir nie mógł oderwać od niej wzroku. Podziwiał ją i chłonął każdy dźwięk jej melodyjnego głosu.
Zota opowiedziała, że jej planeta jest bardzo piękna, pełna wulkanów i gór, ale bardzo brakuje na niej wody.
Dlatego tak często przylatujemy na waszą planetę i zanurzamy się na samo dno oceanu. Gromadzimy wodę i prowadzimy badania naukowe — powiedziała.
Czy wkrótce polecicie do domu? I nigdy więcej cię nie zobaczę? — zapytał Chwalimir.
Zobaczysz, zobaczysz! Niedługo wrócę — odpowiedziała Zota.
Jaki zadziwiający jest ich język… Powstał gdzieś tam, na innej planecie! Jest tak samo żywy jak te piękne istoty! A przede wszystkim bardzo zrozumiały i dostępny. Doskonały! — pomyślał Chwalimir.
Zota nacisnęła błyszczący guzik na klapie kieszeni. Drzwi statku kosmicznego się otworzyły. Podpłynęła do Chwalimira, lekko dotknęła jego policzka i powiedziała:
Następnym razem przywiozę ci mój ulubiony krzew, bardzo podobny do mnie. Żyje w szklanej kolbie i co siedem dni zakwita pięknymi fioletowymi gwiazdkami. Potrafi śpiewać i słuchać własnego echa. Będziesz na niego patrzeć, wspominać mnie, i nie będziesz się nudzić. A ja będę starała się odwiedzać cię jak najczęściej. Jesteś bardzo miły, a u nas takich nie ma. Koniecznie przedstawię cię mojej córce!
Zota weszła do statku. Drzwi się zamknęły i statek ruszył w górę, nabierając prędkości. Kula wyleciała z oceanu i, mieniąc się niebieskimi światełkami, wzniosła się w niebo.
Chwalimirowi ścisnęło serce. Szepnął:
Nareszcie i mnie dopadło to piękne uczucie! O, wielki Neptunie, bądź łaskawy!
Wtedy podpłynął do Chwalimira jego wierny przyjaciel sum Wodzimir i razem ruszyli do domu. A po drodze wodnik poznał jeszcze jedną tajemnicę: ryby też potrafią kochać…