Żył sobie mały smok. Pewnego dnia zobaczył, jak pięknie wygląda jego mama na górze ze złota i chciał mieć taką samą górę.
Kiedy mama odleciała w sprawach, smoczek wyruszył szukać klejnotów. Zauważył karawanę i postanowił ją zaatakować, licząc na swoją siłę.
Podlatując do pierwszego jeźdźca, smoczek wydmuchnął na niego ogień. Ale jeździec się nie przestraszył i nie spłonął, a tylko się uśmiechnął i machnął mieczem, wyszczerbiając strumień płomienia.
Widząc siłę człowieka, mały smok się przestraszył i rozpłakał się na cały las! Człowiek był bardzo zdziwiony, podszedł do smoczka i pogłaskał go po głowie. Maluszek się uspokoił, przeprosił i opowiedział, dlaczego chciał zaatakować karawanę.
Wysłuchawszy dziecka, jeździec powiedział, że smoki to strażnicy złota, a kradną tylko słabi i źli. Smoczek się zdziwił i wyruszył do matki. Chciał jak najszybciej dowiedzieć się wszystkiego o złocie.
Wracając do domu, maluszek dostał od mamy lanie, bo opuścił jaskinię bez pozwolenia. A dopiero potem otrzymał odpowiedź na swoje pytanie: do czego naprawdę smokom potrzebne jest złoto?
Smoki żywią się mięsem, a złoto im ani nie grzeje, ani nie chłodzi, ani do niczego im się nie przydaje. Chyba że dla piękna. Dlatego ludzie zostawiają smokom złoto na przechowanie, a płacą mięsem zwierząt. Im silniejszy smok, tym więcej ma klientów i tym więcej jedzenia. Tych zaś, którzy zdobywają złoto nieuczciwą drogą, inni smoki pogardzają.
Usłyszawszy tę historię, smoczek zrozumiał, że nie chce kraść, ale chce być najsilniejszy, aby mieć nie tylko górę złota, ale i szacunek otoczenia.