Afryka! Zdumiewająca, tajemnicza i taka daleka. Ile niezwykłych i rzadkich zwierząt i roślin ją zamieszkuje. Długoszyjne żyrafy pokryte zabawnymi plamkami, psotne małpki z wesołymi kręconymi ogonkami, majestatyczne i niebezpieczne lwy, które tak lubią spać, że czasami zajmuje im to cały dzień, i oczywiście duże afrykańskie słonie.
Trudno sobie nawet wyobrazić, jakie mają rozmiary! A wystarczy, że słoń podniesie nogę i tupnie, już wszystkim wokół trudno się utrzymać na nogach. Słonie to największe zwierzęta na ziemi, a małe słoniki to najbardziej posłuszne dzieci w Afryce. Swoim trąbą słoniki chwytają się ogona starszego, aby się nie zgubić i nie pozostać w tyle.
A czy wiecie, że w dalekiej i gorącej Afryce istnieje prawdziwa szkoła dla zwierząt? Tak, zwykła szkoła, do której chodzą wszystkie małe zwierzęta — od lwów do nieposłusznych małpek. Szkoła ta znajduje się obok małego jeziora. Jezioro jest niezwykłe tym, że zamiast wody zawiera atrament. Tym właśnie atamentem zwierzęta piszą na lekcjach.
Wcześnie rano zbierają się na piasku obok jeziora i uczą się. Dyrektor szkoły — stary mądry lew — nadzoruje uczniów, a żyrafa, która wszystko widzi z wysokości — jest nauczycielem.
Pora poznać naszego małego słonika. Jego imię to Eli. Słonie to jedne z najmądrzejszych zwierząt na planecie. Eli bardzo pilnie się uczy, aby sprostać temu tytułowi. Jest tak zręczny w obsługiwaniu swojej długiej trąby, że potrafi już rysować piękne obrazki na piasku atramentową wodą. Mama i tata słonika są z niego dumni. Zawsze pomagają Eliemu odrabiać lekcje i chętnie odpowiadają na wszystkie jego pytania. A pytań u ciekawskiego malucha jest bardzo wiele.
Zwykle Eli chętnie chodzi do szkoły. Nie ma mu trudności wstawać wcześnie rano. Wesoło się myje, polewając się z trąby, i trzymając się za ogon mamy, spieszy się do nauki. Ale pewnego dnia wszystko się zmieniło.
Pewnego razu mama zauważyła, że słonik wrócił ze szkoły bardzo i bardzo smutny. Delikatnie go zapytała:
Mój drogi chłopczyku Eli, co się stało? Dlaczego twoje oczka tak smutnie patrzą?
Mama bardzo się martwiła o synka.
Wszystko w porządku — odpowiedział Eli, nie patrząc na mamę.
Jesteś pewny, słoneczko? Możesz mi wszystko powiedzieć — mama rozumiała, że Eli coś ukrywa.
Wszystko w porządku — powtórzył i poszedł odpocząć do swojego pokoju.
Następnego dnia od samego rana Eli zachowywał się dziwnie. Nie spieszyło mu się do szkoły, a wręcz przeciwnie, mył się bardzo powoli i długo. A kiedy przyszła pora wychodzić, zwrócił się do mamy:
Mamo, czy mogłabyś mnie nie odprowadzać do szkoły? Nie chcę już trzymać się za twój ogon, pójdę sam.
Słoneczko, czy się nie boisz, że się zgubisz na piaskach? Przecież jeszcze nie potrafisz sam orientować się na pustyni — mama była zasmucona słowami Eliego.
Wtedy odprowadź mnie proszę do jeziora, a do szkoły pójdę sam. Nie chcę, żeby inne zwierzęta widziały, jak idę trzymając się za ciebie.
Mama słonika wszystko zrozumiała. Domyśliła się, że ktoś z uczniów skrzywdził jej chłopca. Ale on nie prosił o pomoc, więc zgodziła się odprowadzić go do jeziora i powiedziała:
Eli, syneczku, jeśli coś cię niepokoi, zawsze możesz mi powiedzieć.
Wszystko w porządku — uparcze powiedział słonik. Więcej nic nie mówił aż do szkoły.
Tak powtarzało się dzień po dniu. Każdego wieczoru Eli wracał ze szkoły i od razu szedł do swojego pokoju, aby z nikim nie rozmawiać. Mama i tata bardzo się o niego martwili. To było tak niepodobne do ich małego szczęśliwego Eliego, który zawsze radośnie dzielił się z nimi ostatnimi wiadomościami ze szkoły. Po pewnym czasie rodzice dowiedzieli się, że mały słonik zaczął gorzej się uczyć. Tata słoń powiedział:
Eli, powiedz mi, co się stało. Zupełnie przestałeś odrabiać lekcje. Jeśli chcesz, mogę ci pomóc: co ci nie jest jasne w zadaniach? Rozwiążmy to razem — jego głos był poważny, ale nie łajał Eliego, a oferował pomoc.
Tato, czy mogę już nie chodzić do szkoły? — zapytał syn z nadzieją.
Jak to? Przecież jesteś taki mądry i ciekawski, dlaczego nie chcesz już się uczyć? Coś się stało w klasie? — tata słoń pamiętał, jak mama mówiła, że wydaje jej się, że słonika nękają inne zwierzęta. — Jeśli mi powiesz, na pewno ci pomogę.
Wszystko w porządku — znowu smutnie powiedział słonik.
Po tej rozmowie niechętnie usiadł do lekcji i bardzo długo nie mógł się skoncentrować. Mama i tata mieli rację. Od pewnego czasu zwierzęta w klasie zaczęły go nękać. Na początku śmiały się z tego, że słonik idzie trzymając mamę za ogon. Wtedy poprosił mamę, aby go nie odprowadzała.
Potem zaczęły się śmiać z jego obrazków na piasku, a jedna szczególnie złośliwa małpka zasypywała je, gdy tylko słonik skończył rysować. Nie wiedział, co robić i do kogo się zwrócić. A dzisiaj, gdy słonik już собирался iść do domu, kilka małpek zaczęło w niego rzucać piaskiem i mówić:
Mały Eli biegnie do mamusi! Aż ziemia się trzęsie! Ha-ha-ha!
Eli prosił ich, aby przestali, ale od tego tylko głośniej się śmiały:
Mały Eli chce skarżyć się rodzicom, on jest skarżypyta! Ha-ha-ha!
Gdy trochę piasku wpadło słonikowi w oczy, rozpłakał się i uciekł do domu, nie czekając na mamę. Gdyby tylko tata pozwolił mu już nie chodzić do szkoły... Ale Eli rozumiał, że i tak będzie musiał się dalej uczyć, chociaż teraz nawet się nie starał pisać starannie, gdy odrabiał lekcje.
Mama i tata ciągle powtarzali, że są gotowi go wysłuchać. Eli widział, jak się martwią, ale bał się powiedzieć. Wydawało mu się, że to on coś robił źle i dlatego małpki go drażniły. Gdy очередной raz słonik przyszedł do domu, ledwo powstrzymując łzy, rodzice nie wytrzymali i powiedzieli:
Eli, musimy porozmawiać i wszystko wyjaśnić.
Wszystko w porządku — znowu skłamał.
Maluchu, widzę, że to nieprawda. W ostatnim czasie nie jesteś sam do siebie podobny — powiedziała mama.
Przyjacielu, nie kłam i nie mów, że wszystko jest w porządku. Możemy ci pomóc, tylko powiedz nam, co się dzieje — dodał tata.
Wtedy stanę się skarżypytą — mała łezka spłynęła po policzku słonika.
Co za głupoty! — zawołała mama. — Jeśli ktoś cię krzywdzi, masz pełne prawo prosić o pomoc.
Naprawdę? — słonik podniósł zdziwione oczy na mamę.
Dlatego tak długo milczałeś? Dlatego że myślisz, że staniesz się skarżypytą? — tata słoń się rozgniewał.
Tak, dlatego. Tato, gniewasz się na mnie? — głos słonika drżał.
Oczywiście, że nie, syneczku. Gniewam się na tych, którzy ośmielili się skrzywdzić takiego niezwykłego, mądrego i utalentowanego słonika.
Po słowach taty słonikowi było znacznie lżej. Eli opowiedział rodzicom o małpkach i o tym, jak go nękają w szkole. Bał się powiedzieć o problemie nauczycielowi żyrafie, aby ten go nie zbeształ.
Syneczku, słuchaj uważnie: jesteś najpiękniejszym słonikiem na całym świecie, i żadna małpka się z tobą nie równa! — powiedziała mama.
Słonik uważnie ją słuchał i rozumiał, że ma rację. Małpki, które się z niego naśmiewały, zawsze źle się uczyły. Widać ich rozumu wystarczało tylko na to, aby się śmiać z innych.
Jutro pójdziemy z tobą do szkoły i porozmawiamy z dyrektorem. Nie bój się, mama i tata nigdy nie dadzą cię w biedę — wspierał syna tata.
Gdy rodzina słoni zbliżała się do szkoły, zwierzęta patrzyły na nich wstrzymując oddech. Tata słoń ważnie kroczył po piasku swoimi ogromnym łapami, mama słonica szła za nim, ale jej kroki też podnosiły kurz. Za nimi, trzymając się trąbą za ogon, szedł sam słonik Eli.
Małpkom oczy wylazły z orbit. Bały się, że słonie przyszły je karać za psoty. Ale tata słoń tylko bardzo surowo i uważnie spojrzał na psotników groźnym wzrokiem, i natychmiast rozbiegli się po krzakach.
Dyrektor był bardzo zdziwiony opowieścią, ale najbardziej zaszokował go fakt, że Eli — najlepszy uczeń szkoły — stał się celem nękających. Jaki wówczas wybuchł chaos. Groźny lew porozmawiał z nauczycielem żyrafą, ten obiecał, że wszystko wyjaśni.
Minął czas. Małpki zrozumiały, że miały rację, i przestały nękać słonika. A Eli znowu zaczął dobrze się uczyć i chętnie chodzić do szkoły.
Dzieci, pamiętajcie: jeśli was nękają w szkole, najważniejsze to nie milczeć. Zawsze możecie zwrócić się o pomoc do dorosłych. Wiedzcie, że nie jesteście winni temu, że staliście się ofiarami nękających, i z każdej sytuacji jest wyjście.