W dużym mieście wysoko,
W metropolii daleko,
Na skraju, tam w lesie
Wyrósł dąb w całej
piękności!
Jak w Łukomorszu, dąb zielony,
Złoty łańcuch na nim był,
Ale ukradła go lisa,
Ta, co z Bazylim żyła.
Bazyli — ten kot uczony,
Co po łańcuchu wokół chodził,
I anegdotami swoimi
Do łez syrenkę doprowadzał.
Ta
kiedyś, padając ze śmiechu,
Złamała całkowicie rybią czaszę!
Lekarze urządzili zamieszanie,
Przyszywając jej nogi nie na wzrost.
Nogi były jej bardzo małe:
Rozmiar trzy za krótkie.
Wyglądało to nawet stylowo,
Choć trochę nie
po-ludzku.
Od tamtej pory dali jej zwierzęta przydomek:
Maleńką Czarodziejką się zwała,
I w tej miłej atmosferze
Sto lat
by żyła.
Ale z ironią losu
Zakochać się jej dane, niestety…
A wybór padł tam,
Czego nigdy nie wyobrażysz sobie!
Ze wszystkich
przedstawicieli silnej płci,
Spotkała bohatera bezprawia!
Taki chuligana, że nie widział światła.
Nieznajkiem
się zwał, figurą — atleta.
I na zewnątrz piękny chłopczyk był.
Maleńką Czarodziejkę, nawiasem mówiąc, bardzo kochał!
Ich związek, zresztą, faktycznie
Rozwijał się
bardzo platonicznie.
Cóż, ta bajka nie o tym,
Ale o tym, jak tego lata,
Przygoda spotkała bohaterów.
Nie będę
zbyt wiele wyprzedzać.
Opowiem o wszystkim stopniowo.
U Maleńkiej Czarodziejki tu urodziny,
I Nieznajko przygotowuje prezent,
Przypatrywał się parze
samochodów zagranicznych.
Dodatkowo jedwabie, szmaragdy,
Dużo różnej pięknej porcelany.
Ale tu była niespodzianka,
Gdy wspomniał, że brakuje,
W ich budżecie rodzinnym od dawna.
I bogatego
prezentu żonie
Nie dane mu było podarować.
I postanowił Nieznajko pójść
I prezent w lesie jej znaleźć.
Ale pieszo było mu leniwe dochodzić,
Postanowił na minibusie
pojechać.
A pieniędzy na bilet nie ma:
Tylko w kieszeni para monet.
Wyszedł z minibusa tego
I poszedł ścieżką pustą.
Do Królestwa Trzydewięciu Nieznajko poszedł,
Na jedno miejsce
przygody znalazł.
Spotyka tu Nieznajkę przyjaciółka,
Co w czerwonej czapeczce chodzi wokół:
Od domu — do babci, od babci —
do domu.
I pirozhki cały czas nosi ze sobą.
I, nawiasem mówiąc, z wilkiem od dawna przyjaźni się,
I Szary-to z radością jej wiernie
służy.
Ale mowa teraz wcale nie o tym,
A ogólnie, o tym, jak z tym dutem
Nieznajko postanowił swoją sprawę
omówić:
W rezultacie Maleńkiej Czarodziejce co podarować?
I nagle u Szarego super pomysł!
Bowiem kiedyś u swojej starej babci
Wymienił pirozhki na 40 rubli.
Dodatkowo
babcia wręczyła skrzynię,
O nią jeszcze Czapeczka złamała obcas,
Próbując otworzyć tę cudowną skrzynię,
Znaleźć tam zamek
lub tajny przycisk.
Nic im w rezultacie nie wyszło.
Od tamtej pory leży, im do tego nie ma.
I tę skrzynię dali Nieznajce,
Postawili
razem go na łące
I myślą: trzeba spróbować jeszcze raz,
Może to będzie proste jak drut.
Trzeba wiedzieć, co
tam będzie wewnątrz,
Maleńkiej Czarodziejce może się nie spodobać.
Myśleli długo, jak otworzyć.
Postanowili go zaklęciem otworzyć:
«Eni-beni-reks, kwinter-finter-żeks!»
Tu
otwiera się drzwi skrzyni,
A z niej patrzą dwaj faceci!
Nieznajko i Czapeczka, i Wilk – wszyscy w szoku!
Umyli wszystkie twarze
w świeżej rosie.
Patrzą na siebie, na tych ze skrzyni.
A okazało się, że to byli bliźniacy.
Ich, okazało się, babcia zamknęła
200 lat
temu, a sama zapomniała.
Byli kiedyś drwali
I szli obok chaty babci gdzieś.
Ona postanowiła, że to wrogowie,
Włożyła pędem
swoje buty,
Wzięła się za karabin, na nich wycelowała,
W skrzynię wlazić rozkazała wtedy.
Do niej właśnie wnuczka chciała wejść,
Ona postanowiła: niech będą zamknięci
Przyjaciółki trochę teraz siedzą,
Potem oni
z Czapeczką je otworzą.
Ale wiele lat minęło od tamtych czasów,
Skrzynię już zaczęły jeść bobry.
Wtedy postanowiła babcia Wilkowi
Ją oddać —
co z niej pożytku…
Skrzynia wreszcie teraz otwarta,
Duet ze skrzyni został uwolniony!
Tam wszyscy o prezencie dawno zapomnieli,
Maleńkiej Czarodziejce
wszystko pospiesznie opowiedzieli.
Idą wszyscy przez las, wesoło się śmieją,
Na ucho im coś ważki strzekoczą.
I tu im naprzeciw ukośnie
Wychodzi
jakiś dziwny kłąb!
— Kto taki?
— Co tu się kręcisz?
— I czemu bez czapki chodzisz?
Kolobok na nich patrzy i brwiami drga.
On od dawna sam w lesie szuka rudą lisę.
Stał się jakiś obojętny,
Wzrok
taki opustoszały.
Ale zobaczył chłopaków, i jego wzrok się zapalił!
Ten wzrok wcale nie był prosty:
Patrzył na
wilczy ogon!
I od dawna, wbrew ludzkim zwyczajom,
Kolobok już nie był pozytywnym bohaterem.
Zacisnął się na wilczym ogonie, ze
wszystkich sił go ugryzł!
Wszyscy w okolicy usłyszeli, jak wilk wył.
Cóż, a potem Kolobok bez zastanowienia, na chybił trafił,
Rzucił swój wzrok na Czapeczkę.
Czapeczka, nogi w ręce biorąc,
Pędziła przez
las szybko.
Tu Nieznajko, obejrzawszy się, rozumie
Wreszcie, że przyszedł mu koniec.
Ale nie tym razem… Chłopcy
Ze skrzyni — nie
byle co: Kolobkowi temu
Jak wzięli i zepsuł mu twarz.
Kolobok od wszystkich zaostał i przestał być twardy.
Nieznajko, oczywiście, wtedy oszołomiony,
Ze szoku na pień z muchomorem usiadł
I myśli: «Trzeba, choć cię zabij,
Podziękować
chłopcom ze skrzyni».
Spełnił trzy ich życzenia Nieznajko,
Co już prosili, spróbuj odgadnąć.
Ale potem razem postanowili we trzech:
«Maleńkiej Czarodziejce
starą skrzynię przenosimy.
Podarujemy jej, powiemy, że to szkatułka!»
Taka oto wyszła super wycieczka.
Nieznajko sam nie mógł się domyślić,
Że świat bajki może być tak okrutny.
Ale wyciągnął wnioski, wziął się do
rozumu.
Od tamtej pory zapomnieli, że jest tępy.
Z Maleńką Czarodziejką żyli, sobie radzili,
Do nich często przyjeżdżać bliźniacy.
Magiczna skrzynia przydała się w
gospodarstwie.
I tak przyszło do nich szczęście rodzinne.
