Żyła sobie… Nie, zacznę inaczej: na skraju pewnego ogromnego, magicznego i pięknego lasu rosła sobie mała, puszysta Choineczka. Rosła otoczona siostrzyczkami i koleżankami, w miłości i trosce.
Babciu, a jak to? Kto się o nią troszczył? ― zapytał mały wnuczek.
Jak to kto? Zwierzęta, ptaki. Troszczył się o małe choineczki także leśniczy.
Babciu, a jak się o nie troszczył?
Wczesną wiosną, kiedy jeszcze śnieg nie stopniał i nie zamienił się w strumyczki, a tylko zmiękł jak ciepłe śmietankowe lody, leśniczy sadził w ziemi maciupeńkie choineczki.
Babciu, ale przecież ziemia pod śniegiem jest zimna.
Właśnie w taką ziemię sadzi się choineczki.
Jutro pójdziemy do ogródka i zasadzimy groszek! ― wykrzyknął chłopiec.
Co mi przerywasz? Jaki ogródek? Na dworze jest listopad, śnieg po kolana.
Choinki więc można sadzić, a groszku nie?
Boże drogi… Mądrala się znalazł ― uśmiechnęła się babcia i kontynuowała opowieść. ― Małe choineczki pilnowały leśne zwierzęta i ptaki. Zwierzęta starały się nie łamać gałązek, a ptaszki śpiewały piosenki.
A nasza mała choineczka rosła, aż zamieniła się w młodą, piękną jodełkę.
Spadł puszysty biały śnieg. Choineczki ubrały się w ładne białe futerka.
Pewnego pięknego poranka Choineczka obudziła się w bardzo dobrym humorze i zaśpiewała piosenkę:
„ Na polanie stoję ― najpiękniejsza jestem,
Białe futerko mam ― najpuszystsze w lesie.
W duszy mam ogień, szczęście i radość,
Dlatego śpiewam piosenkę, by wszystkim było weselej”.
A cóż to tak śpiewasz? ― zapytały ją koleżanki. ― Przecież nie jest lato, ciepły wiaterek nie bawi się z nami. Cicho, w lesie mróz, a ty śpiewasz.
Mam dobry humor, dlatego śpiewam…
Śpiewaj, śpiewaj ― powiedziała przelatująca sroka ― wkrótce ludzie będą świętować Boże Narodzenie. Drwale, czyli ścinacze choinek, przyjadą do lasu i będą was niszczyć, piękności. Załadują was do samochodów i przyczep, i zawiozą do miasta. Ludzie rozbiorą was i każdą zabiorą do domu.
Jak to? ― krzyknęły chórem młode choineczki.
A tak, ― sroka usiadła na gałęzi brzozy i mówiła dalej ― ludzie zawieszą na was kolorowe bombki i będą tańczyć przy muzyce. W takim stroju postoicie dwa tygodnie, a potem wyniosą was z ciepłego domu na śmietnik.
Co? ― przestraszyły się choineczki. ― Nie wierzymy ci!
Nie wierzycie? To zapytajcie, kogo chcecie. Potwierdzą moje słowa choćby zajączek, choćby lis ― ktokolwiek. Hokus-pokus, fru, już mnie nie ma. Szkoda z wami gadać!
Ojej, koleżanki, jak strasznie! Zginiemy? Nie zobaczymy już lata? Nie usłyszymy piosenki młodego strumyka? Nie spotkamy ptaków wracających z ciepłych krajów? Nie usłyszymy śpiewu słowika?
I tak co roku! Ludzie w grudniu zabijają mnóstwo choinek! ― usłyszały słowa odlatującej sroki.
Obok przebiegał wilk.
Co wy, choineczki, płaczecie? Za czym tęsknicie? ― zapytał szary.
Sroka powiedziała nam, że do lasu idą drwale. Wytną nas, załadują do samochodów i zawiozą do miasta. Tam ludziom będą nas rozdawać. Ucieszymy ludzi swoją urodą przez kilka dni, a potem nas wyrzucą. Zginiemy.
Wiem o tym, wiem ― usiadł wilk na pniu. ― Ale co zrobić? Nic nie da się zmienić! Zwierzęta od razu chowają się albo uciekają w gęstwinę przed drwalami. Wszyscy ich się boją. Ten święto ludzie obchodzą od setek lat i tak z choinkami postępują. Nie pomogę wam.
Wilk to powiedział, a tymczasem po policzku stoczyła mu się łza. Żal mu się zrobiło młodych choineczek.
Wtedy dzięcioł wyjrzał z dziupli:
Słyszałem wasze rozmowy, ale też nie mogę pomóc i nikt wam nie pomoże.
Jeszcze bardziej zapłakały choineczki, a żywiczne, żółte łzy spłynęły po pniach.
Słyszałem, że jest sposób, żeby was uratować ― nagle powiedział dzięcioł.
Jaki? Nie męcz, mów szybciej! ― ucieszyły się młode choineczki.
Gdyby wszyscy ludzie na te swoje święta ― Boże Narodzenie ― stroili sztuczne choinki, drwale nie ruszaliby was przy życiu. Sztucznych choinek nie wyrzuca się na śmietnik, tylko pakuje w pudełka i przechowuje do następnego roku. Dowiedziałem się tego niedawno. Poleciałem do miasta, a tam opowiedziały mi wróble.
Dobrze! Ale jak sprawić, żeby wszyscy ludzie stawiali sobie na święta sztuczne choinki i nie niszczyli nas?
Nijak! Nie nam mówić ludziom, co mają robić!
Ojej, ojej, ojej! ― znowu zapłakały choineczki, a żółta żywica spływała coraz obficiej po ich młodych pniach.
Trzeba, żeby wszyscy ludzie sami tego chcieli. A nie wszyscy chcą, więc trzeba czekać. Czas minie i być może za jakieś pięćdziesiąt lat tak się stanie. Nadzieja i czekanie!
A niech ludzie przychodzą do nas do lasu! ― powiedziała jedna z choineczek. ― Niech nas tu ubierają! Niech śpiewają piosenki i tańczą w chórkach.
Dobrze by było, tylko nie wszyscy zgodzą się jechać nocą do lasu. Tu jest zimno, a oni mają małe dzieci… ― rozważał dzięcioł.
Koleżanki i siostrzyczki, będziemy mieć nadzieję i czekać ― powiedziała jedna z choineczek.
Minie nie jedna dekada, zanim wasze marzenie się spełni ― zakończył dzięcioł.
Babciu, babciu, a u nas jest plastikowa choinka, niebieska, prawda? ― wesoło powiedział pięcioletni wnuczek. ― To już spełniamy marzenie choineczek?
Staramy się… Nasza choinka ma jakieś piętnaście lat.
To ile choinek uratowaliśmy? ― zdziwił się chłopiec.
No to policz, przecież już umiesz liczyć.
Babciu, to my jesteśmy dzielni!
Nie my, tylko dziadek. To on kupił choinkę. Idź do gabinetu i powiedz dziadkowi, że jest dzielny! ― uśmiechnęła się babcia.