Żył sobie chłopiec o imieniu Nikita. Uczył się okropnie, innymi słowy był prawdziwym dwójkowiskiem. A do tego jeszcze lubił robić psikusy: to ciągnął koleżankę za warkocze, to wyśmiewał nauczycieli.
Pewnego bardzo ciepłego i słonecznego dnia Nikitę zaproszyli do zabawy przyjaciele, którzy byli od niego starsi o trzy lata. Bardzo chciał spędzić czas ze starszymi uczniami, wszyscy w klasie by mu zazdrościli. Ale tu niespodzianka — trzeba iść do szkoły. Cóż poradzić — istnieje takie słowo "trzeba". I tak, niechętnie zbierając tornister, Nikita już się wlecze w stronę szkoły, jak zwykle spóźniając się na pierwszą lekcję.
Tego dnia chłopiec był nie sobą. Nie robił psikusów i nikogo nie drażnił, ale nauczycielkę, Marię Stefanowną, słuchał jednym uchem. Całą lekcję patrzył przez okno i łapał twarzą jasne promienie słoneczne. Wyobrażał sobie, jak z kolegami gonią piłkę na boisku piłkarskim i on na pewno wygrywa. Kiedy Nikita po raz kolejny nie usłyszał pytania Marii Stefanowny, postanowiła zabrać go do dyrektora. Nie wszyscy w szkole wiedzieli, że dyrektor był w rzeczywistości dobrym czarodziejem.
Uważnie wysłuchał nauczycielkę, która bez przerwy karciła Nikitę. Jednak dyrektor postanowił dać chłopcu ostatnią szansę: zamiast wezywać rodziców Nikity do szkoły, postanowił nauczyć go inaczej. Dyrektor wypowiedział magiczne słowa: "Ini-bini-trali-bum!". W tej samej chwili chłopiec zniknął. Swoim zaklęciem dyrektor przenieśli chuligana Nikitę do magicznego kraju, gdzie można robić wszystko, co się chce.
Chłopiec, nie zdążywszy się przestraszyć, otworzył oczy i zobaczył, że znajduje się w tym samym gabinecie dyrektora, i nawet mu się zdawało, że nic wokół się nie zmieniło. Dopóki Maria Stefanowna nie powiedziała:
Nikita to mój ulubiony uczeń w klasie. Zasługuje na najwyższą pochwałę od dyrektora szkoły. Takiego utalentowanego chłopca jeszcze trzeba szukać!
Masz całkowitą rację — kiwnął głową dyrektor — Nikita to najlepszy uczeń w szkole.
Zdziwienie chłopca nie miało granic. Nikt nigdy go tak nie chwalił. A najważniejsze, że nie rozumiał, za co go chwalą.
Wkrótce przyszła pora wracać do domu, kiedy Nikita prawie skończył pakować tornister, zatrzymał go kolega z klasy:
Nikita, dokąd się собираешь? — zapytał.
Jak to dokąd? Do domu, oczywiście. A ty co chcesz, Stas? Co się stało?
Jakie do domu! To wymyśliłeś! My przecież mieszkamy w szkole — zaśmiał się Stas.
Po tych słowach Nikita zbladł, nawet w koszmarnym śnie nie mogło mu się przyśnić, że mieszka w szkole. Potem chłopiec pomyślał o rodzicach i zrobiło mu się bardzo smutno, zrozumiał, że nie będzie mógł ich zobaczyć, jeśli zostanie mieszkać w klasie, jak powiedział Stas. A bardzo nie chciał się rozstawać z mamą i tatą.
Nikita domyślił się, że znajduje się w innym świecie, gdzie wszystko bardzo przypomina świat, w którym żyje, ale jednocześnie wszystko jest zupełnie inne. Mając nadzieję jakoś naprawić sytuację, chłopiec pobiegł do dyrektora.
Co się stało? — powiedział dyrektor, kiedy Nikita wpadł do jego gabinetu nawet nie pukając.
Dy-dy-dyrektor, jak mi wrócić do domu? — głos Nikity drżał, ledwie mógł wymawiać słowa.
Aha, więc już chcesz do domu? — dyrektor spojrzał na chłopca z półuśmiechem — W takim razie słuchaj, żeby ci wrócić do domu, musisz dostać dwójkę.
Dwójkę? — powtórzył Nikita — A pan nic nie myli?
Wierz mi, w tym świecie dostać dwójkę jest trudniej niż piątkę z plusem w twoim. Będziesz musiał bardzo dobrze wyuczyć się lekcji.
Nikita nie czekał, pobiegł do klasy i wyjął z tornistera podręczniki. Chłopiec nie był przyzwyczajony do nauki i zadania domowe przychodziły mu z trudem. Z przyzwyczajenia zaraz zapominał wszystko, co zdążył wyuczyć. Ale pragnienie zobaczenia rodziców i powrotu do swojego świata było takie silne, że Nikita uczył się całą noc. Następnego ranka był wялый, blady z niedosypu. Nie spał ani minutki.
Wkrótce zadzwonił dzwonek, klasa zapełniła się uczniami, Maria Stefanowna rozpoczęła lekcję. Kiedy przyszła pora sprawdzać pracę domową, Nikita pierwszy podniósł rękę, aby odpowiedzieć. Nauczycielka wezwała go do tablicy i zadała pytanie. Nikita z łatwością odpowiedział, ale nie był pewny, czy powiedział dobrze, bo wszystkie informacje, które zapamiętał w nocy, pomieszały mu się w głowie. Z niepokojem czekał, co powie nauczycielka.
Brawo, widać, że się przygotowałeś. Siadaj, dwójka — powiedziała Maria Stefanowna.
Nikita na początku się zdezorientował, nie rozumiał, dlaczego dostaje dwójkę, skoro uczył się całą noc. Ale kiedy szok minął, zaczął skakać z radości, i podziękował nauczycielce za taką wspaniałą ocenę, pobiegł do dyrektora.
Hurra! Dostałem dwójkę! Nawet sam nie wierzę, że zdołałem się przygotować do lekcji! — skakał po gabinecie dyrektora.
Brawo, Nikita, dobrze się starałeś. Kiedy dzisiaj będziesz zasypiać, pamiętaj o tym, jak przyjemnie jest dostawać dobre oceny. A kiedy się obudzisz, będziesz już w domu.
Wieczorem, znowu kładąc się spać w klasie, Nikita pomyślał o mamie i tacie. Pomyślał, że byliby bardzo zadowoleni z takiej "dwójki", którą dostał dzisiaj. Nie zauważył, jak zasnął. A otwierając oczy, poznał swój pokój. Nikita od razu zaczął wołać mamę i tatę, żeby się upewnić, że jest w swoim świecie. A kiedy przyszli, obiecał im, że od tego dnia będzie najlepszym uczniem w klasie.
To nie będzie łatwe, synku, będziesz musiał dużo się uczyć — powiedział tata, obejmując go.
Może nie od razu, ale będę się starać! — obiecał chłopiec.
A my ci na pewno pomożemy — powiedziała mama.
A potem były weekendy, i Nikita wreszcie mógł pójść się bawić z przyjaciółmi i opowiedzieć im o całej przygodzie. Oczywiście nie uwierzyli, ale on nie starał się ich przekonywać. Po zabawie chłopiec usiadł do nauki, bo chciał dobrze się przygotować do zajęć. I teraz zawsze stara się uczyć na same piątki.