Zimowy poranek. Za oknem jest jeszcze całkiem ciemno, tylko latarnie uliczne oświetlają ścieżki i podwórka. W wielopiętrowych budynkach powoli zapalają się światła w oknach. Świat się budzi, przygotowując się na nadchodzący dzień.
Wśród wielu wysokich budynków wyróżnia się mały domek. Zwyczajny, niepozorny, którego dach przykryty jest śnieżnym kocem, a z komina wydobywa się cienka strużka dymu. Pali się piec. W oknie można dostrzec miękkie, rozproszone światło, a sylwetka kogoś co chwila się pojawia.
Okazało się, że w tym domu mieszka samotny Człowiek. Każdy jego poranek zaczyna się od zwyczajnego rytuału: rozpala piec, stawia czajnik i przystępuje do porannej herbatki. Dzisiejszy dzień nie był wyjątkiem. Kim jest ten Człowiek? Czym się zajmuje? Dlaczego mieszka sam w starym małym domu?
Niestety, jego imienia nigdy się nie dowiedziałam. Wiem tylko, że jest artystą. Całe jego życie składa się z pięknych i zdumiewających obrazów. Są w nich nieskończone rozciągłości ojczyzny, portrety nieznanych ludzi i nasza zdumiewająca pięknem i majestatem przyroda.
Każdego dnia Człowiek wychodzi z domu i idzie na Bulwar Sztuki. To mała aleja, na której wystawiane są różne rękodzieła, obrazy, rzeźby, ozdoby wykonane ręcznie. Przychodzą tam różni ludzie, każdy chce czegoś osiągnąć.
Nasz bohater przychodzi na Bulwar Sztuki nie po to, aby zarobić więcej pieniędzy. Interesuje go świat, ludzie. Subtelnie czuje nastrój i przekazuje go w swoich obrazach.
Dzisiaj było szczególnie śnieżnie, ludzie dosłownie tonęli w zaspy, a wiatr rzucał w twarz płatkami śniegu. Człowiek siedział ze swoim płótnem, które było jeszcze całkowicie białe. Przechodnie biegnący obok nie zwracali na niego uwagi i spieszyły się w swoje sprawy.
Westchnął smutnie. Ale nagle poczuł, że ktoś uważnie się na niego patrzy. Podniósł oczy i zobaczył małego chłopca, który z ciekawością patrzył na artystę.
Cześć! A ty kim jesteś? — zapytał chłopiec.
Cześć, mały, — odpowiedział Człowiek. — Jestem artystą.
A co to znaczy? — zainteresował się chłopiec.
Maluję obrazy, — wyjaśnił artysta.
Chłopiec się zastanowił. Potem jego wzrok się rozjaśnił i się uśmiechnął.
A podarujesz mi magiczny płatek śniegu! — zawołał chłopiec.
A co znaczy „magiczny"?
To znaczy, że płatek śniegu błyszczy i spełnia najskrytsze życzenie!
Ale ja nie jestem czarodziejem! — zawołał Człowiek. — Jak mogę ci podarować taki płatek śniegu?
Po prostu zamknij oczy i wierz. Płatek śniegu sam się narysuje.
Cóż, chyba warto spróbować, — zgodził się artysta.
Zamknął oczy i zobaczył niezwykłej piękności kryształki lodu — płatek śniegu. Błyszczał tęczowymi iskierkami. I wtedy jego ręce nagle same zaczęły rysować!
Ruchy były lekkie, pędzle ożyły w jego rękach. Czuł niesamowity przypływ energii i sił.
Gotowe. Namalował najpiękniejszy i najbardziej zdumiewający płatek śniegu na całym świecie! Artysta chciał powiedzieć dziecku, że rysunek jest gotowy, ale zamarzł, porażony tym, co widział. Płatek śniegu jakby ożył i świecił w rękach małego chłopca. Chłopiec zafascynowany obserwował go. Potem przeniósł wzrok na artystę.
Dziękuję! Dziękuję ci bardzo! Teraz mogę wrócić do domu, do mamy! — podekscytowany ćwierkał chłopiec.
Okazało się, że dziecko się zgubiło. Szukało mamy. I wtedy artysta zobaczył, jak do chłopca biegnie kobieta. Bierze dziecko na ręce, całuje i przytula, nie powstrzymując łez radości i ulgi.
Dziękuję ci! — serdecznie dziękuje artyście wzruszona nieznajoma. — Jesteś dla nas wysłany od Boga! Twój talent czyni cuda!
Artysta nie zdążył dojść do siebie i cokolwiek powiedzieć, gdy kobieta z dzieckiem na ręce zniknęła. Pozostał tylko głos w jego głowie: „Twój talent czyni cuda!
