W oddalonym i mało poznanym zakątku naszej rozległej planety mieszkał mały koteczek, którego imię było Maksik. Tak, właśnie Maksik, a nie Mruczek, jak zwykle się nazywa małe koteczki. Wyróżniał się niezwykłą mądrością i bystrym umysłem.
Podobnie jak inne małe koteczki, Maksik lubił biegać na świeżym powietrzu, łapać promienie słoneczne, wesoło obserwować zabawy wróbli na podwórku i oczywiście nie zawsze dokańczał obiad, zostawiając kawałki w talerzu. Lubił też rozrzucać zabawki po domu i długo chować się pod kołdrą przed snem.
Z każdym nowym dniem Maksik rósł i się rozwijał, zanurzając się w fascynującym poznawaniu świata wokół siebie. Z czasem, gdy trochę podrosła, obudziła się nienasycona żądza wiedzy. Maksik zaczął zadawać sobie pytania, na które chciał znaleźć odpowiedzi.
Pytał o naturę wiatru, o tym, jak działa telefon, o tajemnicy błyszczących gwiazd na nocnym niebie i o tym, gdzie śpi słońce w nocy. Wtedy Maksik zrozumiał, że nadszedł czas na wielkie odkrycia i postanowił wyruszyć w dalekую podróż w poszukiwaniu prawdy i wiedzy.
Po przejściu długiej lub krótkiej drogi, niezależnie od jej długości, Maksik pewnego dnia znalazł się przed dziwną chatką stojącą na kurzych nóżkach. Z drzwi chatki wyszła życzliwa babcia, przypominająca Babę Jagę ze starych bajek. Ale była daleka od złych czarownic, o których opowiada się w bajkach, i jedynym jej pragnieniem była pomoc Maksikowi.
Babcia życzyła powodzenia w podróży i podzieliła się tajemnicami drogi do prawdziwej Wiedzy, ostrzegając, że droga będzie trudna i pełna prób.
Słuchając mądrych słów babci, Maksik serdecznie podziękował i postanowił wyruszyć w niezwykłą podróż. Wiedział, że czekają go trudności i niebezpieczeństwa, ale był gotów stawić czoła wszystkim wyzwaniom, aby osiągnąć swój cel. Babcia opowiedziała o trzech ważnych etapach jego drogi do Wiedzy — górach „Trudność
