W dużym, gęstym zielonym lesie, gdzie rosły najróżniejsze drzewa, żył sobie mały jeżyk o imieniu Fyrka. Tak go nazwano, ponieważ mały kolczasty jeżyk bał się wszystkiego na świecie, a ze strachu zawsze zwijał się w małą kulkę i głośno-głośno sapał.
Fyrka był bardzo miły, troskliwy i wesoły. Zawsze i wszędzie pomagał mamie i tacie, a oni dbali o niego i bardzo go kochali. Rodzice często spacerovali po lesie w poszukiwaniu grzybów i jagód, które przynosili do domu. Mama i tata często starali się pomóc jeżykowi przezwyciężyć swoje strachy: mama czytała mu przed snem bajki o odważnych zwierzętach, które się niczego nie bały, a tata zabierał małego ze sobą na wieczorne spacery i opowiadał, że w lesie nie jest wcale tak strasznie, nawet gdy zaczyna się ściemniać.
Ale wszystko wydawało się bezskuteczne. Fyrka bardzo nie lubił wieczornych spacerów po lesie, ponieważ jego największym strachem była ciemność. A bajki, które czytała mu mama, wcale nie pomagały, bo jedno to odważny niedźwiedź z bajki, a drugie to mały bezbronny jeżyk.
Ale pewnego zimowego dnia rodzice Fyrki poszli do sąsiedniego lasu po jagody jarzębiny, bo w lesie obok domu nie było już żadnego pożywienia. Fyrke zostawili w domu całkiem samego. Przed wyjściem mama powiedziała jeżykowi:
Oto nadszedł ten dzień, kiedy musisz zostać w domu sam. Niczego się nie bój, my z tatą postaramy się wrócić jak najszybciej.
Mamo, tato, proszę, wróćcie zanim będzie ciemno, — żałośnie odpowiedział tacie Fyrka.
Zaraz po wyjściu rodziców Fyrka wskoczył na łóżko i schował się pod kołdrę, bał się być w domu sam. Wkrótce na dworze zrobiło się ciemno i nagle zaczęła się śnieżyca. Rodzice wciąż nie wracali. Fyrka zaczął się martwić, bardzo chciał szybko zobaczyć mamę i tatę. Z powodu śnieżycy w domku jeżyków było bardzo wilgotno i zimno. Promienie zachodzącego słońca prawie nie przenikały przez okno, wkrótce Fyrka znalazł się w prawie całkowitej ciemności.
Jeżykowi zrobiło się bardzo straszno, jego wyobraźnia rysowała straszne obrazy, w ciemności widział przerażające postacie nieznanych zwierząt. Fyrka wspomniał, jak dawno temu słyszał od sąsiedniego jeżyka Szyszki o tym, że istnieją duchy i widma, które mieszkają w ciemności. Fyrce zrobiło się jeszcze bardziej straszno, zaczął wołać mamę, ale ona nie przychodziła. Fyrka zlazł z łóżka i schował się w najdalszym kącie pokoju, siedzi i boi się, zęby mu się stukają, a w głowie kręcą mu się wszystkie straszne rzeczy.
W tym samym czasie w sąsiednim domku ten sam jeżyk Szyszka też był sam w domu. Wcale się nie bał, tylko siedział przy oknie i zachwycony patrzył na padające płatki śniegu. Usłyszał, jak jego towarzysz Fyrka woła mamę, a jego zęby głośno-głośno stukają i krzyczy do niego:
Hej, Fyrka, czemu drżysz? Tchórzu sapący, czemu się tak przestraszyłeś?!
Łatwo ci mówić, Szyszko, — ty nigdy się niczego nie bałeś, a ja najbardziej na świecie boję się ciemności. Ty sam mi opowiadałeś o strasznych duchach i przerażających nocnych zwierzętach. Więc pomóż mi, powiedz, jak być odważnym, wcale nie umiem zachowywać się jak odważni bohaterowie bajek!
Ech, ty! Głupku, po co się ze strachu chować w kącie i sapać?, — krzyknął jeżyk Szyszka. — Ja często sam w domu zostanę, mama z tatą pracują w sąsiednim lesie, a ty zachowujesz się jak małe dziecko, jak zwykły płaksa. Ale wiem, że naprawdę nie jesteś taki, więc po co płaczesz z powodu ciemności?
Jeżykowi Fyrce było przykro, że jego towarzysz Szyszka nazywa go płaksą. Zebrał ostatnią pozostałą odwagę i mówi:
Nie, nie jestem tchórzem i nie płaksą! Tak, czasami bardzo się boję, ale tylko dlatego, że mam bogatą wyobraźnię. I kiedy tylko znalezę się w ciemności, zaczynam fantazjować różne straszne rzeczy.
No właśnie, nie ma się czego bać zwykłej ciemności. Przepraszam cię, powiedziałem ci nieprawdę o duchach, chciałem się pośmiać. W rzeczywistości ich nie ma. Bać się trzeba myśliwych lub dużych dzikich zwierząt, a nie wymyślonych potworów, — przeprosił Szyszka, kiedy zdał sobie sprawę, że to on przestraszył Fyrke. — Słuchaj, szybko wyjdź z kąta i spójrz przez okno, jak pięknie pada śnieg, a ja pomachę ci ręką z mojego okna. I okaże się, że wcale nie jesteś sam. Albo wciąż się boisz, jak małe dziecko? Nie ma się czego bać, jesteś już dorosły, mama i tata powierzyli ci opiekę nad domem jak dorosłemu.
Podczas gdy Szyszka mówił, Fyrka coraz bardziej nabierał pewności siebie. Nagle zdał sobie sprawę, że nie może zawieść mamy i taty i po prostu schować się w kącie. Przecież uważają go za wystarczająco dorosłego, aby zostawić go samego w całym domu za głównego. Jeżykowi było wstyd, że zwykła ciemność go przestraszyła, a Szyszka też jest sam w domu i nic, się nie boi, nie drży.
Fyrka zamknął oczy i wyobraził sobie, że w pokoju nie jest ciemno, ale jasno. Wspomniał cały dom w najdrobniejszych szczegółach. I od razu poczuł się lżej, strach go opuścił. Jeżyk się ucieszył i zaczął biegać po pokoju, zaglądał w najciemniejsze miejsca i krzyczeł: „Hurra, się nie boję! Idźcie sobie straszne rzeczy, jestem teraz dorosły i wam nie wierzę!