Misiaczek urodził się jesienią. Jesień zmieniała las każdego dnia, a mały miś lubił obserwować, jak spadają liście, żółknie trawa, jak szron rano maluje wszystko na szaro.
Jeszcze niedawno wokół stały piękne kędzierzawe drzewa, a teraz zamieniły się w długie szare patyki. Za to pod nogami pojawił się kolorowy szeleszczący dywan, po którym tak fajnie się biegało!
Skąd się on wziął? — zastanawiał się misiaczek.
Robiło się coraz zimniej, a mama niedźwiedzica, opowiadając o nieznanej maluchowi zimie, przekonywała syna, aby dobrze jadł, gromadził tłuszczyk, aby mocno zasnąć i długo, spokojnie i słodko spać.
Niedźwiedzica zmuszała swojego syna do jedzenia, aby zgromadził warstwę tłuszczu na zimowy sen, ale niespokojny misiaczek uciekał bawić się i jadł bardzo źle. Darmo nie słuchał swojej mądrej i doświadczonej mamy…
Nadeszła zima i matka zaczęła przygotowywać misiaczka do zimowego snu. Miś był bardzo rozczarowany. Leżeć przez całe trzy miesiące w jaskini wydawało mu się stratą czasu, bo wokół było tyle ciekawych rzeczy!
Niedźwiedzica wiedziała, że misiaczek nie zgromadził potrzebnej warstwy tłuszczu na zimowanie, dlatego przyciągała go do siebie jak najbliżej. Tak maluchowi było cieplej. Wreszcie niedźwiedzie zasnęły. Na zewnątrz szalała prawdziwa surowa zima z silnymi, kłującymi mrozami.
Głodny misiaczek obudził się przed mamą. Strasznie chciało mu się jeść i postanowił poszukać pożywienia w lesie. Ledwo wydostał się z zasypane śniegiem jaskini. Od białego koloru i słońca oczy zaczęły mu łzawić. Jedzenia nigdzie nie było.
Misiaczek wrócił do jaskini i przytulił się do śpiącej mamy. Ogrzał się, ale głód wciąż go nękał. Do wiosny został jeszcze cały miesiąc. Maluchowi zrobiło się bardzo smutno i strasznie.
Wiosna zobaczyła, jak ciężko jest małemu misiaczkom, i postanowiła mu pomóc.
Kiedy głodny misiaczek po raz kolejny wyjrzał z jaskini, zobaczył piękną dziewczynę w jasno-zielonej sukience, ozdobionej kwiatami i liśćmi, z wiankiem z mniszków lekarskich na głowie.
Dziewczyna poszła naprzeciw misiaczkom, a tam, gdzie szła, śnieg topniał.
Kim ty jesteś? — zdziwiony zapytał misiaczek.
Jestem Wiosną — odpowiedziała dziewczyna.
A co oznacza Wiosna? — nie ustawał ciekawski maluch.
To pora roku, która przychodzi po zimnej zimie. Wiosną jest ciepło. Śnieg topnieje i przyroda się budzi.
Moja mama też się obudzi? Tak bardzo chce mi się jeść!
A dlaczego jej nie słuchałeś? Przecież ona ze wszystkich sił starała się przygotować cię do zimowego snu, ale dla ciebie zabawy były ważniejsze.
Nie będę już tak robić. Proszę, uratuj mnie!
Dobrze, pomogę ci, ale tylko tym razem. Od teraz musisz słuchać mamy.
Wiosna zdjęła swoją słoneczną szal i przykryła nią misiaczka. Natychmiast się ogrzał.
Wiosna zakręciła się na łące, a łąka pokryła się soczystą trawką z kwiatami i jagodami. Misiaczek z żarłością rzucił się na jedzenie.
Kiedy się najadł, podziękował swojej ratowniczce i wrócił do jaskini do mamy. Znowu przytulił się do niedźwiedzicy i przespał ostatni zimowy miesiąc. Kiedy nadeszła wiosna, się obudzili.
Hurra, wiosna! — radośnie krzyknął misiaczek, wyjrzawszy z jaskini.
Czy wiesz, co to jest wiosna? — zdziwiła się mama niedźwiedzica.
Oczywiście, że wiem! To najwspanialsze pory roku!
Misiaczek opowiedział mamie, co mu się przydarzyło zimą. Było mu wstyd za to, że tak głupio się zachowywał jesienią. Obiecał, że od teraz będzie we wszystkim słuchać niedźwiedzicy.
I rzeczywiście, stał się bardzo posłuszny. Nawet kiedy mama mu coś zabraniała, nie obrażał się na nią i nie kapryślił. Bo wiedział, że niedźwiedzica go bardzo kocha i nie poradzi nic złego.
Trzeba obowiązkowo słuchać dorosłych. Chcą oni swoim maluchom tylko dobra.
