Dzisiaj zabrali kolejnego. Stary pies o imieniu Ech Ty powiedział, że przy takim tempie zostanę zupełnie sam. Ech Ty był złotym retrieverem, choć jego sierść bardziej przypominała suchą trawę. Prawie nie widział, kulał na tylną łapę i często nie wytrzymywał do wyjścia na dwór.
Wcześniej mieszkał u człowieka. Pies często się uśmiechał, wspominając swojego dziadka, tak go nazywał. Ulubiona historia Ech Tego dotyczyła spacerów z tym dziadkiem. „Było wesoło kuleć razem”, mówił z uśmiechem Ech Ty. Zawsze zaczynał opowieść od daleka, ale nigdy jej nie kończył, bo zasypiał.
Zamieszkałem z człowiekiem jeszcze jako szczeniak. Byłem trochę starszy, niż ty jesteś teraz. Kiedy się urodziłem, mama powiedziała, że świecę jak słoneczko. Ach, jaki ja byłem łobuziak! Wyobrażasz sobie, że kiedy byłem taki jak ty, zjadłem cały but! Tak, razem ze sznurowadłami — stary pies próbował polizać swoją łapę, ale zlizał podłogę obok.
Kiedy przyszedłem na świat, mama mówiła, że jestem najmniejszy i zawsze muszę być ostrożny — cicho wtrąciłem, lizając swoją złotą łapkę — ale już tyle osiągnąłem! Wcześniej nie pokazywałem się zza mamy, a teraz sam wychodzę z kartonu.
Hm — uśmiechnął się stary pies — przy takim tempie w tym miejscu zostaniemy tylko my dwaj. A ty przegapisz tak wiele…
Co wiele? Co? Ech Ty! — lekko szturchnąłem psa głową w bok. Westchnął głośno i zaczął chrapać.
Zasnął — zmartwiłem się. Przecież kiedy się obudzi, nie będzie pamiętał, co chciał powiedzieć. Nie było nic do roboty, więc postanowiłem wrócić do wybiegu.
Mieszkaliśmy w przestronnym domu z niewielkim jabłoniowym sadem, gdzie codziennie chodziliśmy na spacery. Kiedy się urodziłem, byli ze mną bracia i siostra. Ale trzech moich braci już znalazło swoich ludzi.
Człowiek mojej mamy to dziewczyna o bardzo ciepłych, miękkich dłoniach. Ma na imię Kasia. Mama bardzo ją kocha i zawsze się o nią troszczy. Pewnego dnia widziałem, jak mama pocieszała Kasię, gdy miała mokrą twarz. Później mama wyjaśniła, że to się nazywa „płakanie” i ludzie tak robią, kiedy jest im smutno.
Moja mama nazywa się Lusia. O tacie wiem niewiele. Nie wiem, czy to Jacek, czy Janek. Mieszka gdzieś w sąsiedztwie i kiedy chodzimy na spacer do dużego parku, spotykamy się z nim. Czasem bawi się z nami.
Nie doszedłem jeszcze do wybiegu, kiedy poczułem, jak sierść na grzbiecie staje mi dęba. Kątem oka dostrzegłem szczeniaka tuż obok mnie. Najgorsze, że nie wydawał żadnego dźwięku i nie miał zapachu. Cały zesztywniałem jak struna, łapy mnie nie słuchały i zamarłem, czekając na atak.
Mijały minuty, ale atak nie nadchodził. Usłyszałem, jak otwierają się drzwi do pokoju. To była lekka postawa Kasi. Za nią zastukały pazurki po podłodze.
Jesteśmy w domu — dźwięcznie powiedziała Kasia, zdejmując obrożę z mamy. Usłyszałem, jak obroża brzęknęła o krzesło, i wtedy wreszcie mnie zauważono.
Zajączku, czemu tak stoisz? — zwróciła się do mnie człowiek mojej mamy.
Podeszła powoli. Poczułem, jak jej ciepłe dłonie delikatnie podpierają mnie pod brzuszkiem i zaczynam się unosić.
Kochany, ależ ty cały drżysz — powiedziała Kasia, czule przytulając mnie do siebie. Wtuliłem pyszczek w jej szyję i żałośnie popiskiwałem. Skoro mama jej ufa, to i ja mogę.
Nagle Kasia zaczęła się trząść i usłyszałem jej dźwięczny śmiech. Ze zdziwieniem uniosłem na nią pyszczek i obrażony spojrzałem. Śmiać się nie przestała, ale zaczęła mi tłumaczyć.
Jesteś naprawdę zającem. Znowu przestraszyłeś się własnego odbicia. Wybacz mi — w tej chwili dźwięcznie pocałowała mnie w czoło. Ludzie lizią się bardzo dziwnie: miękko i sucho.
Postanowiłam przenieść lustro z miejsca, do którego jesteś przyzwyczajony, i zapomniałam ci o tym powiedzieć — Kasia jeszcze raz mnie przytuliła i postawiła na podłodze. Obok już siedziała mama. Gdy tylko znalazłem się na ziemi, mama polizała mnie w to samo miejsce, co jej człowiek.
Zaraz będziemy jeść — powiedziała Kasia, czule drapiąc mamę za uchem, i poszła zajrzeć do Ech Tego.
Mam ci znowu opowiedzieć, czym jest lustro i jak działa? — czule powiedziała mama, obwąchując mnie od łap do głowy.
Nie trzeba — obrażony mruknąłem, zerkając na dziwnego szczeniaka w lustrze. Siedział tam taki sam pies jak ja. Patrzył obrażony — mały złoty kłębuszek z czarnymi jak guziczki oczami. Wtedy mama szturchnęła mnie nosem, przewróciłem się na grzbiet, a w lustrze mignął różowy brzuszek.
No mamo — jęknąłem, próbując wstać na łapy, ale mama zaczęła mnie bardzo energicznie myć.
Wieczorem przyjdą ludzie. Być może spotkasz swojego człowieka. A do tego co ci potrzebne? — mama przestała mnie lizać i teraz wyczekująco patrzyła.
Podniosłem się na łapki, otrząsnąłem i cicho powiedziałem, opuszczając głowę ku podłodze i unosząc tylko oczy na mamę:
Muszę być czysty?
Zajączek-tchórzyk! Zajączek-tchórzyk! — znowu mnie szturchnięto, tak mocno, że prawie się przewróciłem, ale miękka mamina łapa uratowała mnie, łapiąc w locie. Obok nas skakał mój starszy brat. Kasia nazwała go Flash. Nie wiem, co to znaczy, ale dla mnie był zadziorą i łobuzem.
Kochany, ostrożniej — zwróciła się do brata mama, pomagając mi stanąć na wszystkich czterech łapach.
Mamo! Dzisiaj zostanę samodzielny, dzisiaj oswoję człowieka i pójdę zaprowadzać porządki w jego domu — tarabanił brat, biegając po całym pokoju i czasem plącząc się we własnych łapach. Wtedy po prostu turlał się po podłodze, nie zwalniając.
Tak szalejesz, że cię nie złapią i zostaniesz tutaj — mruknąłem bardziej z urazy niż dlatego, że tak naprawdę tak myślałem.
Brat nie zwrócił na mnie uwagi albo po prostu nie usłyszał, bo właśnie z całej siły targał swoją ulubioną pluszową kaczkę. Na kaczej mordce jakby było napisane: „Ratunku”. Wtedy poczułem, że obok mnie usiadło coś równie małego jak ja i ciepłego.
Nie zwracaj na niego uwagi, nie chciał cię urazić — to była Kropka. Spokojnie patrzyła na brata, który już zgubił kaczkę i teraz zabrał się za róg dywanu.
Kropka — takie imię nadała jej Kasia, bo myślała, że będzie ostatnim urodzonym szczeniakiem. Ale minutę po niej pojawiłem się ja. A imię zostało.
Kropka była najspokojniejsza. Lubiła długo patrzeć przez okno albo po prostu siedzieć na trawce. Kropka niczym się nie martwiła, bo już znalazła człowieka, jako pierwsza z nas.
Tym człowiekiem została młodsza siostra Kasi. Niedługo przyjedzie i zabierze Kropkę nad morze. Nie wiem, czym jest morze. Mama powiedziała, że to duża woda.
Siostra była moim najlepszym przyjacielem, a poza tym ze wszystkich nas najbardziej lubiła wodę. Dlatego bardzo się cieszę, że Kropka będzie mieszkać tam, gdzie jest jej dobrze.
Kasia wróciła z pełnymi miskami karmy. Mama polizała mnie i Kropkę, lekko warknęła na Flasha, który dojadał róg dywanu, i poszła w stronę misek. Brat i siostra poszli za mamą, a ja zostałem siedzieć przy lustrze.
Z lustra patrzył na mnie mały szczeniak z zawsze przestraszonymi oczami. Sierść trochę błyszczała od dużej, świecącej okrągłej lampy na suficie, przez co wyglądałem jak promyczek słońca.
Odkąd podrosłem, mama i stary pies mówili mi, że urodziłem się po to, by znaleźć sobie człowieka, być z nim szczęśliwym i samemu dawać szczęście. Zapytałem wtedy, czym jest szczęście.
Mama powiedziała, że szczęście to wtedy, gdy widzisz, że obok ciebie uśmiecha się twój człowiek. A żeby zrozumieć, że twój człowiek naprawdę jest szczęśliwy, trzeba go powąchać. Szczęśliwy człowiek zaczyna pachnieć w szczególny sposób, ale to rozpoznam dopiero wtedy, gdy spotkam swojego człowieka.
A Ech Ty powiedział, że szczęście to wtedy, gdy ty i człowiek kochacie to samo. Nic więcej nie dodał, bo znowu zasnął.
Stanąłem na łapkach i poszedłem do miski. Flash już przewrócił swoją miskę na siebie i z przyjemnością lizał podłogę, zbierając rozrzucone kawałki karmy. Kropka jak zwykle leżała przy misce z wodą, od czasu do czasu zanurzając w niej język, żeby powstawały kręgi. Mama spędzała czas z Kasią, kładąc jej głowę na kolanach i pozwalając się czule głaskać.
Dopiero zacząłem jeść, gdy usłyszałem pukanie do drzwi. Mama się zerwała, ale szybko się uspokoiła. Kasia pobiegła otworzyć.
Kropka wyczołgała się z miski i ułożyła na swoim ulubionym niebieskim kocyku, który leżał naprzeciw okna. Nie brała udziału w szukaniu człowieka, więc starała się nie rzucać w oczy. Flash znowu przypomniał sobie o kaczce i z dumną miną usiadł tuż naprzeciw drzwi. Z niecierpliwości jego mały ogonek kręcił się tak szybko, że wydawało się, iż brat zaraz wzbije się w powietrze jak śmigło.
Chciałem schować się za mamą, ale nie pozwoliła. Jedyne, na co pozwoliła, to usiąść między jej łapami, jak za bramą.
Mamy gości — powiedziała Kasia.
Do pokoju wpadło coś dużego i nieznanego. Zaczęło biegać tam i z powrotem. Flash wypluł kaczkę i z głośnym, szczęśliwym szczekaniem zaczął gonić to stworzenie. Ja ze strachu próbowałem wtulić się głębiej w mamine futro, ale twarde łapy odstawiły mnie z powrotem na miejsce.
Maksymilian! Proszę, bądź ostrożniejszy i spokojniejszy! Jesteśmy u gości! — powiedziała kobieta, wchodząc do salonu. Była podobna do Kasi, ale chudsza i miała ciemne, krótkie włosy. A włosy mamy Kasi były jasne, długie i zawsze upięte w coś podobnego do naszego ogona.
Nazywam się Magda — przedstawiła się kobieta — a to mój syn Kuba.
Magda wskazała na stworzenie, które się uspokoiło i wyglądało teraz jak chłopiec. Kuba akurat próbował odebrać kaczkę Flashowi.
A to moja córka Zosia — powiedziała gościni, próbując wyciągnąć zza pleców kogoś przypominającego dziewczynkę. Okrągła główka z jasnymi włosami na chwilę wyjrzała zza Magdy, szybko kiwnęła i znowu schowała się z powrotem.
Bardzo chciałem zobaczyć tę okrąglutką dziewczynkę. Gdy powąchałem, poczułem coś nowego, czego nigdy wcześniej nie czułem. To mnie tak zaskoczyło, że wychyliłem się zza mamy łap.
Gdy tylko to zrobiłem, poczułem lekkie popchnięcie w stronę gości. W tej samej chwili mama wstała i podeszła do kanapy, na której usiedli ludzie. Usiadła obok Kasi.
Kasia i Magda o czymś rozmawiały, a ja, choć cały się bałem, bardzo chciałem zobaczyć dziewczynkę. I jeszcze raz poczuć to nowe, nieznane coś.
Spojrzałem przestraszony na mamę, a ona uśmiechnęła się i kiwnęła głową. Nie było już odwrotu. Flash już bawił się ze swoim człowiekiem, a to było sto razy straszniejsze niż nieznane.
Zacząłem czołgać się w stronę kanapy, nie spuszczając oczu z Zosi i nastawiając uszu, żeby w razie czego usłyszeć niebezpieczeństwo jak najwcześniej. Mój nos był zajęty dziwnym zapachem, który jakby chciał mi coś opowiedzieć o gościu. Zosia tymczasem trochę odsunęła się od mamy, bo pewnie tak blisko siedzieć było niewygodnie, i nieśmiało spojrzała w moją stronę.
Zamarłem bardziej ze zdziwienia niż ze strachu. Usiadłem na tylnych łapach, lekko przechylając głowę w bok, i zacząłem przyglądać się gościowi. Włosy Zosi, rozsypane na ramionach, miały taki sam kolor jak moja sierść. Duże oczy patrzyły zdziwione i przestraszone.
„Boją się mnie?” — pomyślałem i znowu spojrzałem na mamę. Mama znowu kiwnęła głową i usiadła między Kasią a Magdą, dając do zrozumienia, że tu jest bezpiecznie.
Z tyłu coś głośno upadło, a ja przypadłem do podłogi, przyciskając uszy jak najbliżej głowy.
Maksymilian! — przestraszona krzyknęła Magda i razem z Kasią pobiegły w stronę hałasu.
Nieśmiało podniosłem głowę i poczułem ten sam zapach, już bardzo blisko. Otworzyłem jedno oko i zobaczyłem mamę i Zosię. Mama podeszła do mnie, polizała mnie po czubku głowy i szepnęła do ucha: „Bądź odważny. Pomóż jej stać się taką samą odważną jak ty”.
Mama poszła tam, gdzie przed chwilą coś upadło. Zostaliśmy z Zosią we dwoje.
Zosia kucnęła i uważnie na mnie spojrzała. Znowu ten zapach… Usiadłem na tylnych łapach.
„Może tak pachnie szczęście? — przemknęło mi przez głowę — może szczęście to właśnie być razem odważnym?”
Zapach stawał się coraz przyjemniejszy i mocniejszy. Dziewczynka uklękła i pochyliła się nade mną. Zebrawszy całą odwagę w łapach, powoli, nie podnosząc głowy i nie prostując uszu, poszedłem w jej stronę. Gdzieś z tyłu wciąż coś hałasowało, ale już się nie kłócili. Przyspieszyłem kroku: dlaczego, sam nie wiem, chciałem zdążyć dojść do dziewczynki, zanim w pokoju ktoś wróci.
Po kilku krokach na coś wpadłem. To Zosia wyciągnęła do mnie rękę. Jej dłoń pachniała jak najsmaczniejsza kostka.
Od tego dotyku poczułem się najodważniejszym psem na świecie i wreszcie zrozumiałem, co znaczy ten zapach. Zrozumiałem to, o czym mówiła mama. Szczęście pachnie miłością, a tam, gdzie jest miłość, nie ma strachu.
Wygodnie ułożyłem pyszczek na dłoni Zosi i po raz pierwszy zobaczyłem, jak się uśmiecha. Zosia delikatnie wsunęła rączkę pod mój brzuszek i uniosła mnie. Znalazłem się na jej kolanach.
Przymknąłem oczy i znowu wciągnąłem już zrozumiały dla mnie zapach, i poczułem, że jestem w domu. Bo dom jest tam, gdzie pachnie miłością, i nieważne, czy się tam urodziłeś, czy nie.
Całkiem odważny, usiadłem na kolanach Swojego Człowieka i spojrzałem na Zosię. Uśmiechnęła się i chciała pogłaskać mnie po głowie, ale w niepewności zatrzymała rękę. „Pomogę ci stać się odważną” — obiecałem i, prostując się, sam dotknąłem jej dłoni.
Następnego dnia byłem już zadomowiony w nowym domu. Nie tylko ja. Flash mieszkał w sąsiednim pokoju.
Mama pożegnała nas spokojnie. Powiedziała, że jest ze mnie dumna. Flashowi też coś powiedziała, ale ja nie słuchałem. Nie bałem się odchodzić, bo wiedziałem, że będziemy się widywać w dużym parku. Stary pies podszedł się pożegnać i nawet zaczął mówić coś mądrego i długiego, ale znowu zasnął. Kropka mrugnęła do nas i poszła patrzeć na wodę.
Wyciągnąłem się na nowym posłaniu i już chciałem trochę się zdrzemnąć, gdy usłyszałem trzaśniecie drzwi.
Przyjacielu, jestem w domu! — głos mojego człowieka echem rozszedł się po pokojach, a w tej samej chwili usłyszałem tupot szybkich nóg wbiegających po schodach.
Pobiegłem do drzwi. Zosia już klęczała i wyciągała do mnie ręce. Oszalały ze szczęścia skoczyłem w jej ciepłe objęcia.
Jestem w domu, a tu nie ma miejsca na strach, jest tylko miejsce na szczęście. I nie jestem już tchórzliwym zającem, tylko prawdziwym Przyjacielem!