Ciężarówkę kupili
Naszemu Jasiowi.
Bardzo mu się spodobała.
Świetna zabawka!
Jest taka błyszcząca,
Jakby prawdziwa.
Jaś w dłonie klaszcze
I tupie nóżkami.
Pilotem steruje,
Wozi wszystkie zabawki.
«Podoba się, dziękuję!
Od dawna takiej chciałem!» ―
Tak Jaś szepleni,
Macha rączką i sepleni.
Mama podarowała synkowi piękny nowy samochód. Był jaskrawożółty z czerwonymi reflektorami. Mógł się zmieniać w ciężarówkę albo w żuraw budowlany, bo był transformerem.
Czteroletni synek polubił zabawkę. Każdego wieczoru po przedszkolu bawił się nią. Budował budynki: woził klocki, dźwigiem układał z nich wieże i wielopiętrowe domy.
Kiedy maluch spał, samochodzik rozmawiał z innymi zabawkami. Ale pewnej nocy zachorował.
Boli mnie kółka! Jutro mój właściciel zacznie się ze mną bawić, a ja nie pojadę. Nie będę mógł was wozić ani wozić klocków do budowy ― skarżył się przyjaciołom.
Co robić? Co robić? ― zaniepokoiły się zabawki. ― Maluch nie dokończył wielopiętrowego domu. Jak on bez dźwigu?
Wtedy podjechał mały samochód pogotowia i powiedział:
Trzeba do szpitala. Do lekarza! Szybko! Szybko! ― włączyła syrenę. ― Lekarz da zastrzyk i będziesz zdrowy!
Powoli podszedł wysoki robot-transformer.
Nie do szpitala, tylko do warsztatu, gdzie naprawiają samochody. Tu nie lekarz jest potrzebny, tylko mechanik zabawek.
A takiego u nas nie ma ― szczeknęła nakręcana psinka.
Trzeba znaleźć, znaleźć ― dodała lalka-bobas.
Zadzwonić pod 112! ― zaproponował bączek.
Nagle zadzwonił zabawkowy telefon.
Halo, halo, gdzie znaleźć mechanika od samochodów? ― przekrzykując się, zapiszczały zabawki do słuchawki.
Robot naprawi wasz samochód ― odpowiedziano po drugiej stronie linii.
Ja? ― zdziwił się robot. ― Nie umiem!
A spróbuj ― szczeknęła psinka.
Zaryzykuj ― dodał bączek.
Pomóż mi ― poprosiła chora ciężarówka ― bo nasz właściciel się zmartwi i będzie płakał. Tak mi go żal: jest taki malutki.
Spróbuj, spróbuj ― bzyczał bączek ― a my pomożemy.
Nigdy tym się nie zajmowałem.
Robot-transformer obejrzał samochód-żuraw. Odkręcił części, zdjął nadwozie, odwrócił zabawkę i spojrzał na spód.
Kółka się chwieją. Trzeba dokręcić. Woziły ciężkie ładunki. No dobrze, podajcie mi klucz!
Klucz! Klucz! ― rozległy się głosy.
Gdzie podtrzymać? Gdzie pomóc? ― zapytał samochód pogotowia.
Tu ― pokazał robot-transformer.
Po kilku godzinach kółka naprawiono.
Gotowe! Teraz właściciel będzie zadowolony i dokończy swój wysoki budynek! ― radośnie powiedział robot-mechanik.
Brawo my, brawo my! ― bzyczał bączek. ― Brawo ty, robocie! Pierwszy raz spróbowałeś naprawić samochód i wszystko ci wyszło.
Brawo! Strach ma wielkie oczy, a ręce robią swoje ― pochwaliła zabawki mądra książeczka.