Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 7-9
3 239

Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 7-9

Autor:
Autorska dobra bajka o pluszowym osiołku dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Kontynuacja historii autorstwa Natalii Szkil o ulubionej zabawce. Rozdziały 7-9: opowieści o muzyce, o oderwanej łapce i o najlepszym przyjacielu, lisku. Bajki do czytania na dobranoc.

Rozdział siódmy. Jak Osiołek poznał muzykę

Pewnego dnia w domu u pani Osiołka rozległ się dzwonek. Osiołek już się przyzwyczaił: jeśli dzwonek tak melodyjnie dzwoni, to znaczy, że ktoś przyszedł.

Do mieszkania zaczęto wciągać ogromne pudło. Było długie i obszerne. Nie było wiadomo, co jest w środku. Osiołek z ciekawością czekał.

Pan długo rozpakowywał części, oglądał je, dopasowywał jedną do drugiej i... wydawało się, że nagle znikąd wyrosło... pianino!

Osiołek wiedział, że to pianino, bo już widział takie w Niemczech, skąd pochodzi. Tylko tam nazywano je zupełnie inaczej. Podobnie jak jego samego. Podobnie jak wszystkie przedmioty. A tutaj pani i pan chodzili i bez końca powtarzali: „Pianino, pianino, ach, jakie piękne pianino!”

Było białe, z czarno-białymi lśniącymi klawiszami, jakby po nich przeskakała zebra, zapominając o swoich paskach. Osiołek jednak nie wiedział, co z nim zrobić. W Niemczech stało po prostu w kącie. Tutaj również ustawiono je w kącie.

„Może to do ozdabiania kątów w domach”, pomyślał nawet.

Ale widok instrumentu go zachwycił. Potem pan usiadł przy pianinie na wysokim krzesełku i nagle jego palce zaczęły biegać po klawiszach, a w powietrzu rozlała się muzyka.

Wydawało się, że dotyka najgłębszych strun duszy Osiołka. I gdyby pluszowy Osiołek umiał płakać, na pewno by zapłakał. A tak tylko zaswędziało go w nosie i wysunęła się jedna mała nitka, więc trzeba było pociągnąć nosem, żeby ją schować z powrotem.

Kiedy pan skończył grać, Osiołek chciał powiedzieć: „Jeszcze, jeszcze, jeszcze, proszę”. Ale nie umiał mówić tak głośno, żeby go słyszano. A pan jakby go usłyszał i zagrał jeszcze jedną melodię, potem kolejną i kolejną.

Osiołek nie mógł uwierzyć, że te melodie, tak piękne i lekkie, wylatują z dużego, przypominającego stół pianina i nie da się ich dotknąć. Unosiły się w powietrzu i były niewidzialne.

„Jak to, czego nie można dotknąć, może wzbudzać tyle emocji? — myślał Osiołek i doszedł do wniosku. — Nie zawsze to, czego nie można dotknąć, nie istnieje. Są rzeczy, których jakby nie ma, a jednak wnikają do serca. Nawet jeśli to serce nie jest czterokomorowe, tylko pluszowe. I nawet jeśli ludzie mówią różnymi językami i nie rozumieją się, muzyka to wspólny język”.

Tak Osiołek poznał muzykę.

Rozdział ósmy. Jak Osiołkowi zrobiono operację

Pewnego dnia, po kolejnej kąpieli, gdy Osiołka zabrano z ciepłego balkonu, gdzie wygrzewał się na słońcu i wdychał zapach suszonych śliwek, pani obejrzała go i zmarszczyła brwi.

Długo i uważnie go obracała i bez końca kręciła jego prawą łapką, i tak ciężko wzdychała nad nią, że Osiołek też ciężko westchnął i się zmartwił. Co takiego się stało, że pani tak wzdycha?

Zazwyczaj, przytulając swojego Osiołka, pani wręcz się uspokajała i nawet przestawała czasem płakać. Osiołek doskonale wchłaniał słoną wodę, którą czasem wycierała sobie twarz jego futerkiem. A teraz martwiła się o niego. Osiołek to czuł.

Wkrótce zebrała się cała narada: pani i jej mama. I oni już we dwoje cmokali językami i coś nad nim omawiali. W końcu Osiołek zobaczył, że wyciągnęli długą i cienką igłę z białą nitką i... Ojej! Osiołek na pewno by krzyknął, gdyby umiał głośno mówić. Coś boleśnie ukłuło go w prawą łapkę.

Potem jeszcze zastrzyk, i jeszcze jeden. Osiołek chciał już zaprotestować, ale pani zaczęła owijać mu łapkę białym, czystym bandażem, pachnącym lekarstwami po długim leżeniu w apteczce, i ułożyła go na łóżku, na swojej poduszce.

Osiołek usłyszał, jak mówili: „Operacja, operacja” i żałowali go. A łapka już wcale go nie bolała. No dobrze, może tylko odrobinę. Trochę.

Przed snem pani przytuliła Osiołka i szepnęła: „Dziś po operacji nie wolno, ale jutro ugoszczę cię najlepszym smakołykiem za twoją odwagę”. I Osiołek zasnął, czekając na smaczny poranek. Tak Osiołek po raz pierwszy przeszedł operację.

Rozdział dziewiąty. Jak Osiołek zaprzyjaźnił się z Lisiem

W wielorodzinnym bloku przy ulicy Nauczycielskiej jest tylko jedno wyjątkowe dla Osiołka mieszkanie. To, w którym mieszka. Razem z panią, jej mężem i zieloną rośliną Pipito.

Prawda, Pipito nie zawsze jest zielony. Kilka razy w roku zrzuca żółte liście, a przed Nowym Rokiem jego wierzchołek zaczyna czerwienieć. Osiołek bardzo lubi ten czas.

W domu robi się odświętnie, pachnie choinką, mandarynkami i czekoladą (a zapach czekolady zawsze uspokaja Osiołka), a nawet Pipito swoimi czerwonymi liśćmi jakby przypomina, że zbliża się czas świąt.

Warto chyba wspomnieć, że Pipito nazywa się Pipito z powodu swojej miłości do wody. Jak bardzo lubi pić wodę! Pani nalewa szklankę wody do jego srebrnej doniczki i już po chwili woda znika w Pipito. Voilà! Taka oto sztuczka. Osiołek tak nie potrafi pić.

A przy Pipito wspaniale się też milczy. Kiedy pani wychodzi z domu, zawsze zanosi Osiołka na parapet do Pipito, żeby się nie nudzili, i w milczeniu cieszą się swoim towarzystwem. Osiołek szybko przywykł do życia w tym przytulnym mieszkaniu. Prawie zapomniał już swoje życie w domu w odległych Niemczech. Ale od tamtych czasów Osiołek zachował miłość do podróży.

Szkoda tylko, że w tym domu, poza Pipito, Osiołek nie miał ani jednego przyjaciela, z którym można by poszaleć, gdy gospodarzy nie ma, pogadać szeptem przed snem albo podzielić się swoimi pluszowymi myślami.

Ale pewnego dnia, po wyjeździe na Boże Narodzenie do innego miasta, gospodarze jak zwykle rozkładali rzeczy z walizki i nagle wyciągnęli rudego, dzianinowego lisiego.

Był cały z rudej włóczki, ale z białym końcem ogona, jakby zanurzono go w farbie, z białymi uszkami i takim samym śnieżnobiałym brzuszkiem. Pan trzymał go w ręku, a on wisiał zupełnie nieruchomo. „Tylko zabawka”, westchnął ciężko Osiołek.

Wiedział, że niektóre zabawki pozostają tylko zabawkami. Lisa położono na kanapie i wydawało się, że o nim zapomniano, a Osiołek co chwilę na niego zerkał. Ludziom z boku wydawało się, że na kanapie leżą dwie zabawki, ale tak naprawdę leżał tam zupełnie żywy Osiołek i całkowicie nieruchomy lis.

Osiołek tak długo i uważnie wpatrywał się w lisa, że na chwilę wydało mu się, jakby coś zalśniło mu w oczach. Osiołek mrugnął dwa razy, lis mrugnął dwa razy w odpowiedzi. Osiołek poruszył łapką, lis ledwie zauważalnie drgnął ogonem.

Osiołek zaczął mówić radośnie, szybko, bez ładu, swoim pluszowym językiem, a lis jeszcze szybciej zaterkotał w odpowiedzi.

A ludziom wciąż wydawało się, że na kanapie leżą dwie pluszowe zabawki.

Od tego dnia zaczęła się przyjaźń między Osiołkiem a Lisem na całe życie. A może na tę przyjaźń i na to życie to wciąż za mało.

Bajka Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 7-9 jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 772 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 906 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 389 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑