Rozdział czwarty. Jak Osiołek leciał do Paryża
Pewnego dnia w domu zapanował chaos. Wszyscy przez cały tydzień chodzili i o czymś rozmawiali, kłócili się bez końca.
Osiołek źle rozumiał, co się dzieje. Pamiętał dobrze tylko niemieckie słowa i zwroty, bo jako mały siedział w sklepie i słyszał wiele niemieckich słów od klientów w dalekim Frankfurcie nad Menem. Ale i je zaczął zapominać. Polskiego natomiast nigdy się nie nauczył.
Próbował podsłuchać, o co chodzi w tym zamieszaniu, ale nic nie zrozumiał. Pewnego ranka zabrano mu najlepszego przyjaciela, kwiatek Pipito. Włożono go razem z doniczką do torby i wyniesiono. Pipito odjechał w milczeniu, jak zawsze. Osiołek zaczął się martwić.
Potem zaczęto pakować do dużej walizki rzeczy, które Osiołek znał od zawsze. Pluszowy sweter ze krzesła i błyszczące słoiczki z komody. Pokój powoli pustoszał. Osiołka jednak nie wkładano do walizki. Osiołek bardzo się zdenerwował.
„Wszyscy wyjadą i zapomną o mnie tutaj”, pomyślał, a jego pluszowe serce ścisnęło się, a uszy smutno opadły.
Ale pewnego dnia obudzono go bardzo wcześnie. Osiołek jeszcze na wpół śpiąc nie zrozumiał, co się dzieje, po prostu wepchnięto go w wąską szczelinę walizki... i nie wiadomo, jak się tam zmieścił. Walizkę szczelnie zapięto.
„No cóż, nic nie zobaczę. Mnie też wiozą gdzieś. Byle do Pipito”.
Osiołka długo wieziono w ciemności. Potem uchylono suwak walizki. Wysunął głowę i aż jęknął: ogromny samolot stał tuż przed jego nosem. Osiołek latał już takimi maszynami i zawsze było to ciekawe. Za każdym razem samolot zabierał go w miejsce jeszcze piękniejsze niż to, skąd przyleciał.
Od tego dnia Osiołek pokochał podróże.
Rozdział piąty. Jak Osiołek spacerował po Paryżu
W Paryżu pachnie croissantami, wolnością i kwitnącymi drzewami. Nie każdemu udaje się polecieć do Paryża, a Osiołek tam był. Pewnej wiosny wyruszył do Francji ze swoją rodziną, czyli z panią i panem domu.
Każdego ranka budzili się w małym pokoiku hotelowym. Tak małym, że pan i pani ledwo mogli się minąć, kiedy szli do łazienki się wykąpać. Ludzie uwielbiają przecież kąpiele!
Ale nie przejmowali się rozmiarem pokoju, tylko się śmiali i powtarzali: „Prawdziwy Paryż”.
Osiołek w tym czasie wylegiwał się jeszcze w białej pościeli łóżka, a potem wszyscy razem szli do kawiarni na śniadanie ze świeżymi croissantami. Nie ma smaczniejszego pieczywa niż świeży, chrupiący croissant przygotowany na maśle.
Osiołek wystawiał nos z dużej torby pani i wąchał pachnące powietrze, a pan w tym czasie stał w długiej kolejce. Czasem jedli śniadanie w kawiarni, a innego dnia szli do skwerów, których w Paryżu jest bez liku. Rozkładali się przy małej fontannie albo na ławeczce pod koronami rozłożystych drzew.
Poranek był najbardziej ulubioną porą Osiołka. Można było bez końca patrzeć na ludzi, którzy pędzili na rowerach do pracy, na leniwie spacerujących turystów, takich samych wczesnych ptaszków jak oni, którzy boją się przegapić choćby minutę swojej podróży, i na zabawowych studentów, którzy wracali do domu dopiero nad ranem.
W tej podróży Osiołek zrozumiał, że nie każde działanie musi być pożyteczne. Czasem można po prostu cieszyć się aromatem kawy z croissantem rano, spacerem wąskimi uliczkami i cienistymi parkami w dzień oraz zachwycającym widokiem lśniącej Wieży Eiffla późnym wieczorem.
Po prostu oddychać, po prostu żyć.
Osiołek czuł, że gospodarze są szczęśliwi. Słyszał nawet, jak bije serce pani, bo z zachwytu co chwila przytulała go do siebie, mówiąc: „Ach, jak pięknie! Magicznie!”.
Osiołek sam czuł w piersi coś ciepłego. Rozlewało się po całym ciele aż po czubki łapek i lekko szczypało w nosie. Tak Osiołek zrozumiał, czym jest szczęście.
Rozdział szósty. Jak nadeszła zima
Osiołek mieszkał już długo w nowym domu i każdego ranka pani sadzała go przy kwiatku Pipito na parapecie.
Osiołek lubił spędzać czas z Pipito. Siedzieli cały dzień, patrząc przez okno na przechodniów, na chmurki, na przejeżdżające samochody i biegające psy i koty. Obserwowanie ich było ciekawsze niż patrzenie na ludzi.
Przez cały dzień przyjaciele rozmawiali w milczeniu o wszystkim na świecie i czekali na panią.
Pewnego ranka, gdy Osiołek siedział na parapecie, nie mógł uwierzyć własnym oczom. Za oknem wszystko było białe, białe. Z nieba spadały dziwne białe płatki.
Gdy ludzie otwierali drzwi, wnosili do domu chłód i to białe cudo na ramionach i szalikach, strzepywali z butów na podłogę, a po chwili cudo zamieniało się w kałużę.
Wszyscy zaczęli nosić czapki i szaliki. Osiołek też miał swój szalik, nosił go przez cały rok. Gardło to najczęściej przeziębiająca się część Osiołka. Ale czapki nie miał. A Osiołek tak bardzo chciał spróbować tego białego cudu.
Pewnego dnia pani uprała swoją wełnianą czapkę w pralce, zrobiła się mniejsza i podarowano ją Osiołkowi. Założono mu ją na uszatą głowę, poprawiono szalik i zabrano na dwór.
Osiołek brodził w zaspach, siedział w kapturze kurtki pani i oddychał świeżym mroźnym powietrzem. Nawet spróbował śniegu. Tylko smak śniegu mu się nie spodobał.
„Podobne do lodów... — pomyślał Osiołek — tylko lody są słodkie i pachną wanilią. Ale z wyglądu... śnieg jest bardzo piękny. Jak lody, jeden do jednego”.
I Osiołek wyciągnął nowy wniosek: „Nie zawsze to, co piękne z zewnątrz, jest równie dobre, jeśli spróbować lepiej”. Tak Osiołek poznał prawdziwą zimę.