Rozdział pierwszy. Jak to się zaczęło
Osiołek nie pamięta dokładnie, jak to się zaczęło. Jak szyto go w fabryce, jak zszywano mu łapki i przymocowywano je do pluszowego ciała.
Pierwszą rzeczą, jaką Osiołek zapamiętał, było to, jak otworzył swoje koralikowe oczka i... wokół była ciemność. Nic nie widział, ale czuł, że wyraźnie gdzieś jedzie, bo na każdym zakręcie trzęsło.
Potem wszystko ucichło i Osiołek usłyszał głosy. Żelazne drzwi furgonetki zaskrzypiały i w oczy Osiołka uderzyło jasne, przejaskrawe światło. Tysiące małych promieni oślepiły Osiołka i przez kolejne pięć minut znów nic nie widział, dlatego przegapił chwilę, gdy wniesiono go do wielkiego supermarketu i kobieta zaczęła układać zabawki na półkach.
Obok Osiołka przymocowała tabliczkę z napisem „Weihnachtselch”, co po niemiecku znaczy „Świąteczny łoś”. Parsknęła: „No proszę, co to wymyślają ci producenci zabawek. O ile wiem, Mikołaj ma renifery. No cóż, przyjacielu, czekaj na swoich właścicieli”.
Poklepała Osiołka po beżowych, miękkich rogach i wróciła do swoich obowiązków. A Osiołek został wśród innych zabawek i cukierków. Supermarket był jednak bardziej spożywczy, choć przed świętami na półkach pojawiały się też zabawki.
Obok siedziały pluszowe misie, zajączki, pieski i kotki. Dość szybko je zabierano, więc Osiołek nie zdążył się z nimi porządnie poznać. Ale w sklepie pachniało bardzo smacznie czekoladą, więc Osiołek był gotów czekać bardzo, bardzo długo.
Nie podobały mu się rozmowy innych zabawek. Ciężko wzdychały i mówiły, że dzieci to przecież dzieci, cierpliwości i ciekawości im brakuje. Zabawek mają zawsze mnóstwo, więc nowymi cieszą się niedługo. A co jest dla zabawki najgorsze? Oczywiście zostać odłożoną w daleki, zakurzony kąt.
Osiołek słuchał, ale milczał. Sam też nie chciał zostać odłożony w „daleki, zakurzony kąt”, ale marzył, żeby ktoś go polubił.
Osiołek nie wiedział, ile czasu przesiedział na półce w supermarkecie. Dzień, dwa, a może tydzień, bo Osiołek bardzo źle odczuwa upływ czasu. Aż pewnego razu przed półką zatrzymała się tryskająca energią, szczupła kobieta z krótką fryzurą i dość zdecydowanymi ruchami.
To jest to! — wykrzyknęła, przyjrzała się zabawce uważnie przez swoje prostokątne okulary i wzięła Osiołka z półki. Obróciła go w dłoniach.
Tak, Ola na pewno się ucieszy!
Tak samo pewnie, jak podeszła do półki, włożyła Osiołka do swojego koszyka. Osiołek jechał wśród innych produktów, a jego pluszowe serce wypełniały radość i wdzięczność. Pozostawało tylko mieć nadzieję, że Ola nie ma zbyt wielu zabawek. Osiołek zamarł w radosnym oczekiwaniu na zmiany.
Rozdział drugi. Jak Łosiek został Osiołkiem
Kilka dni Osiołek mieszkał w obcym domu, gdzie zawsze pachniało smacznie, ale dzieci nie było nawet w pobliżu. Może jednak trwało to nie kilka dni, a tylko jeden.
Jak już mówiliśmy, Osiołek nie najlepiej odczuwa upływ czasu.
Na początku, gdy ktoś wchodził do pokoju, w którym zostawiono Osiołka, drgał z nadzieją, że to Ola. Ale wkrótce zrozumiał, że czekanie na Olę nie ma sensu. I posmutniał.
Mimo to po kilku dniach, a może już następnego dnia, Osiołka znów włożono do torby (pachniało tam czekoladą, co bardzo spodobało się Osiołkowi i przywołało miłe wspomnienia) i zawieziono samochodem.
Osiołek myślał, że znów będzie jechał bardzo, bardzo długo, jak wtedy w żelaznej furgonetce, ale okazało się, że nie. Raz, i samochód się zatrzymał.
Z torby Osiołek słabo widział, dokąd go niosą. Wydawało mu się, że po schodach w górę. Potem drzwi, jeszcze jedne i znów w górę. A potem torbę położono na stole i zupełnie nic nie było widać. Osiołek nadstawił uszu.
Guten Morgen, Studenten. Heute ist ein Wunderschöner Feiertag. Heute ist Natalies Geburtstag.
Osiołek już nieźle rozumiał język ludzi. Zaczął go rozumieć jeszcze w fabryce, gdzie robotnicy ciągle rozmawiali, szyjąc zabawki. Dlatego bez trudu zrozumiał: „Dzień dobry, uczniowie. Dziś piękny dzień świąteczny. Dziś są urodziny Oli”.
Ale kiedy Osiołek rozmyślał nad tym, co usłyszał, przegapił dalszą część wypowiedzi i został zaskoczony, gdy nagle chwycono go za rogi i wyciągnięto z torby na jasne światło.
Boże, jak Osiołek się przestraszył! Patrzyło na niego co najmniej piętnaście par oczu. Piwnych, czarnych, niebieskich, żółtawo-zielonych.
Kręcone ciemne włosy, proste, rude – to wszystko melodyjnie migało przed Osiołkiem. Mocno zamknął oczy. A kiedy znów je otworzył, przed nim stała jasnowłosa dziewczyna i szarymi oczami uważnie mu się przyglądała. Nawet nie zauważył, kiedy przekazano go w jej ręce.
Co za Osiołek – powiedziała. I zabrzmiało to zupełnie w obcym języku.
To jest Świąteczny łoś – w tym samym dla Osiołka obcym języku niespodziewanie odpowiedziała kobieta w prostokątnych okularach.
A jaka to różnica, przecież „Osiołek” i „Łosiek” to prawie to samo słowo – powiedziała Ola i wszyscy nagle wybuchnęli śmiechem.
Osiołek nic nie zrozumiał z ich rozmowy. A gdyby mógł przetłumaczyć, zrozumiałby, że dano mu imię.
Tak poznał swoją panią, która – ku jego zdziwieniu – okazała się wcale nie dzieckiem, lecz dorosłą Polką. Od tego dnia Łośka zaczęto nazywać Osiołkiem i zaczęły się jego przygody.
Rozdział trzeci. Jak Osiołek pokonał swoją wadę
Żył sobie Osiołek. Miał cienkie nóżki, które plątały się, jak im się podobało. A on sam, oczywiście, był pluszowy. Dlatego chodził niezbyt równo na swoich nogo-łapkach, wciąż wpadając tam, gdzie nie trzeba.
To nieumyślnie wpadał pani w oko, to przewracał Misiaczka (znajomość z Misiaczkiem to osobny rozdział). I Osiołek bardzo się tym martwił...
Bał się, że tak wszystkich przyjaciół straci. Przez swoją wrodzoną niezdarność.
Ale pewnego dnia Osiołek zobaczył w rękach pani lody. Chciał tylko zobaczyć, jakie są w tym waflowym rożku, bo smak to przecież bardzo ważna sprawa: truskawkowe, czekoladowe, pistacjowe...
Podskoczył Osiołek i... wytrącił je z rąk. Plask! I lody spadły na głowę Misiaczka i Lisa. Wszyscy przyjaciele Osiołka znaleźli się w pysznych lodach.

Lisek z zadowoleniem oblizywał swój ogon, który teraz sam przypominał waflowy rożek, na którego końcu topiła się słodka kulka.
A Misiaczek długim językiem zlizywał słodycz ze swojego nosa.
A pani się śmiała.
Tak Osiołek zaakceptował i pokonał swoją niepewność z powodu przykrej wady. Okazało się, że to nawet zabawne!