Gdzieś w głuszy, w gęstym, nieprzebytym lesie mieszkała niedźwiedzica Lala. Osiadła w cichym miejscu i urządziła sobie solidne legowisko, ciepłe i przytulne.
Mieszkała nie sama. Miała trzy córeczki-niedźwiadki: Lusię, Zosię i Hanię, i według leśnych miar Lala uchodziła za matkę wielodzietną.
Dziewczynki były zgrabne i sprawne, ale bardzo ruchliwe. Jak wszystkie maluchy, były wielkimi łakomczuchami. Mama jednak nie za bardzo je rozpieszczała. Ciężko jej się żyło, wszystko musiała robić sama: a to załatać legowisko, a to zgromadzić zapasy na zimę. A wychowanie niedźwiadków to nie jest zajęcie łatwe.
Pewnego dnia ktoś zapukał do drzwi legowiska. Lusia, Zosia i Hania poturlały się do wyjścia, żeby szybko otworzyć, ale mama powiedziała: „Czy dzieciom wolno otwierać drzwi obcym? Jeszcze by się stało nieszczęście!”.
Niedźwiedzica zerknęła przez okrągłe małe okienko. Za drzwiami stała Baba Jaga, zgięta wpół. Lala dobrze znała staruszkę i od razu otworzyła jej drzwi. Żałosny wygląd babci najpierw przestraszył niedźwiedzią rodzinę, ale potem zrozumieli: pilnie potrzebuje pomocy!
Tak, tak, pomocy! Bo nawet czarownice czasem jej potrzebują, a co dopiero reszta…
Jaga przestąpiła próg i osunęła się na klepisko. Niedźwiedzica zaczęła lamentować, a niedźwiadki rzuciły się, by pomóc gościowi. Lusia ocierała jej czoło liściem łopianu, Zosia rozcierała piętę borsuczym tłuszczem, a Hania z łyżeczki poiła ją herbatą z pokrzyw i maliną.
Z wdzięcznością przyjęła wszystkie zabiegi i wypiwszy kilka łyków ożywczego napoju, Baba Jaga zaczęła dochodzić do siebie.
Jestem uratowana. Żyję. Dziękuję! — szepnęła staruszka.
Ale niedźwiedzie niczego nie zrozumiały. Wtedy Jaga powtórzyła to samo w języku niedźwiedzim i wszyscy zaczęli obejmować suchutką staruszkę.
Baba Jaga rzeczywiście wyglądała bardzo źle. Zmęczona długim samotnym życiem zachorowała na dolegliwość zwaną „Zespołem nadmiernej smutności i płaczliwości”. Niedźwiedzica Lala zaproponowała Babie Jadze, by zamieszkała z nimi i trochę wypoczęła.
Chętnie zostanę u was, moje drogie — odpowiedziała Baba Jaga szeptem.
Maluchy były zachwycone. Turlały się i tańczyły, a potem zabrały się za przygotowanie obiadu.
Jadze trzeba nabrać sił i od razu przejść na niedźwiedzią dietę — powiedziała Lala — lepinki orzechowe, zupa z żołędzi, kasza z igliwia, dżem jarzębinowy, kasza czeremchowa, herbata miodowa z dziką różą i maliną. Nasze jedzenie postawiło na nogi wiele leśnych mieszkańców. To sprawdzony sposób!
Baba Jaga zamieszkała w niedźwiedziej rodzinie bez trosk i zmartwień, odpoczywając sercem i duszą. Przestała płakać, poprawiła się jej uroda i odmłodniała. Niedźwiadki Lusia, Zosia i Hania troszczyły się o nią jak o rodzoną babcię. I pewnego dnia Baba Jaga powiedziała:
Lalu, dziękuję ci za twoją dobroć! Teraz jestem zupełnie zdrowa! Zapraszam twoje niedźwiadki do siebie w odwiedziny. Będę się o nie troszczyć!
Dobrze, niech pogostują — powiedziała niedźwiedzica, a potem zwróciła się do córek — tylko zachowujcie się przyzwoicie i we wszystkim pomagajcie babci!
I tak Baba Jaga z niedźwiadkami doszły do chatki na kurzych nóżkach. Obok chatki mieszkał pniak o imieniu Zębek. Był żywy i umiał mówić. Przywitał gości i poprosił o trochę soku z dębu.
Od pierwszych dni Lusia, Zosia i Hania zaczęły uczyć się muzyki. Jaga nauczyła je grać na fujarce i bębenku, a pniak Zębek — śpiewać. Staruszka często powtarzała, że córki powinny być dobrymi pomocnicami mam. Pokazała im, jak piec malinowe kulki, warzyć cukierki z klonowego soku i robić dżem czeremchowy.
Pewnego dnia Baba Jaga zabrała niedźwiadki do lasu, biorąc ze sobą wózek. W drodze opowiedziała im:
Kiedy byłam całkiem mała, moja prababka zdradziła mi jeden wielki niedźwiedzi sekret.
Jaki znowu niedźwiedzi sekret? — zawołały jednym głosem Lusia, Zosia i Hania.
Jaga usiadła na pieńku, zmrużyła lewe oko, rozejrzała się dookoła i zaczęła mówić:
A oto jaki… Dawno, dawno temu niedźwiedzie były… ludźmi!
Nie, to niemożliwe! — krzyknęły niedźwiadki.
Może, może! Przecież nieprzypadkowo niedźwiedzie mają taki ludzki wzrok! I dobrze umieją chodzić na tylnych łapach. Dawniej ludzie i zwierzęta mówili jednym językiem, prostym i zarazem złożonym. Dla mnie niedźwiedzie są jak ludzie! Bardzo je kocham!
Skończywszy opowieść, Baba Jaga zaprowadziła niedźwiadki do malinowiska. Szybko napełniły kosze.
A teraz idziemy do mojego sosnowego zagajnika! — zawołała Jaga.
Lusia, Zosia i Hania ledwo nadążały za staruszką.
No, zbierajcie szyszki! I wybierajcie większe!
A to moja śliczna jabłonka! Szybko tutaj! Chce was poczęstować swoimi soczystymi i pachnącymi owocami! — poganiała swoje ulubienice babcia. — I to jeszcze nie wszystko… Trzeba pomóc waszej mamie w przygotowaniach na zimę. Samej jej przecież jest ciężko. Idziemy na młodnik klonowy. W zeszłym roku zebrałam tam duży plon dzikiej marchwi!
Dziękujemy, babciu Jago, bardzo lubimy korzenie! — piszczały małe niedźwiedzice. Kopały dziką marchewkę tak pilnie, że babcia aż podziwiała.
Dobrze się spisałyście! Nazbierałyście dużo marchwi! Brawo! — pochwaliła niedźwiadki staruszka. W końcu wózek był po brzegi wypełniony darami lasu.
A teraz, moje kochane maleństwa, czas wracać do mamy. Czeka na was dziś w domu. Pomogę wam dowieźć gościńce, ale po drodze musimy jeszcze zajrzeć na moją białą polanę.
Niedźwiadki pchały wózek, a Jaga podpychała go z tyłu, żeby było im łatwiej.
Przeszedłszy mały lasek, wędrowcy wyszli na polanę i poczuli cudowny zapach… Przed nimi rozciągała się łąka konwalii! Biała-biała, jak ogromna puszysta chmura!
To moje ulubione kwiatuszki! Kwitną tu wiosną, latem i jesienią. Zbierzcie po bukiecie i podarujcie mamie niedźwiedzicy. Najpierw będzie nimi się zachwycać, a potem, gdy zwiędną, można z nich zrobić wspaniałą nalewkę na serce. Serce mamy musi być zdrowe! — powiedziała Baba Jaga.
Lusia, Zosia i Hania nazbierały konwalii. Podziwiały urok białych kwiatów, wdychały przedziwny zapach tego cudu natury. Nagle Baba Jaga wyszła na środek polany i zaczęła wykrzykiwać w niebo jakieś dziwne słowa. Potem klasnęła w dłonie siedem razy i prosto w jej ręce zleciała mała chmurka. Staruszka ściskała ją ze wszystkich stron i nagle z niej poszedł deszcz. Padał tylko na konwaliową polanę.
Cud, cud! Ale cud! — wykrzykiwały maluchy.
Gdy podlewanie się skończyło, Baba Jaga puściła chmurę, a ta wróciła na niebo.
W drodze powrotnej wstąpimy do chatki na kurzych nóżkach — poleciła niedźwiadkom Jaga — muszę jeszcze coś przekazać Lali.
Staruszka zręcznie załadowała na wózek kadź z nektarem kwiatowym. Tam też włożyła beczułkę klonowego soku do wyrobu cukierków.
Po jakimś czasie Baba Jaga, Lusia, Zosia, Hania i wóz z leśnymi darami były przy legowisku. Niedźwiedzica rzuciła się obejmować swoje dzieciątka i dziękować przyjaciółce za hojne prezenty.
Co ty, co ty! — mówiła Jaga. — Dług spłaca się z nawiązką! Kto pomaga innym, sam znajdzie pomoc! A wartości są wszędzie takie same: i u ludzi, i u leśnych mieszkańców!