W pewnym królestwie, w pewnym państwie żyła księżniczka. Była piękna i miła, ale także kapryśna i samowolna, właściwie jak wszystkie księżniczki. Pewnego dnia postanowiła wyruszyć w podróż po swoim królestwie. Król i królowa odradzali córce tę wyprawę. Mówili:
Po co ci zimą? Poczekaj do wiosny!
Ale księżniczka nie posłuchała rodziców, rozkazała służbom zaprząc konie, ubrała się w najmodniejsze futra, zapakowała do podróży słodyczy i wyruszyła w drogę.
A droga była długa, królestwo rozciągało się na ogromnych przestrzeniach. Aby objechać wszystko, trzeba było ominąć las, przejechać przez rzekę po lodzie, przejechać obok setek wiosek.
Z mieszkańcami wiosek nasza księżniczka nie chciała się spotykać, bo dziewczyna ich nie lubiła, uważała ich za niewykształconych, niemodnych, brudnych.
Księżniczka nawet nie mogła sobie wyobrazić, że wszystkie produkty na jej stół pochodzą z wiosek: mleko i masło, mięso i chleb. A wszystkie te przysmaki są owocem pracy prostych ludzi.
I oto jedzie w saniach, je miodowe pierniki. Nagle podniosła się zawieja i zaczęła wirować, zawiewać, że poderwała księżniczkę w powietrze. A wylądowała ona w gęstym lesie.
Zamiast się rozejrzeć, dziewczyna od razu wydała przeraźliwy krzyk. Ale nikt jej nie mógł usłyszeć. Długo czy krótko księżniczka zalawała się gorzkimi łzami, ale nic na to nie poradzić.
Postanowiła iść przez las i szukać drogi. Idzie, błądzi, słyszy wycie wilków, gałęzie trzaskają na mrozie. Ze strachu serce podróżniczki wpadło jej do gardła.
Nagle przypatrzyła się uważniej i dostrzegła jakiś ognik błysnął w ciemnym gąszczu. Poszła księżniczka na ten ognik. Szła, szła i wyszła na polanę, gdzie płonął ogień. A wokół siedziały cztery piękne dziewczyny.
Księżniczka bała się do nich od razu podejść, postanowiła się przypatrzyć. Jedna dziewczyna była w białym futrzanym płaszczu, w włosach śnieżynki, jakby drogocenne kamienie błyszczały.
Druga dziewczyna w nарядnej sukience, ozdobionej przebiśiegami i maciorem, a z jej oczu, jak promienie słoneczne, biło takie ciepło!
Trzecia — zupełnie mała dziewczynka, sukienka na niej lekka, powietrzna. W rękach bukiecik polnych kwiatów. A czwarta siostra w rękach trzymała snop złotych kłosów, a jej strój był haftowany kolorowymi liśćmi.
Mimo wszystko księżniczka postanowiła do nich podejść. Ale nie powiedziała im słów powitania, a zimnym tonem zapytała:
Co wy robicie w moim lesie?
Na to dziewczyny jej odpowiedziały:
Dlaczego twój las? Przecież nie wiesz, jakie rośliny w nim rosną, kiedy dojrzewają jagody i grzyby? Jakie zwierzęta w nim mieszkają, jaka im potrzebna jest pomoc?
Księżniczka się zastanowiła — i rzeczywiście, uczyli ją obcy nauczyciele, opowiadali o zamorskich państwach, o modzie, o różnych sprawach. Ale o Polsce-matuszce nic nie potrafili powiedzieć.
I tak stało się dla księżniczki ciekawe, aby dowiedzieć się o każdym drzewku — krzaczku, o każdym insekcie z rodzinnego lasu. Poprosiła ona dziewczyny, aby opowiedziały jej, co dzieje się w lesie zimą i wiosną, latem i jesienią.
Opowiedziała jej dziewczyna — Zima o zajęczakach, które zimą ubierają się w białe futerko i mylą swoje ślady, aby nie stać się łupem lisa.
A dziewczyna — Wiosna zaproponowała wysłuchać historii o niedźwiedziu, którego słoneczko obudziło, i teraz włóczy się głodny po lesie. Jak na drzewach pęcznieją pąki i pojawiają się z nich młode listeczki. I taki zapach stoi w lesie, że głowa się kręci. Wiosna nie zapomniała też przypomnieć księżniczce o wiosniarach. Dla nich wiosenny dzień — rok karmić.
A mała dziewczynka — Lato, która z szacunkiem słuchała swoich starszych sióstr, opowiedziała o smacznej jagodzie — poziomce, o motylach, które, jak i księżniczka, jakby chwalą się strojami. Dodała, że u wiosniaków pracy nie ubyło: podlać grządki, pasać krowy, kozy, przygotowywać im karm.
Smutną opowieść wygłosiła dziewczyna — Jesień. A jak nie być smutnym, gdy słyszy się pożegnalną pieśń żurawi i kaczek, a i u chłopów zbierających zboże z pola, pieśni też nie są wesoły.
Tak zauroczyły księżniczkę te opowieści, że postanowiła poprosić tatusia i mamusię, aby zaproszili do niej polskich nauczycieli. Chciała dowiedzieć się jak najwięcej o rodzinnej przyrodzie. A jeszcze postanowiła księżniczka zaprzyjaźnić się z dziećmi chłopów.
I gdy tylko takie myśli przyszły jej do głowy, na polanie pojawił się zaprzęg. Księżniczka usiadła w saniach i wyruszyli do rodzinnego królestwa. Ale jej życie się bardzo zmieniło! Czytelnicy sami się domyślili, jaka stała się nasza księżniczka?
