Żyła sobie Ważna Sprawa. Była bardzo ważna i bardzo duża, ale jednocześnie bardzo bezradna. Mieszkała w lesie i strzegła małego miasteczka Przyleśne.
Ciągle potrzebowała pomocy. To dach w domu przeciekał, to kran się psuł, to na działce wybuchał pożar. Już wiele lat temu przyjęło się, że wszyscy mężczyźni z Przyleśnego pomagali Ważnej Sprawie. Bo mężczyźni są silni i odważni.
Trzeba powiedzieć, że Przyleśne było miłe i przytulne. Zawsze było ciepło, zawsze było lato. Pachniało pomarańczami i kwiatami, a po drzewach wspinały się psotne dzieciaki. Mieszkało tam wiele rodzin i wiele miłości.
Wszyscy w miasteczku żyli zgodnie: bawili się i razem grali. W każdym domu mieszkał pies albo kot. Każde dziecko z miasteczka mogło przyjść i pobawić się z nimi, bo wszyscy byli tak życzliwi.
Było tam wiele placów zabaw i różnych sal do zabawy, w których szalały zarówno starsze dzieci, jak i boso małe brzdące, które dopiero zaczynały stawiać kroki i niezgrabnie podążały za starszymi kolegami. Wszystkie dzieci miały mamy i tatów, którzy bardzo je kochali.
Pewnego pięknego, słonecznego dnia do tego miasteczka przyszła Ważna Sprawa. Trochę się zagubiła na widok wesoło biegających, szczęśliwych dzieci i siedzących na ławkach równie szczęśliwych mam i tatów. Ważna Sprawa nie chciała im przeszkadzać, ale nie miała wyjścia. Nie mogła się bowiem obejść bez pomocy ojców.
Wielu mężczyzn nie było Ważnej Sprawie potrzebnych, więc nie wezwała wszystkich. Wśród powołanych był tata Kuby.
Kuba bardzo się zmartwił, bo nie wiadomo było, kiedy tata wróci. Kuba bardzo kochał tatę. Zawsze spędzali razem mnóstwo czasu, bawili się zabawkami i w berka. Tata często odbierał Kubę z przedszkola. Najbardziej lubił moment, kiedy wieczorem czekał w przedszkolu na jego przyjście.
Chłopiec wiedział, że w drodze do domu zajdą do sklepu przy domu i kupią lody albo czekoladkę. To było takie fajne: jeść po drodze do domu słodycz kupioną przez tatę.
Kiedy tata odchodził do Ważnej Sprawy, Kubie było bardzo smutno. Kto będzie go odbierał z przedszkola i bawił się z nim? Tata podszedł do Kuby, przytulił go i powiedział:
Zamknij oczy, synku. Przypomnij sobie, jak wczoraj biegliśmy razem do domu na wyścigi. Jak świetnie się bawiliśmy, pamiętasz?
Tak, pamiętam. Jeszcze kotka cioci Kasi zagrodziła mi drogę, zaczęła do mnie włazić i strasznie zostałem w tyle za tobą, powiedział Kuba.
A pamiętasz, jak w zeszłym weekendzie poszliśmy razem na ryby? Złapałeś tak dużą rybę, że prawie wpadłeś do rzeki, tata się roześmiał. Kuba roześmiał się w odpowiedzi.
A teraz wyobraź sobie mnie i postaw mnie za sobą. Wyobraziłeś sobie?
Tak, odpowiedział Kuba.
Pamiętaj, synku, ja zawsze jestem blisko. Zawsze jestem z tobą, nawet jeśli mnie nie widzisz. I na pewno wkrótce wrócę. Znów będziemy chodzić na ryby, bawić się w twoje ulubione gry i jeść czekoladki w drodze do domu z przedszkola. Otwórz oczy.
Kuba otworzył oczy i mocno przytulił tatę.
I pamiętaj, że mama jest z tobą, zawsze cię obroni. A ty nauczysz ją bawić się w samochodziki. Zobaczysz, świetnie jej to wyjdzie, powiedział tata, patrząc na mamę.
Wszyscy zgodnie się roześmiali.
Tego samego dnia wieczorem Kuba z mamą odprowadzili tatę do Ważnej Sprawy.
Kubie nie było już tak smutno, bo wiedział, że Ważna Sprawa bez jego silnego taty nie da sobie rady, a tata jest blisko i na pewno wkrótce wróci.