Chłopiec Kuba czekał na tatę z Ważnej Misji. Taty nie było bardzo długo. Mama często nie miała czasu, żeby bawić się z Kubą, i w takich chwilach maluch czuł się samotny i tęsknił za ojcem.
Pewnego dnia chłopiec poszedł na spacer i mijając park, w którym rosły piękne wysokie kasztanowce i mnóstwo kolorowych kwiatów, zobaczył coś dziwnego. Unosiła się tam wielka czarna chmura. Była taka straszna i chciała napaść na Kubę. Podpływała coraz bliżej, i Kuba ją rozpoznał.
To był smutek. Kuba uciekł przed nim, ale smutek gonił go. Wtedy Kuba przypomniał sobie, że w kieszeni ma kredki. Zatrzymał się i narysował na chodniku ogromny płot. Smutek podleciał bliżej, ale zobaczył płot, cofnął się, odwrócił i odleciał.
Chłopiec był przestraszony. Szybko-szybko pobiegł do mamy. Mijały go samochody i ludzie, ale Kuba nikogo nie widział. Nawet sąsiadki pani Basi z jej pięknym pudlem o imieniu Hrabia, z którym tak lubił się bawić, nie zauważył.
Mamo, mamo! — krzyknął Kuba. — Gonił mnie smutek.
Tak, tak, tak — zamyśliła się mama — a skąd on się tu wziął?
Nie wiem. Szedłem na spacer, chciałem spotkać kolegów i pobawić się kredkami, a on nagle przyleciał! — odpowiedział Kuba.
A o czym myślałeś, kiedy szedłeś do kolegów? Coś cię martwi? — zapytała mama.
Myślałem o tacie i o tym, że za nim tęsknię. Że wciąż nie wrócił. I jest mi przykro, że w przedszkolu wszystkie dzieci odbierają tatusiowie, a mnie nie — powiedział Kuba, a w oczach zalśniły mu łzy.
Smucić się to normalne. Ja też się smucę i tęsknię za tatą. Wymyślmy, co możemy zrobić, żeby przegonić smutek? — zaproponowała mama z uśmiechem.
A co możemy wymyślić? — zapytał Kuba. — Przecież on jest taki duży, ten smutek!
Możemy napisać do taty list i opowiedzieć mu, jak wczoraj śpiewałeś na przedstawieniu w przedszkolu. Pamiętasz, jak wszyscy ci klaskali?
Tak! — powiedział Kuba z uśmiechem. W tej chwili przypomniał sobie, jak stał na scenie.
Możesz pisać mu listy codziennie. Albo spójrz tutaj — powiedziała mama, podając synowi zeszyt. Zeszyt był taki piękny i kolorowy. I jeszcze potrafił mówić.
Cześć, Kuba! — powiedział. — Jestem twoim Pamiętnikiem. Możesz codziennie opowiadać mi, jak minął ci dzień. A ja wszystko zapiszę i potem opowiem twojemu tacie.
Super! — powiedział Kuba, a na jego twarzy pojawił się szczęśliwy uśmiech.
Tak będziesz się kontaktował z tatą, kiedy go nie ma — powiedziała mama — i pamiętaj, że zawsze możesz się ze mną pobawić. Możemy razem coś obejrzeć. Albo pójść rysować kredkami z kolegami, a potem napisać o tym tacie. Na pewno z radością to przeczyta. I pamiętaj, że on niedługo wróci, a ja zawsze będę cię chronić.
Mama mocno przytuliła Kubę, a on, szczęśliwy, pobiegł pisać list do taty. Przecież tyle ciekawych rzeczy trzeba mu było opowiedzieć!