W jednym lesie mieszkał mały misiaczek?. Bardzo lubił spacerować na świeżym powietrzu, biegać za motylami, słuchać śpiewu ptaków, walać się w miękkiej trawie. Ale bardziej niż wszystko kochał bawić się ze swoim przyjacielem — zajączkiem?.
Pewnego dnia, gdy misiaczek i zajączek spacerował po lesie, zajączek powiedział:
Misiaczku, zapraszam cię jutro rano na moje urodziny! Będziemy się bawić, grać i jeść różne smakołyki!
Misiaczek bardzo się ucieszył. Bardzo lubił słodycze i zabawę. Gdy zajączek poszedł do domu, misiaczek pomyślał: «A co mam podarować mojemu przyjaciołowi? Może podaruję mu dużą głowę kapusty! Ale zajączek ma pełną spiżarnię tej kapusty… Może podaruję mu dużą, słodką marchewkę! Ale przecież zajączek ma też dużo marchewki…»
Misiaczek się zasmucił. Rozpłakał się. I wtedy zobaczył, że znajduje się na polance, na którą przyszedł, nie zauważając jak. A polanka była bardzo, bardzo piękna. Wszędzie rosły żółte, czerwone, niebieskie, pomarańczowe kwiaty.
Nad kwiatami, jakby w tańcu, latały motyle, brzęczały pszczoły, na gałęziach drzew, które rosły obok polany, śpiewały swoje dzwoneczne piosenki ptaki.
Misiaczek spojrzał na kwiaty i wymyślił, co podarować przyjaciołowi: «Podaruję mu najpiękniejszy bukiet kwiatów?!»
I zaczął zbierać kwiatuszki. Zebrał ogromny bukiet, misiaczek pobiegł do domu, położył kwiaty na stole i poszedł spać, myśląc o tym, jak ucieszy się jutro zajączek.
Nadeszło rano. Misiaczek się obudził, umył i chwycił bukiet, aby pójść na urodziny. I wtedy zobaczył, że jego świeże, pachnące, piękne kwiaty zwiędły, zamieniając się w jakieś szmaty.
«Ale dlaczego?» — rozpłakał się misiaczek, gdy zrozumiał, że jego prezent zginął. «Dlaczego moje kwiatuszki zwiędły? Co zrobiłem źle?» — pomyślał, patrząc na swój niegdyś bukiet.
Misiaczek ? się zasmucił i poszedł znowu szukać tej cudownej polany z najpiękniejszymi kwiatami na świecie. Szukał, szukał i znalazł. I zaczął misiaczek znowu zbierać kwiaty, gdy bukiet był zebrany, pomyślał: «A co zrobić, żeby kwiatuszki znowu nie zwiędły?»
Myślał, myślał i przypomniał sobie, że gdy latem jest bardzo gorąco, deszczu długo nie ma, to wszystkie rośliny w lesie stają się wiotkie, żółkną i więdną. A gdy pada deszcz, to rośliny stają się piękne, jakby ożywały. I pomyślał misiaczek: «Mojemu bukietowi potrzebna woda?!».
Z tymi myślami pobiegł do domu, wziął wazon, nalał do niego wody i postawił tam bukiet. A potem, biorąc wazon z bukietem, misiaczek poszedł na urodziny zajączka.
Zajączek bardzo się ucieszył ☺️ kwiatami. «Jakie piękne! A jak pięknie pachną!» A misiaczek powiedział: «Niech te kwiaty zawsze stoją w wazonie z wodą i wtedy będą jeszcze długo takie same piękne!»
Zajączek tak zrobił, każdego ranka nalewał do wazonu świeżą wodę i piękny bukiet misiaczka długo cieszył zajączka?, przypominając mu o najweselszych urodzinach jego życia.
